ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Δεν το χαίρεσαι το τώρα. Γιατί δεν έμαθες να ζεις. Πάντα τα χατίρια των άλλων έκανες, πάντα τις ανάγκες του εαυτού σου τις άφηνες για μετά. Περπάταγες και παραμιλούσες, μέτραγες φίλους, χάρες, μέρες, λεφτά και ελπίδες. Κι εκείνα τα όνειρα..!!. « Έχουμε καιρό μονολογούσες, μικροί είμαστε ακόμη, δεν χάθηκε ο κόσμος, δεν αλλάζει γνώμη ο καιρός». «Θα γίνουν όλα, θα δεις», έλεγες φωναχτά για να το πιστέψεις εσύ ο ίδιος, για να σκεπάσεις την απελπισία σου, για να ικανοποιήσεις τη ματαιοδοξία σου. Κι έτσι φτάνεις κάποια στιγμή. Αν είναι αλήθεια η οφθαλμαπάτη δεν έχει και πολλή σημασία. Στην πηγή που πας να πιεις νερό κι εκείνη στερεύει. Στην υλοποίηση ενός παιδικού ονείρου που μόλις το αγγίζεις εκείνο αρχίζει να ξεθωριάζει. Στη βεβαιότητα της κατάκτησης ενός έρωτα που δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις πως δεν έχεις το δικαίωμα να τον ζήσεις. Στις λίγες και όμορφες στιγμές που έζησες και τώρα έγιναν αναμνήσεις. Στα δανεικά που νόμισες πως η ζωή και η κοινωνία σου χρωστά. Και στην αγάπη εκείνη που η μοίρα δεν έκανε ποτέ καιρό να σε σμίξει μαζί της και τώρα ζείτε χωριστά.
Τώρα κουράστηκες δεν θες να περιμένεις. Σαράντα χρόνια πέρασαν κι εσύ το ίδιο πανί συνεχίζεις να υφαίνεις. Πνίγηκες σε θάλασσες επιστροφής, δόθηκες σε μάγισσες, νίκησες Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, είδες τους συντρόφους σου να μεταμορφώνονται σε χοίρους, έφαγες πολλούς λωτούς, αλλά ποτέ δεν ξέχασες, ποτέ δεν μπόρεσες να σβήσεις εκείνες τις στιγμές από το μυαλό σου. Παιδί ήσουν και μεγάλωσες, νιος ήσουν και γέρασες. Από το «πάντα» θα έχουμε χαλάσει μια ζωή. Ναι, από εκείνη τη μεγάλη έννοια, από αυτή τη μικρή λέξη με τα πέντε γράμματα. Πόνος, αντοχές, νίκη, τύψεις, αχαριστία. Μια ακολουθία αρχικών γραμμάτων που δίνουν τον τόνο της ζωής μας. Πάντα..!! Μεγάλη κουβέντα, για ανθρώπους με πεπερασμένες ζωές, με κατεστραμμένα όνειρα, με ψεύτικες ελπίδες, με μεγάλες ιδέες, με αμαρτωλές παρέες. «Θα σε αγαπάω πάντα..!!». Λες και χάθηκε να πεις ένα «θα σε αγαπάω όσο ζω». Λες και εσύ θα γίνεις αθάνατος, λες και αυτή η έκδοση του εαυτού σου θα σέρνει τα πόδια της χιλιάδες χρόνια πάνω σε αυτή τη γη. Δε σφάξανε..!! Γιατί; Γιατί ομορφιά μου εκεί έρχεται το «ποτέ». Περισσότερο, όλο, τέλος, επειδή. Επειδή το τέλος ολοένα και πλησιάζει περισσότερο. Επειδή από τη ζωή μας αφαιρούνται στιγμές, ώρες, μέρες, μήνες χρόνια. Επειδή η ζωή αυτή είναι όμορφη για ένα και μοναδικό λόγο. Επειδή υπάρχεις εσύ. Δεν πειράζει που μεγαλώνεις, ευτυχία είναι να γερνάς, δεν χρειάζεται να κρύβεις χρόνια, άφηνε τον εαυτό σου να εκφράζεται. Ναι η ευτυχία είναι πιο γλυκιά όταν μοιράζεται. Τελικά εμείς δεν έχουμε που αλλού να πάμε. Δεν έχουμε κάτι για να ορκιστούμε. Από το πάντα θα πονάμε κι απ’ το ποτέ θα νικηθούμε.
Έτσι όπως πέρασες σαν σφαίρα δεν πρόλαβα να με γλυτώσω. Πες μου αν θες από τώρα τι θα κάνεις. Να δω πως θα πορευτώ κι εγώ, να ξέρω αν αξίζει τον κόπο να ζήσω ή αν είναι προτιμότερο να πεθάνω. Να ξέρω τι στο καλό θα κάνω. Να μάθω αν αξίζει μια στιγμή χαράς για σαράντα χρόνια λύπης. Να διαπιστώσω τι άνθρωπος γίνομαι με εσένα να λείπεις. Να ζυγίσω πόσο ξοδεύτηκε και πόσο απομένει. Να στεναχωριέμαι προκαταβολικά για εκείνα που θα έρθουν ή να χαίρομαι πρόωρα για όσα φαντάζομαι πως θα συμβούν; Πες μου σήμερα: Αν με αγαπάς, πες μου από τώρα που θα πας. Πες μου να δω αν το αντέχω. Πιστεύω ότι το δικαιούμαι. Παραμονή μιας συμφοράς, ένα θέλω μόνο: να ξέρω πόσο έχω.
