Tης Κατερίνας Βοτζάκη

Αγαπητοί μου αναγνώστες σας χαιρετώ.

Ο Δημήτρης Παυλάκης, είναι ένας νέος ανερχόμενος λυράρης.

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο με καταγωγή από τον πατέρα του από Μύρθιο και από την μητέρα του από Μελιδόνι.

Ξεκίνησε από 10 ετών να ασχολείται με την κρητική μουσική, χωρίς να του αρέσει ιδιαίτερα, αλλά δεν ήθελε να χαλάσει το χατήρι του παππού του (από την μήτέρα), που ήταν και είναι πολύ μερακλής. Του αγόρασε, λοιπόν ο παππούς του, μια μαθητική λύρα απο του Παπαλεξάκη και ο αήμνηστος Ροδάμανθος Ανδρουλάκης του έμαθε δύο βασικά πράγματα, να κρατεί τη λύρα και το δοξάρι. Μετά από αυτή την εμπειρία σταμάτησε γιατί ασχολιόταν και με διάφορα αθλήματα, αλλά ο σπόρος είχε μπει μέσα του και σιγά σιγά μεγάλωνε.

Στα 13 του πάλι με προτροπή συγγενών του, άρχισε ξανά, όμως το ήθελα και εκείνος πλέον, με δάσκαλο τον Γιώργο Αγγελογιαννάκη και το πάθος για την  κρητική μουσική φούντωσε και δυνάμωσε.

Άρχισε να παίζει σε παρέες οικογενειακά, φιλικά και στη συνέχεια η πρώτη του εμφάνιση σε πολυ κοινό ήταν για δέκα, αξέχαστα λεπτά σε χοροεσπερίδα του 2ου γυμνασίου,στο κέντρο Πέλαγος. Ντροπή και άγχος στην αρχή, αλλά με τη στήριξη των συμμαθητών του τα κατάφερε μια χαρά.

Στη συνέχεια η επόμενη εμφάνισή του ήταν στη βάφτιση της αδελφής του με το συγκρότημα του Μιχάλη Νικηφόρου.

Έτσι ήρθε και η ώρα της δικής του πρώτης βραδιάς, με συγκρότημα φίλων της δικής του ηλικίας στη ταβέρνα Μύθος.

Το συναίσθημα ήταν απερίγραπτο. Η ταβέρνα γέμισε από συγγενείς και φίλους και το γλέντι κράτησε μέχρι το πρωί.

Στην πορεία ήρθαν και άλλες βραδιές πάλι στο Μύθο και στο Μεσοστράτι. Πήρε μέρος στην εκδήλωση για το ''κλέψιμο

της νύφης'' στο Μελιδόνι και στην πορεία κάνει ότι μπορεί για τη μουσική παράδοση του νησιού μας με αργά βήματα

και με σεβασμό. Πρωτεραιότητα του είναι να τελειώσει το λύκειο, να μπει στη νομική και θα προτιμούσε στην Κομοτινή,

για ένα και μόνο λόγο, γιατί υπάρχουν πολλοί φοιτητές και η μουσική της Κρήτης έχει τον πρώτο λόγο στις παρέες.

Γνώμη του είναι ότι η μουσική διευρύνει τους πνευματικούς μας ορίζοντες και ανοίγει νέους δρόμους για όσους ασχολούνται με αυτήν.

Γίνεται μεγάλη προσπάθεια να κρατηθεί η μουσική παράδοση στο βάρθρο που της αξίζει, δεν παύουν βέβαια οι εμπορικές επιρροές

που επιρρεάζουν το χρώμα και τον χαραχτήρα της. Από τους παλιούς καλλιτέχνες που ακούει είναι ο Θανάσης Σκορδαλός, που

τον θεωρεί στυλοβάτη της Κρητικής μουσικής και φυσικά τον πρώτο του δάσκαλο, τον Ροδάμανθο. Από νεώτερους,

Στέφανο Μεσσαριτάκη, Μανόλη Αλεξάκη και Κώστα Κακουδάκη. Το τραγούδι ''μονο εκείνος που αγαπά'', είναι το κομμάτι που λατρεύει

και θέλει συνεχώς να παίζει.

Ο Δημήτρης σε ειδικές περιπτώσεις βγάζει μαντινάδες και μία που έγραψε αφορά τους δασκάλους του  και είναι η εξής:

Πως να βαστώ τη λύρα μου, μ' έμαθε  ο Ανδρουλάκης

και πως να παίζω δοξαριές, ο Αγγελογιαννάκης.

Δημήτρη, να έχεις υγεία σου εύχομαι, να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και να σε δούμε κάποια μέρα μεγάλο λυράρη, που είμαι

σίγουρη γι' αυτό. Να είσαι καλά!