Κάθε μέρα που έρχεται είναι ένα μεγάλο δώρο του Θεού για μας,
γιατί η απεραντοσύνη της Αγάπης του μας καλεί να έρθουμε κοντά του
και να του προσφέρουμε από το υστέρημά μας ,
τη δική μας μικρή αγάπη και την ταπείνωση,
αρχίζοντας από τον πάσχοντα άνθρωπο,
από τους δυστυχείς και ταλαίπωρους αδελφούς μας…
Και μας χτυπά την πόρτα της καρδιάς μας,
κάθε λεπτό και κάθε ώρα,
τώρα… που όλα αλλοτριώνονται…
σ΄ αυτές τις δύσκολες ώρες της σύγχισης…
τις ώρες της σκληρότητας του « μαμμωνά»
και περιμένει… μέχρι την τελευταία στιγμή !
Κι όταν κοιτάζουμε τη θάλασσα…
νιώθουμε την απεραντοσύνη και το μεγαλείο της…
έτσι είναι κι ο Θεός, απεραντοσύνη και μεγαλείο!
κι ακόμη βάθος μυστικό κι άπειρο…
ένα ακατανόητο όραμα της Αγάπης του , μια θυσία !
Ναι, ένα χαμόγελο ένας ανήφορος, ένας Σταυρός !
για σένα και για μένα… για όλους μας !
Ο Θεός είναι και γέλιο και κλάμα…
Είναι και το δάκρυ της χαροκαμένης μάνας
και το χαμόγελο του παιδιών της πείνας και των πολέμων…
είναι ο αναστεναγμός όλων των αδικημένων του κόσμου…
η ελπίδα των αποδιωγμένων ,το στήριγμα των ταπεινών.
Ναι ,ο σύντροφος και φίλος και αδελφός και πατέρας !
Όμως ,ο Θεός κάποτε πεινάει και διψάει…
και κάποτε είναι στις φυλακές και στα νοσοκομεία…
κάποτε κρυώνει και μας ζητά στέγη και φιλοξενία…
και χτυπά την πόρτα μας για βοήθεια …και έλεος και ευσπλαχνία…
Ναι… και περιμένει …περιμένει…
Περιμένει να δώσουμε μια σταγόνα αγάπης…
Ναι ,έστω μια στάλα κατανόησης…
