Καμιά φορά, έρχεται κάποιος ανάμεσα στους ανθρώπους, που έχει αυτή τη μαγική δυνατότητα να πλάθει κόσμους παραμυθένιους με το μυαλό. Κόσμους τόσο ζωντανούς, που μαγεύουν μικρούς και μεγάλους, με τέρατα, ‘καλούς’ και ‘κακούς’, που λες και ξεπηδούν από κάθε σελίδα του βιβλίου. Κόσμους που δεν παλιώνουν, αλλά σαν το καλό κρασί, γίνονται ανεκτίμητοι.

Μόνο που χρειάζεται να είσαι παιδί, ή να θέλεις να γίνεις για λίγο, και να βουτήξεις μέσα στην ιστορία. Να παλέψεις παρέα με τους ήρωες, να κλάψεις με τις λύπες τους, να νικήσεις τα ‘τέρατα’, να ξεχάσεις τους φυσικούς νόμους, και να πεταχτείς σε άλλες διαστάσεις για λίγο.

Με ένα κουβά pop-corn, δύο παιδιά και μια φίλη, κάθισα στη σκοτεινή αίθουσα του σινεμά να δω τη νέα ταινία του Steven Spielberg, ‘BFG’, ή αλλιώς, ‘Ο Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας’. Μια ταινία που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα ενός μεγάλου Βρετανού συγγραφέα, του Roald Dahl.

Οι ιστορίες του Dahl, έχουν μεγαλώσει εκατομμύρια παιδιών. Οι ήρωες των διαφόρων βιβλίων του, όπως ο Charlie, εκείνο το πάμπτωχο αγόρι του διάσημου βιβλίου ‘Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο της Σοκολάτας’, έχουν κάνει πολλά παιδιά να αγαπήσουν το βιβλίο. Ένα από αυτά και η κόρη μου.

Ο Steven Spielberg, πήρε τον ‘BFG’, και κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Έδωσε σάρκα και οστά στον παραμυθένιο κόσμο που έφτιαξε ο Dahl. Χώρεσε μια μαγική χώρα και τη Βικτωριανή Αγγλία μέσα σε 157’ λεπτά.

Η μικρή Sophie, ένα ορφανό δεκάχρονο κορίτσι που ζει σε ένα φτωχοκομείο του Λονδίνου, απαγάγεται από τον ευγενικό γίγαντα ‘BFG’, ένα κυνηγό ονείρων, που ζει στη μακρινή Γιγαντοχώρα, ανάμεσα στα ‘εμφιαλωμένα’ όνειρα που πιάνει κάθε βράδυ, καθώς και ανάμεσα σε μια σπείρα ακόμα μεγαλύτερων και καθόλου φιλικών γιγάντων.

Η παιδική ιστορία του Dahl όμως, στα χέρια του Spielberg έγινε κάτι παραπάνω από μια ‘αφελή’ παιδική ιστορία. Έγινε μια ταινία με καταπληκτικά εφέ, πιστή στο κλασικό έργο του Dahl, η οποία με έκανε να ξεχάσω τη γαβάθα με το pop-corn, αλλά και το δεν είμαι πια παιδί.

Αργότερα, θέλησα να βρω το καστ των ηθοποιών στο IMDB. Και όπως κάνω συχνά, το έκανα το λάθος και διάβασα τις κριτικές. Απογοητευμένοι Αμερικάνοι κυρίως, δεν περίμεναν κάτι τέτοιο από τον Spielberg και εξαπέλυαν μύδρους ενάντια στο περιεχόμενο της ιστορίας, κατά του Dahl δηλαδή.

‘Γιατί δεν είχε όπλα?’

‘Τι βαρετός γίγαντας!’

‘Γιατί δεν έπεσε ξύλο?’

‘Γιατί μιλούσαν παράξενα?’ ξεχνώντας ότι επρόκειτο για Βρετανικό βιβλίο, συγγραφέα και σκηνογραφία.

Όχι μόνο ξέχασαν να γίνουν παιδιά για λίγο, ξέχασαν επίσης ότι διάλεξαν να δουν παιδική ταινία, και όχι τη ‘Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν’.