ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Όλα έχουν ειπωθεί. Όμως επειδή κανένας δεν ακούει θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Να τα ξαναπούμε ψιθυριστά στην αρχή και φωναχτά στο τέλος. Να πείσουμε και όχι να τρομάξουμε. Να εμπνεύσουμε και όχι να απαιτήσουμε. Να συζητήσουμε και όχι να κολλήσουμε στις εμμονές μας. Να περάσουμε απέναντι με ασφάλεια, να δούμε τα μέρη μας από την απέναντι όχθη. Να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να γίνουμε περισσότερο σκληροί με τον εαυτό μας. Και στο τέλος να κερδίσουμε την αγάπη και την εμπιστοσύνη, να αξιώσουμε να αλλάξουν τα πράγματα, να γίνουμε εμείς πρώτα η αλλαγή στη νοοτροπία των άλλων, τους οποίους θέλουμε να αλλάξουμε.
Σιγά-σιγά όμως. Τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα, χτιζόταν αιώνες. Οι νοοτροπίες των ανθρώπων δεν άλλαξαν επειδή κάποιος τους διέταξε να τις αλλάξουν. Οι ζωές μας δεν σχεδιάστηκαν σε ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή και τα διαγράμματα του βίου μας δεν είναι ευθείες γραμμές. Τίποτε δεν είναι σίγουρο, τίποτε δεν αποτελεί θέσφατο. Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει. Και δεν είναι λίγες οι φορές που πράγματα γύρισαν ανάποδα. Δεν το περιμέναμε αλλά αρκετές στιγμές οι νοητές ευθείες των ονείρων μας έσπασαν απότομα και η ζωή μας άλλαξε πριν καν προλάβει να πάρει μια στροφή ο δείκτης του ρολογιού.
Όλα έχουν πλέον ακουστεί. Ξανά και ξανά, πολλές φορές. Εκείνοι που δέχθηκαν τις εντολές όμως δεν είναι σίγουρο ότι άκουσαν. Εκείνοι που άκουσαν δεν είναι βέβαιο πως κατάλαβαν τι εννοεί ο ποιητής. Εκείνοι που κατάλαβαν δεν συμφώνησαν γιατί είχαν τη δική τους πεποίθηση πως το δόγμα είναι λανθασμένο. Κι εκείνοι που στο τέλος πήγαν να υλοποιήσουν τα συμφωνηθέντα διαπίστωσαν πως δεν μπορούν να το κάνουν γιατί οι συνθήκες είχαν αλλάξει, γιατί τα δεδομένα είχαν ανατραπεί, γιατί τελικά η ζωή τους είχε προσπεράσει. Και τελικά δεν έγινε τίποτα, το κάρο δεν ξεκόλλησε από τη λάσπη, τα πράγματα έμειναν ίδια και αρρωστημένα, οι καρποί έπεσαν από το δέντρο και σάπισαν καταγής.
Σιγά-σιγά. Με υπομονή και τάξη. Με δύναμη ψυχής και καθαρότητα πνεύματος, με ακεραιότητα χαρακτήρα και με απίστευτα κουράγια, με λιμάνια που μας περίμεναν χρόνια, με ανάταση του πνεύματός μας, με αισιόδοξη θωριά του μέλλοντός μας. Θα γίνουν όλα. Όμορφα, ευγενικά, με πειθώ, με τάξη. Το κάρο θα κυλήσει, η στασιμότητα θα ξεπεραστεί, ο ντελάλης θα διαλαλήσει με τη ντουντούκα του τα ευχάριστα νέα. Τα πράγματα θα αλλάξουν γιατί δε γίνεται να παραμείνουν τα ίδια. Μαζί τους θα αλλάξουμε κι εμείς, θέλουμε δεν θέλουμε. Για να επιβιώσουμε, για να προχωρήσουμε για να μην περάσει η νέα εποχή από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας. Και στο κάτω-κάτω οι αλλαγές αποτελούν αναγκαία συνθήκη ύπαρξης και ανανέωσης, δεν είναι πάντα κακές παρά μόνο όταν γίνονται απλά για να δείξουμε ότι κι εμείς κάτι κάναμε.
Πολιτισμός λοιπόν. Ανθρωπιά και παιδεία. Νουθεσία και κατανόηση. Θέση και παράθεση επιχειρημάτων, σύνθεση και φυγή προς τα εμπρός. Αφήνουμε πίσω όσα μας πληγώνουν, προχωράμε με αισιοδοξία στο μέλλον. Όχι σε εκείνο το μέλλον που κάποιοι νομίζουν πως μπορούν να σχεδιάσουν για μας. Προχωράμε σε εκείνη την θέαση του ορίζοντα που δεν έχει σύννεφα, που σε κάνει να βλέπεις το βάθος και η ματιά σου να χάνεται. Μερικά πράγματα δεν γίνονται τυχαία. Δεν αξιολογούνται οι δρομείς στην εκκίνηση αλλά στον τερματισμό, δεν έχει σημασία αν φύγουν μπροστά με απίστευτη ταχύτητα. Ση ζωή χρειάζεται πολλή υπομονή και λιγότερη φόρα. Σιγά-σιγά τώρα.
