Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης, φοιτητής τμήματος Κοινωνιολογίας Παν/μίου Κρήτης

Γίνεται ένα μεγάλο λάθος στις δύσκολες αυτές ημέρες που περνάει η χώρα: Θεωρούμε αυτονόητα αυτά που πιστεύουμε, λες και όλοι έχουμε περάσει τα ίδια βάσανα, λες και είχαμε όλοι τις ίδιες επιρροές και μεγαλώσαμε σε ένα κοινό περιβάλλον. Αυτό που ζούμε δεν είναι απλά μία κρίση μνημονίων, αλλά μία αναπόφευκτη καπιταλιστική κρίση. Η χώρα οδηγείται από το νόμο της πτωτικής τάσης του ποσοστού του κέρδους και σε αυτό έχουν κάνει αναφορά παλαιότερα ,το σύνολο σχεδόν της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του ΚΚΕ. Βέβαια ,και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλαβάνου είχε μιλήσει για αυτό παίρνοντας αφορμή τους Ολυμπιακούς αγώνες. Πιο συγκεκριμένα, είχε πει πως θα πτωχεύσει ο λαός με μαθηματική ακρίβεια την δεκαετία που έρχεται. Το πρόβλημα είναι, ότι η γενική εικόνα της Κοινωνίας είναι πολιτικά αναλφάβητοι και τότε δεν ήμασταν σε θέση να καταλάβουμε τι σημαίνει καπιταλισμός. Μπορεί οι προηγούμενοι να είναι η γενιά του Πολυτεχνείου, εμείς όμως είμαστε η γενιά του Mega, του ΑΝΤ1,του Alpha κτλ. Μία γενιά που μία οθόνη μας άφησε καθηλωμένους και κλειδωμένους σε ένα δωμάτιο, ουρλιάζοντας για τα προβλήματα της χώρας και μετά να παραμένουμε απαθέστατοι. Και αυτό να γίνεται ακόμα και αν κάποιοι από εμάς έχουμε περάσει σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ.

Ο δρόμος προς την αποτυχία ξεκίνησε αρχικά από την ΝΔ και αργότερα τα ηνία τα πήρε ο Συνασπισμός μέσα στο Κοινοβούλιο. Οι προαναφερθέντες έλεγαν συνέχεια όχι στο Μάαστριχτ, να μην μπούμε ΟΝΕ, όχι στις ΚΑΠ, όχι στα ευέλικτα ωράρια, όχι στην ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, όχι χέρι στα αποθεματικά των ταμείων κτλ. Οι περισσότεροι βέβαια, δήλωναν «δαγκωτό» προς το δίδυμο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Τις πρώτες ημέρες των μνημονίων και μετά από την ψευδαίσθηση του «Λεφτά, υπάρχουν», ήρθε και το αστείο ότι «Μαζί τα φάγαμε»! Ακούσαμε τα πάντα, το πιο σημαντικό είναι ότι αντί να γίνεται κριτική, έπρεπε να γίνεται συζήτηση του προβλήματος και πως θα βρούμε την λύση του. Και σε αυτό έπαιξε ρόλο και η απάθεια της Αριστεράς να μιλήσει για αυτό, αλλά φταίμε και εμείς που δεν θελήσαμε να ακούσουμε.

Ακούς συνέχεια ότι η κρίση κάποια στιγμή θα τελειώσει, ακούς ότι ο καπιταλισμός ίσως πέσει κάποια στιγμή από τον θρόνο του και την ίδια στιγμή υπάρχουν ακόμα περισσότεροι που προσπαθούν να «βολευτούν» όπως μπορούν χωρίς να τους νοιάζει τι θα απογίνουν οι υπόλοιποι, αλλά μετά θα τους ακούς να παραπονιούνται για την κρίση! Έλεος δηλαδή! Είναι πολύ λογικό όμως την στιγμή που η Κοινωνία μας είναι σε τέτοια άθλια κατάσταση, ο καθένας να κοιτάζει την δική του ζωή, αλλά τα παράπονα και η κριτική είναι αστείο να γίνονται από την στιγμή που δεν κάνει κανείς τίποτα για να αλλάξει! Είναι απλά ειρωνικό.

Επομένως, αυτοί που κάθονται και σηκώνουν το χέρι τους για να δείξουν, ας κοιτάξουν πρώτα τι έκαναν αυτοί, αν προσπάθησαν αυτοί πρώτα να φέρουν την αλλαγή στην όλη κατάσταση. Γιατί οι τσακωμοί είναι αυτό που θέλουν και οι "από πάνω", αυτός είναι ο τρόπος για να στηριχθεί το σύστημα που έχουν θεσπίσει. Κανείς δεν είναι αλάνθαστος, όλοι μας έχουμε κάνει τις λάθος κινήσεις, τις λάθος επιλογές. Βαρεθήκαμε όμως τους ψευτο-κομμουνιστές, τους ψευτο-αναρχικούς και τους ιδεολόγους αγωνιστές του καναπέ! Και μιλάμε φυσικά για αυτούς που ξέρουν να μιλούν για απεργίες και συγκεντρώσεις, αλλά τις κοιτάζουν από την τηλεόραση, την οθόνη του υπολογιστή και μετά κρίνουν από εκεί πάλι, όσους δεν πήγαν. Τόσα εκατομμύρια άνεργοι και η διαμαρτυρία τους γίνεται από το Facebook και το Twitter!

Η ψυχική μας κατάσταση είναι αρκετά ταλαιπωρημένη και η γκρίνια δεν βοηθάει. Σίγουρα με το ζόρι δεν μπορεί κανείς να «ξυπνήσει» και να ξεσηκωθεί, αλλά είναι σίγουρα πολλοί που θέλουν να αλλάξουν την Κοινωνία και είναι πολλοί περισσότεροι από αυτούς που είτε δεν θέλουν είτε από αυτούς που θέλουν, αλλά δεν κάνουν κάτι για αυτό. Η Κοινωνία θα αλλάξει την ημέρα που ο λαός συνειδητοποιήσει την δύναμη που έχει...