ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Δεν μιλάω για πόρτες, παρόλο που κι εκείνες χαλούν με την καθημερινή χρήση. Κρεμάνε οι μεντεσέδες, χαλάνε οι κλειδαριές, σπάνε τα χερούλια. Κάθε φορά που βλέπω παλιές πόρτες κάθομαι και πλάθω σενάρια για το τι έχουν δει και ακούσει. Κι απέξω κι από μέσα. Και σκέφτομαι για καβγάδες ζευγαριών, για ίντριγκες και δολοπλοκίες που εξυφάνθηκαν πίσω από εκείνα τα κλειστά όρθια σανίδια. Ροκανίδια του νου που σκόρπισε ο αέρας στις γωνιές του δρόμου, φαντασιώσεις και όνειρα, ανοιχτά μάτια και κλειστές καρδιές που κλείδωσαν γιατί δεν βρέθηκε κανείς να τις αγγίξει. Κι έτσι περπατώ και πάω, κοιτάζω και ονειροπολώ, γελάω και λυπάμαι, γράφω και σβήνω, ξεχνιέμαι και θυμάμαι. Δεν μου αρέσουν οι πόρτες οι κλειστές, δεν με κάνει να νιώθω καλά ο ήχος του γυρίσματος του κλειδιού στην κλειδαριά, δεν την μπορώ την κλεισούρα, θέλω ορίζοντα, θέλω αέρα. Μακριά, απέραντα, εκεί που το βλέμμα χάνεται κι ακόμα πιο πέρα.
Κι όμως καταλαβαίνω. Κλείνουμε την πόρτα μας για να προστατευθούμε. Από τα αδιάκριτα βλέμματα, από τους ανεπιθύμητους επισκέπτες, από ανησυχία για την ασφάλειά μας, από εκείνα που θέλουμε να μην μπουν μέσα στο σπίτι μας κι από τα άλλα που δεν θέλουμε να αφήσουμε να φύγουν. Η πόρτα κλείνει άλλους μέσα και άλλους τους κρατάει έξω. Μεγάλη εφεύρεση τελικά αυτά τα καρφωμένα σανίδια που ανοιγοκλείνουν. Χρόνια μετά βλέπεις εκείνα τα σφραγισμένα πατζούρια των παραθύρων, καρφωμένα χιαστί, διαγώνια, οριζόντια και κάθετα, παρατηρείς την κουφαμάρα των υπευθύνων, κανείς δεν ακούει πια, χόρτασαν οι πεινασμένοι και ξεγελάνε πλέον όχι μόνο την ακοή αλλά και τις υπόλοιπες αισθήσεις. Κανείς δεν αισθάνεται, κανείς δεν μυρίζει, κανείς δεν βλέπει, κανείς δεν γεύεται τη νοστιμιά του καλωσορίσματος με κέρασμα στο κατώφλι, με χαμόγελο και με την πόρτα ανοιχτή.
Και εκείνοι οι αδιάφοροι, οι άλλοι, οι παρτάκηδες της διπλανής πόρτας..!! Τι κάνουν άραγε, γιατί δεν μίλησαν ποτέ, γιατί κρύφτηκαν όταν έξω από την πόρτα τους κάτι θρασύδειλοι νταήδες βάραγαν αλύπητα εκείνο τον άτυχο μετανάστη; Γιατί φοβήθηκαν ή μήπως γιατί κατά βάθος συμφωνούσαν με αυτό που γινόταν μπροστά στα μάτια τους; Γιατί μάλλον η βία ικανοποιούσε τα πιο βάρβαρα ένστικτά τους, γιατί «καλά του κάνουν», γιατί «εμείς δεν θέλουμε να μπλέξουμε». Πάλι η κλειστή πόρτα οχυρό και προμαχώνας, πάλι το γυρισμένο στην κλειδαριά κλειδί όπλο που αδιαφορεί για το μπαρούτι που ανάβει και εκρήγνυται. Σαν εκείνα τα παλιά τα κλειδιά τα μεγάλα, που τα γεμίζαμε με μπαρούτι και σπιρτόξυλα και τα χτυπούσαμε στον τοίχο για να κάνουν ένα «μπαμ», ένα δυνατό κρότο που θα σκέπαζε τους φόβους μας και θα έκανε τους κοιμισμένους να πεταχτούν ξαφνιασμένοι από τον ύπνο τους. Έτσι είναι η ζωή, ανοχή και συνενοχή, ηρεμία και κρότος, ναι όλα τα λουλούδια πρέπει να αφήνονται ελεύθερα να ανθίσουν.
Κι οι αγκαλιές. Εκείνες οι αγκαλιές, οι σφιχτές, οι ασφυκτικές που κάνουν τα κόκαλά σου να πονάνε, που σπάνε τη σπονδυλική σου στήλη. Εκείνες που δίνεις και παίρνεις, όταν δεν μπορείς να μιλήσεις από συγκίνηση και λαχτάρα, εκείνα τα χέρια που σε αγκαλιάζουν όταν τα μάτια είναι θαμπωμένα από την υγρασία των δακρύων, εκείνα τα σφιξίματα των ανθρώπων που έχουν χρόνια να ανταμώσουν επειδή ο εγωισμός, ο καιρός κι η μοίρα τους χώρισε. Πόρτες κλειστές, έξω ξαστεριά, αυγουστιάτικη δροσιά και μέσα σκοτάδι. Ούτε που το κατάλαβες πως χτίστηκαν τα τείχη, πως σε έκλεισαν έξω, ανεπαίσθητα, καβαφικά κι αθόρυβα. Πόρτες που δεν ανοίγουνε ή σπάσε τις ή σήκω φύγε, βάλε το δρόμο μπροστά σου, δώσε των αματιών σου. Κι οι αγκαλιές στέρεψαν πια. Άνοιξε-κλείσε τόσες φορές, άρχισαν να τρίζουν, κρέμασαν, χάλασαν κι αυτές, πάνε. Καλό Δεκαπενταύγουστο.
