Αγαπημένη οικογένεια, αγαπημένοι φίλοι, αγαπητοί συνάδελφοι,

Σήμερα βρισκόμαστε εδώ με βαριά καρδιά για να αποχαιρετήσουμε τον Γιάννη. Έναν άνθρωπο που δεν ήταν για εμάς μόνο συνάδελφος στην Περιφέρεια Κρήτης, στο Ρέθυμνο. Ήταν φίλος. Ήταν ένας άνθρωπος που με την παρουσία του έκανε την καθημερινότητά μας πιο φωτεινή, πιο ανθρώπινη, πιο όμορφη.

Τον δικό μας Γιάννη. Όταν με πλησίασαν οι κοινοί μας φίλοι και μου ζήτησαν να πω δυο λόγια, η πρώτη μου αντίδραση ήταν η σιωπή. Πώς να χωρέσεις σε λίγες γραμμές μια ολόκληρη ζωή, και μάλιστα μια ζωή που κόπηκε τόσο νωρίς, μόλις στα 50 του χρόνια; Πώς να βρεις τη δύναμη να μιλήσεις για τον Γιάννη, όταν το μόνο που θέλεις είναι να σφίξεις το χέρι των δικών του ανθρώπων και να κλάψεις μαζί τους; Αλλά μετά σκέφτηκα τον ίδιο τον Γιάννη. Σκέφτηκα τι θα μας έλεγε αν μας έβλεπε έτσι. Και κατάλαβα ότι ο καλύτερος τρόπος για να τον τιμήσουμε δεν είναι οι βαρύγδουπες κουβέντες, αλλά το να θυμηθούμε την ουσία αυτού που ήταν: ένας άνθρωπος γεμάτος φως.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν ένα ίχνος. Και υπάρχουν άνθρωποι, όπως ο Γιάννης μας, που αφήνουν ένα κομμάτι από την καρδιά τους μέσα στις καρδιές όλων όσοι είχαν την ευλογία να τους γνωρίσουν.

Ο Γιάννης είχε κάτι σπάνιο. Είχε μια αγαθή ψυχή. Μια ψυχή γεμάτη αγάπη, ευγένεια και σεβασμό για κάθε άνθρωπο. Δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους ανάλογα με τη θέση τους, την ηλικία τους ή την ιδιότητά τους. Για εκείνον όλοι άξιζαν τον ίδιο σεβασμό, την ίδια καλοσύνη, την ίδια προσοχή.

Η καλή του καρδιά ήταν ο μεγαλύτερός του πλούτος. Ήταν πάντα εκεί όταν κάποιος είχε ανάγκη. Πάντα πρόθυμος να ακούσει, να βοηθήσει, να στηρίξει. Και το έκανε αθόρυβα, χωρίς να περιμένει ευχαριστίες ή ανταλλάγματα. Η προσφορά του στον συνάνθρωπο δεν ήταν υποχρέωση. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο είχε επιλέξει να ζει.

Ο Γιάννης ήταν η προσωποποίηση της ζεστασιάς. Όπου κι αν βρισκόταν, όποια δυσκολία κι αν αντιμετώπιζε, είχε πάντα έναν καλό λόγο, μια ανοιχτή αγκαλιά, μια πρόσχαρη κουβέντα για τον καθένα. Ήταν από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που, όταν έμπαιναν σε ένα δωμάτιο, άλλαζε η ατμόσφαιρα. Είχε το χάρισμα να μεταδίδει την αισιοδοξία του. Δεν χρειαζόταν να προσπαθήσει· του έβγαινε φυσικά. Η καλή του διάθεση ήταν το σήμα κατατεθέν του, ένας τρόπος ζωής που μας έκανε όλους να νιώθουμε ασφαλείς και ευπρόσδεκτοι δίπλα του. Μια αγαθή ψυχή και μια καλή καρδιά. Πίσω όμως από αυτό το μόνιμο χαμόγελο, υπήρχε κάτι ακόμα πιο βαθύ: μια πραγματικά αγαθή ψυχή. Στις μέρες μας, η λέξη «αγαθός» μερικές φορές παρεξηγείται. Για τον Γιάννη, όμως, ήταν ο τίτλος τιμής του. Σήμαινε ότι δεν είχε ίχνος κακίας μέσα του. Δεν κράτησε ποτέ κακία σε κανέναν, δεν ζήλεψε, δεν προσπάθησε ποτέ να βλάψει ή να μειώσει κανέναν. Η καρδιά του ήταν μεγάλη, τόσο μεγάλη που χωρούσε τα προβλήματα όλου του κόσμου. Πονούσε με τον πόνο του άλλου και χαιρόταν με τη χαρά του. Είχε μια έμφυτη ευγένεια, μια καλοσύνη που δεν τη συναντάς εύκολα πια. Η ανιδιοτελής προσφορά και η καλοσύνη του δεν έμενε στα λόγια. Ο Γιάννης ήταν ο άνθρωπος της πράξης, ο άνθρωπος του «είμαι εδώ». Πόσες φορές, αλήθεια, δεν βρέθηκε δίπλα σε κάποιον από εμάς πριν καν του το ζητήσουμε; Η προσφορά του στον συνάνθρωπο ήταν απόλυτα ανιδιοτελής. Δεν βοήθησε ποτέ περιμένοντας αντάλλαγμα, ούτε καν ένα «ευχαριστώ». Το έκανε γιατί έτσι ένιωθε, γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Για τον Γιάννη, το να προσφέρει ήταν τόσο φυσικό όσο το να αναπνέει. Αν κάποιος χρειαζόταν βοήθεια μέσα στη νύχτα, αν κάποιος είχε ανάγκη από ένα χέρι να τον στηρίξει, ο Γιάννης ήταν πάντα εκεί. Πάντα παρών, πάντα αθόρυβος, πάντα πρόθυμος.

Στην Περιφέρεια Κρήτης δεν υπήρξε απλώς ένας άξιος υπάλληλος. Υπήρξε ένας άνθρωπος που υπηρετούσε με συνέπεια, ευσυνειδησία και ανθρωπιά. Για όλους εμάς τους συναδέλφους του, ήταν εκείνος που πάντα θα έβρισκε χρόνο να βοηθήσει, να δώσει μια λύση, να πει έναν καλό λόγο. Δεν θα θυμόμαστε μόνο τη δουλειά που έκανε. Θα θυμόμαστε τον τρόπο που την έκανε. Με χαμόγελο, με αξιοπρέπεια και με σεβασμό προς όλους.

Και αυτό το χαμόγελο... Πόσο θα μας λείψει. Ένα χαμόγελο αληθινό, καθαρό, που έδινε δύναμη στους γύρω του. Ένα χαμόγελο που έκανε ακόμη και τις δύσκολες ημέρες να φαίνονται λίγο πιο εύκολες. Ο Γιάννης ήταν ένας άνθρωπος πάντα πρόσχαρος. Από εκείνους που μπαίνουν σε έναν χώρο και, χωρίς να το καταλάβουν, αλλάζουν την ατμόσφαιρα. Σκορπούσε αισιοδοξία, ελπίδα και ζεστασιά.

Σήμερα ο πόνος μας είναι μεγάλος. Γιατί δεν χάσαμε μόνο έναν συνάδελφο. Χάσαμε έναν φίλο. Έναν άνθρωπο που μας δίδαξε, χωρίς ποτέ να το επιδιώξει, πως η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη. Πως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος είναι να νοιάζεται πραγματικά για τους άλλους.

Γιάννη, μας είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε ότι δεν θα σε ξαναδούμε. Ότι δεν θα ακούσουμε ξανά τη φωνή σου, ότι δεν θα συναντήσουμε ξανά το χαμόγελό σου στους διαδρόμους της υπηρεσίας. Όμως ξέρουμε πως οι άνθρωποι σαν εσένα δεν χάνονται ποτέ. Ζουν μέσα στις αναμνήσεις μας, στις πράξεις αγάπης που μας ενέπνευσαν, στον τρόπο που μας έμαθαν να φερόμαστε ο ένας στον άλλο.

Στην αγαπημένη σου οικογένεια θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σας ευχαριστούμε που μας χαρίσατε τον Γιάννη, έστω για αυτά τα χρόνια. Να ξέρετε πως δεν ήταν αγαπητός μόνο σε εσάς. Ήταν αγαπητός σε όλους μας. Και θα παραμείνει για πάντα στην καρδιά μας.

Αγαπημένε μας φίλε, σε αποχαιρετούμε με βαθιά θλίψη, αλλά και με απέραντη ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη γιατί είχαμε την τιμή να σε γνωρίσουμε, να συνεργαστούμε μαζί σου και να σε έχουμε φίλο.

Το χαμόγελό σου, η καλή σου καρδιά, η ανιδιοτελής προσφορά σου και η αγάπη σου για τον άνθρωπο θα είναι η πιο πολύτιμη κληρονομιά που αφήνεις πίσω σου.

Καλό σου ταξίδι, Γιάννη μας.

Αναπαύσου εν ειρήνη.

Η καλή σου η καρδιά θα μείνει για πάντα ζωντανή στη μνήμη μας.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

Αιωνία σου η μνήμη.