Εφόσον και με τον πιο επίσημο τρόπο αποδείχθηκε ότι το μνημόνιο (MOU) μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν δεν ήταν τίποτα άλλο από εντυπώσεις και προπέτασμα καπνού και διπλωματικός χρόνος για τις δύο πλευρές ώστε να κερδίσουν χρόνο για να μελετήσουν και να σκεφτούν τις επόμενες κινήσεις τους μπαίνουμε ξανά στην πολεμική διαδικασία. Ούτε οι δύο μήνες που είχαν δοθεί ως προθεσμία στο Ιράν για διαπραγματεύσεις για να φτάσουμε σε μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου δεν κράτησαν , παρά μόνο ως χρόνος για το Ιράν να ανασυνταχθεί και να επανεξοπλιστεί μέσω της Κίνας.
Με την αναχώρηση της αμερικανικής αντιπροσωπίας για την Άγκυρα (Τράμπ-Ρούμπιο-Χεγκσεθ) είχε αποφασιστεί ο βομβαρδισμός του Ιράν εκ νέου. Αυτή την φορά επλήγησαν 80 στόχοι στρατηγικού χαρακτήρα. Κυρίως γέφυρες λογιστικής υποστήριξης στρατευμάτων και εμπορίου, μονάδες παραγωγής ενέργειας Κ.Ο.Κ. στις περιοχές Abadan-Mahshahr, Bandar Abbas , Bandar Kangan, Chabahar Konarak - Sirik (ιρανική περιοχή του Βελουχιστάν) και το νησί Qeshm.
Ο στόχος ένας για αρχή για τις ΗΠΑ η στρατιωτική ήττα του Ιράν. Το Ιράν τράβηξε πολύ το σκοινί όσο κρατούσαν οι διαπραγματεύσεις , με τον εξευτελισμό του αντιπροέδρου των ΗΠΑ JD Vance, με την πλευρά των Φρουρών της Επανάστασης να έχει αυτή τον πρώτο λόγο στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και όχι το πολιτικό σώμα του Ιράν. Στην επιχειρησιακή πλευρά του πράγματος, το Ιράν χτυπάει τις χώρες του κόλπου και απειλεί ότι οποιαδήποτε βοήθεια προς τις ΗΠΑ είναι εχθρική πράξη και οποιαδήποτε διευκόλυνση στο κομμάτι της υποστήριξης των Αμερικανών μέσω λιμανιών ή αεροδρομίων καθιστά αυτές τις υποδομές νόμιμους στόχους. Και όχι πίσω από τις λέξεις αυτές το Ιράν δεν βλέπει μόνο μια ευκαιρία να προκαλέσει ζημιά ,οικονομική, στα κράτη του Κόλπου και να δοκιμάσει τις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ αλλά βλέπει και την απειλή που υπάρχει απέναντι. Τμήματα με Αμερικανούς πεζοναύτες και από την 82η αερομεταφερόμενη ταξιαρχία έχουν μετασταθμεύσει στα κράτη της Μ. Ανατολής εδώ και αρκετό καιρό από την αρχή του πολέμου.
Η στρατιωτική ήττα του Ιράν δεν γίνεται να έρθει μόνο από αεροναυτικές επιχειρήσεις. Χρειάζονται και άρβυλα στο έδαφος (Boots on the Ground). Η κατάληψη εδαφών στα παράλια του Ιράν ή και κάποιος αριθμός νησιών μπορεί να αποτελέσει λόγο για την ανατροπή του καθεστώτος το οποίο ισχυροποιήθηκε στο στρατιωτικό κομμάτι και όχι στο πολιτικό. Κάπου εδώ ξεκινάνε και τα σενάρια πως θα γίνει η επιχείρηση και οι επιμέρους παράμετροι. Το Ισραήλ θα στηρίξει τις ΗΠΑ μόνο αν αυτές θελήσουν να πάνε μέχρι τέλους και όχι απλά για έναν περιορισμένο βομβαρδισμό όπως τις άλλες φορές. Τι θα γίνει με τους πληθυσμούς εντός Ιράν που μπορούν να εργαλειοποιηθούν ως πέμπτη φάλαγγα Κούρδοι-Βελούχοι- Άραβες .
Η άβολη στιγμή για την Σαουδική Αραβία που βλέπει την θέση των ΗΑΕ να υπερκεράσει το «δίπορτο» που παίζει το βασίλειο με τον σουνιτικό άξονα. Τα ΗΑΕ είχαν προτείνει στις ΗΠΑ την δημιουργίας μιας κοινής αραβικής δύναμης με όλα τα κράτη του κόλπου που θα χτυπούσαν το Ιράν για να μπει ένα τέλος στον ταραξία της περιοχής με τις ΗΠΑ να το αρνούνται αυτό σε εκείνη την φάση μένει αν θα το ξανασκεφτούν τώρα γιατί τα πεζά τμήματα , οι Πεζοναύτες και οι Αερομεταφερόμενοι θα χρειαστούν κάλυψη για να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους.
Στο παρασκήνιο η Μοσάντ έχει και αυτή τον ρόλο της. Διαρρέει στο διαδίκτυο και σε λογαριασμούς OSINT πως ο πολιτικός κρατούμενος Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ πριν μπει στις ιρανικές φυλακές είχε προσεγγίσει την Μοσάντ για να «απομακρυνθούν» πολιτικοί αντίπαλοι στο Ιράν με τελικό στόχο το καθεστώς όποτε μια επιχείρηση αλλαγής πολιτικών προσώπων μπαίνει και αυτή στο κάδρο.
Η πολιτική πίσω από την επιχείρηση. Οι ΗΠΑ και ο Πρόεδρος Τράμπ τον Νοέμβριο έχουν τις ενδιάμεσες εκλογές και πρέπει να επιδείξει μέχρι τότε μια νίκη γεωστρατηγική ως πολιτικό χαρτί. Τα «σκάγια» βέβαια για μια πιθανή αποτυχία θα πάρουν τον Αντιπρόεδρο Vance καθώς αυτός θα φορτωθεί την αποτυχία των διαπραγματεύσεων , γιατί ο ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο έμεινε εκτός της συγκεκριμένης κατάστασης – έχει και τις βλέψεις του πολιτικά την επόμενη 4ετία..-. Οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγχουν όλα τα παγκόσμια σημεία πνιγμού (Choke points) όπου από εκεί περνάνε ενεργειακά εμπορεύματα μέχρι τον Ινδό-ειρηνικό για την ανάσχεση της Κίνας το γνωστό Energy Dominance που αναφέρετε και στο νέο δόγμα ασφαλείας των ΗΠΑ. Από πλευράς Ιράν , διπλωματικά χαρτιά ήταν αποκλειστικά δύο τα στενά του Ορμούζ που εν τέλει έγιναν και το μειονέκτημα τους και το βαλλιστικό πρόγραμμα και όχι το πυρηνικό. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι είναι αυτοί που με καθοδήγηση από ρωσικούς και κινεζικούς δορυφόρους πλήττουν τις γύρω χώρες.
Τα της περιφέρειας τώρα , οι Χούθι ενεργοποιήθηκαν από πλευράς Ιράν εκτοξεύοντας βαλλιστικούς πυραύλους προς την Σαουδική Αραβία. Με σιγουριά μπορώ να πως το ίδιο θα επιχειρήσουν και προς το Ισραήλ άμα μπούμε σε ολοκληρωτική φάση πολέμου αλλά και προς τον τερματικό σταθμό στην Γιάνμπου που εδρεύει και η ΕΛΔΥΣΑ με τους Patriot. Με τους Σαουδάραβες να μην μένουν με σταυρωμένα χέρια έχουν ήδη βομβαρδίσει στην Υεμένη το αεροδρόμιο Sanaa. Προς Συρία, βλέπουμε το τουρκικό ναυτικό να πηγαίνει στα παράλια στην Λαοδικεία . Πολλά τα μηνύματα πίσω από αυτή την κίνηση. Πρώτον η προσπάθεια ανασύστασης του ναυτικού της Συρίας που διέλυσε το Ισραήλ. Δεύτερον προσπάθεια ελέγχου των Χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής και των Αλαουιτών αμφότεροι θέλουν να αποσχιστούν από το τζιχαντιστικό κράτος του Τζολάνι. Τρίτον το σενάριο ενός νέου «Τουρκολιβυηκού» δηλαδή μια λοξή ΑΟΖ Τουρκίας Συρίας που θα προσφέρει μια κάλυψη για εξόρυξη φυσικού αερίου στην περιοχή αφενός και αφετέρου θα παραβιάζει την ΑΟΖ της Κύπρου , και την νομιμότητα στην περιοχή όπως και τις συμφωνίες Λιβάνου-Κύπρου για ΑΟΖ, το ζήτημα είναι λεπτό χρειάζεται παρακολούθηση από το δικό μας ΥΠΕΞ και κινήσεις προληπτικές ακόμα και στρατιωτικές αν χρειαστεί.
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη και αυτό γιατί εκεί συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις Λιβάνου- Ισραήλ για τον τερματισμό της κατοχής του νότιου τμήματος της χώρας και τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Κλείνοντας θα γίνει αναφορά για τον ψυχρό πόλεμο Κίνας-Ρωσίας παρά τις καλές τους φαινομενικά σχέσεις. Οι κινέζοι προσπαθούν να «φυτέψουν» και να στρατολογήσουν κόσμο εντός Ρωσίας για να είναι έτοιμοι σε μια μετά Πούτιν εποχή με την ρωσική αντικατασκοπεία να προβάλει ενστάσεις για την τόση στενή συνεργασία με την Κίνα. Προφανώς οι Κινέζοι θεωρούν ότι με το τέλος της εποχής Πούτιν στην Ρωσία το συμφέροντα των δύο χωρών να είναι εξαιρετικά αντίθετα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΞΕΝΑΚΗΣ
