Βρίσκομαι στο κομμωτήριο. Καθώς περιμένω την κομμώτρια, ψάχνω τις εφημερίδες μπροστά μου. Μόνο ταμπλόιντ που προμηνύουν την ημερήσια καταστροφή. Επικείμενες τρομοκρατικές επιθέσεις, Ευρωπαϊκή κρίση, το μεταναστευτικό.
Καθώς ετοιμάζομαι να επιστρέψω τις φυλλάδες στο τραπέζι, ένας νεαρός πατέρας και η κόρη του, κάθονται δίπλα μου. Του προτείνω τις εφημερίδες. Τις παίρνει από τα χέρια μου ευχαριστώντας με, και κοιτάζει τα πρωτοσέλιδα. Τις πετάει αμέσως στο τραπεζάκι, λες και του έκαψαν τα χέρια τα φλέγοντα θέματα.
‘Άστο καλύτερα,’ αστειεύεται. ‘Δεν έχω πάρει τα χάπια μου σήμερα. Δεν θα το αντέξω!’
Χαμογελάω κι επιστρέφω στις σκέψεις μου, ψάχνοντας κάτι καλύτερο να διαβάσω. Ούτε μια μετριοπαθής εφημερίδα. Ίσως και να είναι η στρατηγική μάρκετινγκ του κομμωτηρίου:
‘Το Τέλος Έρχεται! Ας ζήσουμε το σήμερα! Ας πάμε όλοι με ανανεωμένες ανταύγειες!’
Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε μια νέα Βρετανική εφημερίδα, η ‘New Day’. Η φιλοσοφία της εφημερίδας αυτής είναι ότι κάθε μέρα είναι μια καινούρια αρχή, και πρέπει να τη ζούμε όσο το δυνατό θετικότερα. Γι’ αυτό και στις σελίδες της δεν υπάρχουν κινδυνολογίες αλλά ‘εξέχοντα θέματα’. Κατόπιν, ένας ανάπηρος Βρετανός στρατιώτης έχει χάσει κάθε διάθεση για ζωή. Η εφημερίδα καλεί τους αναγνώστες να του στείλουν μηνύματα. Την επόμενη ημέρα, δύο σελίδες ολόκληρες είναι γεμάτες με τα ενθαρρυντικά λόγια των αναγνωστών.
Επίσης, κατά τους συντάκτες της, η εφημερίδα δεν παίρνει θέση αλλά παρουσιάζει και τις δύο πλευρές του νομίσματος. Η υπόθεση του Brexit, για παράδειγμα, συνοδεύεται με δύο στήλες: τις απόψεις των ‘εντός’ και των ‘εκτός’.
Τόση θετικότητα όμως, δεν την αντέχουν όλοι. Κυρίως οι πολιτικοί και οι μεγάλοι δημοσιογράφοι. Ο Chancellor του Spectator, για παράδειγμα, θεωρεί ότι είναι προτιμότερο να πέσει στη φωτιά, παρά να διαβάσει την New Day. Όπως πολλοί άλλοι, θέλει να ενημερώνεται για τα φλέγοντα θέματα. Για τον Chancellor, η νέα Βρετανική εφημερίδα φυγοπονεί, και εστιάζει σε καθημερινά και ‘λιγότερο σημαντικά’ θέματα.
Τι γίνεται όμως όταν τα πιο ‘σημαντικά’ και ‘φλέγοντα’ θέματα φέρνουν κρίση πανικού σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού? Τι γίνεται όταν είναι τόσο πολλά μαζεμένα, όπως τώρα τελευταία, που για να τα διαβάσουν αρκετοί αναγνώστες, όπως ο νεαρός πατέρας του κομμωτηρίου, θέλουν ψυχολογική υποστήριξη, πριν και μετά την ανάγνωση?
Ίσως λοιπόν, τότε είναι η ώρα να διαβάσει κανείς μια τέτοια εφημερίδα.
Γιατί να αγχώνεται ο αναγνώστης για τα ‘φλέγοντα’ θέματα? Τι μπορεί να εμποδίσει? Την τρομοκρατία? Την πολιτικό-οικονομική Ευρωπαϊκή κρίση?
Τον ρωτάνε οι πολιτικοί όταν παίζουν το μέλλον του σαν παιγνίδι πόκερ?
Οι μεγάλοι πολιτικοί λοιπόν, που μπορούν να επηρεάσουν τα γεγονότα, ας αγχωθούν λιγάκι, και ας πράξουν.
Δουλειά τους δεν είναι?
