Πηγαίνοντας από το Σπήλι Αγίου Βασιλείου προς το Γερακάρι Αμαρίου, στη μέση περίπου της διαδρομής στην περιοχή Γιους Κάμπος, υπάρχει μία μικρή όαση με κάθε λογής δένδρα όπως έλατα, κουκουναριές, κέδροι και πικροδάφνες, καλύπτοντας ένα μικρό λόφο που είχε παραχωρηθεί γι’ αυτό το σκοπό, στον 85χρονο τότε (1998) εραστή της φύσης, επονομαζόμενο και Ρομπέν των Δασών, Γεώργιος Πολ. Κοκονά, από ιδιοκτήτες συγχωριανούς του, Γερακαριανούς.
Το είχε ζητήσει ο ίδιος, γιατί ήθελε να δημιουργήσει το τελευταίο περιβαλλοντικό έργο της ζωής του, όχι τυχαία και που κατά τη γνώμη μου, το προγραμμάτισε στον τόπο καταγωγής του το Γερακάρι.
Ήθελε να δημιουργήσει ένα «ΠΡΟΤΥΠΟ ΠΑΡΚΟ ΑΝΑΨΥΧΗΣ», το ελατόδασος όπως έλεγε, πιστεύοντας ότι θα αποτελούσε και ιστορικό ορόσημο διδασκαλίας στις νεότερες γενιές για να αγαπήσουν το φυσικό περιβάλλον.
Ήθελε να δημιουργήσει ένα φυτικό Ηρώο πρασίνου στην Κρήτη, με δένδρα απ’ όλη την Ελλάδα, κάτι μοναδικό στο είδος του.
Ήθελε όμως και να προλάβει να το ολοκληρώσει όπως το φανταζόταν λειτουργικά. Δυστυχώς δεν πρόλαβε. Όμως πρόλαβε να αφήσει ένα δείγμα ανθρώπινης συμπεριφοράς και ανιδιοτελούς προσφοράς στον τόπο του, στο περιβάλλον και στον συνάνθρωπό του.
Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα που πραγματοποίησε σε όλη την Ελλάδα φυτεύοντας δένδρα επί πενήντα περίπου χρόνια και που δεν θα χωρούσε η περιγραφή τους σε ολόκληρο τόμο, πέρασε πολλές δυσκολίες. Ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα, παρεξηγήθηκε, χαρακτηρίστηκε τρελός και κουζουλός, κινδύνεψε η ίδια του η ζωή, μέχρι και στο νοσοκομείο μπήκε, όμως συνέχισε να δουλεύει ασταμάτητα, με τη βοήθεια εθελοντών και χορηγών, να σκάβει, να φυτεύει, να ποτίζει… όταν του έφερναν νερό και να ξεχερσώνει από το πρώτο φως της ημέρας μέχρι αργά το βράδυ, διότι ήθελε να… προλάβει.
Θέλει τρέλα και έρωτα αυτή η δουλειά, έγραφε η Αλλαγή Ηρακλείου το 1989. Πράγματι, εκτός από Κουζουλός, ο Ρομπέν των Δασών ήταν τρελά ερωτευμένος με τη φύση και το πράσινο και δεν δίσταζε να επαναλαμβάνει σε πολλές από τις συνεντεύξεις του: «Η φύση είναι η ερωμένη μου και τα δέντρα τα παιδιά μου».
Ίσως έναν τέτοιο «Κουζουλό» να είχε στην φαντασία του ο Καζαντζάκης όταν έγραφε για τους «Κουζουλούς» της Κρήτης, που όμως στην σημερινή εποχή, δυστυχώς, σπανίζουν στον τόπο μας, σε όλους τους τομείς.
«Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα, έλεγε, είναι ότι δεν μπορώ να βρω συνεχιστή του έργου μου για την αναδάσωση και συντήρησή τους, όταν εγώ δεν θα υπάρχω».
Εξάλλου γι’ αυτόν τον σκοπό είχε αποφασίσει να θέσει υποψηφιότητα (2006) Δημοτικού Συμβούλου στον Δήμο Συβρίτου (χωρίς επιτυχία), για να καταφέρει να το εντάξει σ’ ένα πρόγραμμα που θα το προστάτευε μελλοντικά.
Όχι τυχαία, είχαν ασχοληθεί με το «φαινόμενο Κοκονά» ανά το Πανελλήνιο από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο και τα νησιά του Αιγαίου, πολύ πριν, το «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ», η Πολιτεία, Δήμαρχοι, Ιδρύματα, η Ακαδημία Αθηνών, Σχολεία καθώς και ο Πανελλήνιος Τύπος, μαζί και η Εκκλησία, με βραβεία, επαίνους και τιμητικές διακρίσεις, αναγνωρίζοντας την δωρεάν προσφορά του στη δημιουργία και προστασία του πράσινου περιβάλλοντος, με δενδροφυτεύσεις, ομιλίες και προβολές στα σχολεία, μαθαίνοντας τα παιδιά ν’ αγαπούν τη φύση και να συμμετέχουν ενεργά στη δημιουργία πράσινου.
Πολλές επιστολές θαυμασμού από ιδιώτες ελάμβανε καθημερινά, ενθαρρύνοντας την συνέχιση του έργου του, μία από αυτές από τον συμπολίτη, φίλο γιατρό Μανώλη Κούνουπα, που μεταξύ των άλλων του έγραφε στα Ρεθεμνιώτικα Νέα (06/01/06). Μέσα σ’ αυτήν την ερήμωση, την αδιαφορία της κοινωνίας που οι πλείστοι όσοι έχουν μετατραπεί σε Ρομπότ της απαξίωσης για το περιβάλλον και την ανεξέλεγκτη καταστροφή του, ιδού ανάμεσά μας ένας αθεράπευτος οραματιστής.
Οραματίζεται τώρα και χρόνια, ένα κόσμο κατάφυτο από δέντρα αλλά και απαλλαγμένο από το μίσος και την κακία, έναν κόσμο μέσα σ’ ένα ειδυλλιακό περίγυρο, μέσα σε μια ΟΑΣΗ, σ’ ένα επίγειο παράδεισο σε μια αναγέννηση της φύσης.
Ο κ. Κοκονάς, συνέχιζε, δεν είναι ο Ουτοπιστής, δεν είναι ούτε ο Ακτιβιστής που σηκώνει μια ταμπέλα και φωνάζει στις πορείες. Η ευαισθησία αυτή του Ανθρώπου, αποτελεί τιμητική εξαίρεση σε εποχή που βρίθει φαινομένων αυθαιρεσίας και αυτοδικίας και παραδειγμάτων πρωτόγνωρης ασέβειας.
Έχω ξαναγράψει και στο παρελθόν (Ρέθεμνος 1902, 2017-2022) για τη ζωή και τα έργα του φυσιολάτρη Ρομπέν, έχοντας ζήσει μαζί του και συνεργαστεί πολλές φορές, τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του από την έναρξη κατασκευής του Πάρκου Αναψυχής (1998) έχοντας παράλληλα δημιουργηθεί μεταξύ μας μια ειλικρινής φιλίας, εμπιστοσύνη και αλληλοεκτίμηση.
Πλησιάζοντας στο τέλος της μπόρεσής του, ήθελε να αφήσει και ένα αναμνηστικό δώρο στον τόπο καταγωγής του (εκτός από τα δένδρα στην Πλατεία Γερακαρίου) και τους συγχωριανούς του Γερακαριανούς για να τον θυμούνται όταν δεν θα υπάρχει.
Δεν κουραζόταν να επαναλαμβάνει: «Είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση της ζωής μου να ξέρω ότι μετά τον θάνατό μου θα έχω αφήσει πίσω μου εκατοντάδες πνεύμονες πρασίνου που τόσο πολύ τους έχει ανάγκη ο Πλανήτης». Πράγματι έγραφε ο Αθηναϊκός Τύπος (1990): 200.000 δέντρα έχει φυτέψει σε όλη την Ελλάδα. Καμιά φωνή διαμαρτυρίας και καμιά προσπάθεια ή πρωτοβουλία μέχρι σήμερα υπεύθυνων θεσμικά, ιδιοκτησιακά, αλλά ούτε συλλόγων, περιβαλλοντολόγων και ιδιωτών δεν γνωρίζω για την επανεκκίνηση αποκατάστασης, ολοκλήρωσης, συνέχισης και λειτουργίας του Πάρκου αναψυχής.
Να προσθέσω και την επιστολή ιδιώτη (Ν. Αντωνακάκη 11/86) που του έγραφε μεταξύ άλλων:
«Μην προσδοκάς δικαίωση, δεν θα ‘ρθει
Τράβα τον μοναχικό σου δρόμο.
Έχεις τόσο μεγαλείο και ηρωισμό, φυλάξου από τι πετριές και να παρηγορήσε με τη σκέψη πως:
«Οι γνωστικοί και οι φρόνιμοι δεν ζουν στον Ψηλορείτη
Οι κουζουλοί την κάμανε ΑΘΑΝΑΤΗ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ»
Τα εκατοντάδες παραδείγματα Πανελλήνιας αναγνώρισης του έργου του όσο ΖΟΥΣΕ και πρόσφερε, δυστυχώς δεν είχαν και την ανάλογη έμπρακτη αναγνώρισή τους αφού ΕΦΥΓΕ.
ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ;
Δεν θα ήθελα να αναμειχθώ με κανένα τρόπο στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της περιοχής, απλώς θα ήθελα να εκφράσω και να επισημάνω και ΠΑΛΙ τον προβληματισμό μου με ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ;
Δεκαεφτά χρόνια μετά τον θάνατο του δημιουργού του, το ακατέργαστο αυτό στολίδι της περιοχής να παραμένει, όχι μόνο αναξιοποίητο, αλλά και λεηλατημένο, εκτός από τα δέντρα του, που σώθηκαν έχοντας προλάβει να μεγαλώσουν όταν ακόμα ο Κοκονάς βρισκόταν εν ζωή.
Θα μπορούσε να καθιερωθεί χώρος αναφοράς εκδηλώσεων και εκδρομών, συλλόγων και σχολείων Σαββατοκύριακα και εορτών, μαθαίνοντας στα παιδιά την αγάπη για το περιβάλλον.
Θα έδινε κύρος και αναβάθμιση στην περιοχή Γιους Κάμπος, όχι μόνο για τους περαστικούς τουρίστες, αλλά και για τους ίδιους του ιδιοκτήτες της ευρύτερης περιοχής.
Θα αποτελούσε και μια έμπρακτη αναγνώριση τιμής και προσφοράς στον δημιουρεγό του, η τοποθέτηση μιας αξιόλογης πινακίδας, αρμόζουσα στο περιβάλλον με το όνομά του και την ιστορία κατασκευής του.
Να προσθέσω και το εκκλησάκι στην κορυφή του λόφου, δέσμευση του τότε Μητροπολίτη Λάμπης, Ειρηναίου, μισοτελειωμένο σήμερα, περιμένοντας την ολοκλήρωσή του από τον Νέο Μητροπολίτη Ιωακείμ, ή κάποια θεσμική ή ιδιωτική πρωτοβουλία.
Πάντα πίστευα ότι η Ιδιωτική Πρωτοβουλία συνεργαζόμενη με την Δημόσια ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ και του Λαού, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες ανάπτυξης κάθε χώρας και την ευημερία του λαού της.
Υ.Γ. Δεν θα διαφωνήσω με τυχόν σχετικά, θεμιτά στη σημερινή παγκόσμια συγκυρία που ζούμε, το ότι: «Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν». Όμως, επειδή καράβια χάνονταν, χάνονται και θα χάνονται και στην Ελλάδα, μέχρις ότου, ως ΛΑΟΣ, συνειδητοποιήσουμε τις θεμελιώδεις έννοιες της Ατομικής Ευθύνης και του Δημόσιου Συμφέροντος, στις οποίες στηρίζεται κάθε οργανωμένη κοινωνία και κάθε σοβαρό κράτος, γι’ αυτό πιστεύω ότι και οι «βαρκούλες» με όποια μεταφορική έννοια και αν τους προσδώσουμε, αποτελούν βασικό αποδεικτικό στοιχείο πολιτισμού μιας κοινωνίας, αλλά και συγχρόνως συντελούν και στην βελτίωση της ποιότητας ζωής του ανθρώπου.
