Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Το Σαββατοκύριακο αυτό κορυφώνονται οι εκδηλώσεις του καρναβαλιού, το οποίο κατέχει κορυφαία θέση, όχι μόνο στην πόλη μας, αλλά και στη ζωή μας. Ο Βίκτωρ Ουγκώ έλεγε: “Όλα είναι ένα διαρκές καρναβάλι!”, επισημαίνοντας το βαθύ αίσθημα της υποκρισίας, του δόλου και της παραπλάνησης, που διαπνέει την καθημερινότητά μας, αλλά και της ασυδοσίας, που επιφέρουν ενίοτε οι ξέφρενοι ρυθμοί τέτοιων εκδηλώσεων.
Δυστυχώς, μάσκες δεν φοράμε μόνο, όταν συμμετέχουμε στις εορταστικές εκδηλώσεις αυτής της περιόδου. Έχουμε πάψει να είμαστε πρόσωπα υπεύθυνα, έντιμα, ειλικρινή. Καθημερινά φοράμε το προσωπείο του καλού φίλου, που συμπαραστέκεται στη λύπη, αλλά ενδόμυχα ζηλεύει αφόρητα στη χαρά. Του πρόθυμου συνεργάτη, που μετέρχεται οποιουδήποτε μέσου, για να κερδίσει την προαγωγή. Του ευυπόληπτου μέλους της κοινωνίας, που καταδυναστεύει την οικογένειά του. Του μειλίχιου εκπαιδευτικού, που παρασύρει ανυποψίαστα παιδιά προς ικανοποίηση των διεστραμμένων επιθυμιών του. Του φερέλπιδος πολιτικού, που εξυπηρετεί προσωπικά και ξένα συμφέροντα, υπονομεύοντας τα εθνικά.
Υποκριτές δεν είναι μόνο οι πολιτικοί μας, αλλά κι ο καθένας, που δεν έχει το σθένος και την εντιμότητα να αποκαλύπτει όσα σκέφτεται και αισθάνεται. Υποκριτές είναι όλοι εκείνοι που ο εγωισμός κι η αλαζονεία τούς καθοδηγεί στους ζοφερούς ατραπούς της δολιοφθοράς και της εκμετάλλευσης. Η διαφορά είναι ότι όσο μεγαλύτερη θέση ευθύνης κατέχει κάποιος, τόσο καταστροφικότερα τα αποτελέσματα, που επιφέρει η υποκριτική του στάση.
Ο θεωρητικός του Σοσιαλισμού Λένιν είχε πει πως «η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα της δύναμης, ενώ η υποκρισία αποτέλεσμα της αδυναμίας.» Με το προσωπείο της προοδευτικής πολιτικής δύναμης υποσχέθηκαν ευημερία και μετέτρεψαν τους πολίτες σε ανήμερα θεριά, μετά την οδυνηρή διάψευση των φρούδων ελπίδων για αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ή μήπως εκλαμβάνουν οι κυβερνώντες ως επαλήθευση των υποσχέσεών τους το γεγονός ότι βρήκαν περισσότεροι Έλληνες δουλειά… στο εξωτερικό; Ότι έφυγε η Τρόικα… και μας ήρθε μετά βαΐων και κλάδων το Κουαρτέτο; Ότι έσχισαν το μνημόνιο της δεξιάς … κι έφεραν ένα άλλο, πιο επώδυνο; Ως άλλη Κίρκη της πολιτικής μετέτρεψαν την ευλογημένη χώρα μας σε ένα απέραντο χώρο κράτησης μεταναστών, δικαιώνοντας τη φράση του Οζάλ, που έλεγε ότι «δε χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αφού αρκεί να τους στείλουμε μερικά εκατ. μουσουλμάνους».
Τώρα που έπεσαν οι μάσκες, καλό είναι ο καθένας να αναλογιστεί τις ευθύνες του, χωρίς τραμπουκισμούς κι έκτροπα. Οι εκάστοτε κυβερνώντες στη δημοκρατική χώρα μας εκλέγονται με τη δική μας ψήφο. Καλό είναι να μάθουμε να μην παρασυρόμαστε από ωραία λόγια, να μην φανατιζόμαστε και να μη βιαζόμαστε να πανηγυρίσουμε, όταν κερδίσει το κόμμα που ψηφίζουμε. Να μη μένουμε στην επιφάνεια, στο φαίνεσθαι. Μόνο έτσι θα ανακαλύπτουμε το πρόσωπο, που κρύβεται πίσω από το προσωπείο.
Τέλος, καλό θα ήταν να βγάλουν επιτέλους τον φερετζέ που φοράνε τα «χανουμάκια» της Ευρώπης και κινούνται στο ρυθμό του Σουλτάνου. Οι καιροί εκτός από δύσκολοι είναι κι επικίνδυνοι. Ο φόβος της τρομοκρατίας του ισλάμ είναι το τίμημα για τις τυχοδιωκτικές πολιτικές που άσκησαν οι Ευρωπαίοι στον χώρο της Ανατολής. Η προσφυγική κρίση θα είναι η αιτία της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Αν «η υποκρισία είναι ο φόρος τιμής που αποτίει η κακία στην αρετή», η σύνεση κι η σεμνότητα είναι το ένδυμα της αρετής. Εισερχόμαστε στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που μας δείχνει τον δρόμο της μετάνοιας και της προσευχής. Καιρός να χαμηλώσουν οι τόνοι, να πορευτούμε με φρόνηση κι αγάπη. Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας είναι πλούσια σε κατανυκτικές ακολουθίες, που συμβάλλουν στην ανά-ταση ψυχής, ώστε να οδηγηθούμε στην Ανάσταση.
