ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Λένε πως ο καιρός περνάει γρήγορα. Κι έχουν δίκιο όσοι το λένε. Η μια στιγμή διαδέχεται την άλλη, οι στιγμές γίνονται λεπτά, τα λεπτά ώρες, οι ώρες μέρες, οι μέρες μήνες, οι μήνες χρόνια και τα χρόνια αιώνες. Ο χρόνος είναι αμείλικτος, δεν έχει κανένα ίχνος λύπησης μέσα του, φέρνει τη γέννηση με την ίδια ευκολία που στέλνει το θάνατο σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Οι άνθρωποι αρχίζουν να γερνάνε από τη μέρα που γεννιούνται και σε μια ριπή χρόνου εξαφανίζονται. Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα φεύγουν κι εκείνοι που τους θυμούνται και η ανάμνησή τους σβήνει. Με εξαιρέσεις προφανώς. Εκείνων των σπουδαίων, των μεγάλων, των οραματιστών που πήραν τη ζωή στα χέρια τους και τη στράγγιξαν, αυτών που η διορατικότητα χάρισε στην ανθρωπότητα στιγμές απόλυτης δόξας και μεγαλείου. Κι ενώ αυτοί έφυγαν η μνήμη τους παρέμεινε άσβεστη στο πλήρωμα του χρόνου.
Κανείς δεν επέστρεψε. Όχι τουλάχιστον από εκείνο το τελευταίο ταξίδι. Όλοι όμως στη διάρκεια της ζωής μας φύγαμε από κάπου για κάποιο λόγο. Για καλύτερη ζωή, για υποχρεώσεις της δουλειάς, για ένα ταξίδι, για έναν έρωτα, για μια υποχρέωση, για λόγους ασφυξίας του τόπου μας, ο οποίος μας έπνιγε, για αλλαγή παραστάσεων, για βελτίωση ποιότητας ζωής. Κι όταν φεύγεις από κάπου όλο και κάτι αφήνεις πίσω σου. Φίλους που σε αγαπάνε, εχθρούς που σε μισούν, γονείς που σε λατρεύουν, ανθρώπους που σε θυμούνται, αγάπες που σε καθορίζουν, μέρη που σε συγκινούν, σπίτια που δέθηκες μαζί τους, αναμνήσεις που κουβαλάς μισές γιατί είναι ταυτισμένες με τον τόπο σου και πράγματα που αφήνεις πίσω γιατί είναι βαριά και ογκώδη και δε χωράνε στη βαλίτσα σου. Κι όταν φεύγεις έχεις δυο επιλογές: να κοιτάξεις πίσω σου δίνοντας στον εαυτό σου την υπόσχεση της επιστροφής ή να μην κοιτάξεις καθόλου αποκλείοντας την κάθετη και ίσως και την οριζόντια επιστροφή σου.
Κάποιοι κοίταξαν πίσω όταν έφυγαν. Κάτι χρόνια πριν, τότε που κάποιοι τους έκλεψαν τον αέρα που ανέπνεαν. Κοίταξαν πίσω με αηδία, με αποστροφή, με παράπονο. Ήξεραν τότε πως ενώ η φυγή δεν είναι η λύση, η παραμονή ήταν πρόβλημα. Κι ένιωσαν να τους πλακώνουν τόνοι λάσπης, να τους τρυπάνε εκατοντάδες σφαίρες, να τους μπήγουν χίλια μαχαίρια. Κι ήταν πεσμένοι κάτω και σφάδαζαν από τον πόνο διπλωμένοι και οι πολλοί βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν όλο τους το μίσος, να χύσουν όλο τους το δηλητήριο, να ξεράσουν όλη τους τη χολή πάνω τους. Και να πουν λόγια, πολλά λόγια, αστήρικτες θεωρίες και μυθεύματα που αποτέλεσαν μνημεία κακίας και φαυλότητας. Και αυτοί που αποχωρούσαν δεν μίλησαν, δεν είπαν κουβέντα. Χωρίς να σκύψουν το κεφάλι τα άφησαν όλα πίσω τους, δεν ασχολήθηκαν, δεν έδωσαν στους εχθρούς τους την ικανοποίηση της δακρυσμένης τους όψης. Πολλές οι κακίες, λίγες οι συμπόνιες, ελάχιστες οι στηρίξεις. Από όπου και να το έπιανες μάτωνες, από όποια μεριά κι αν το έβλεπες λυπόσουν.
Κι έγιναν έρευνες, στήθηκαν λαϊκά δικαστήρια, υπήρξαν όργια παραπληροφόρησης. Κι όταν οι αλήθεια έλαμψε, κι όταν η δικαιοσύνη μίλησε, κι όταν η τρωθείσα αξιοπρέπεια αποκαταστάθηκε (;), κι όταν τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους έστω και στριμωχτά, τότε μόνο αποφάσισες να επιστρέψεις. Χωρίς αρνητική προδιάθεση, χωρίς καμιά εκδικητική μανία ανταπόδοσης, χωρίς μίσος, χωρίς άρνηση συγχώρεσης, αλλά και χωρίς απώλεια μνήμης. Η πρόκληση είναι μεγάλη, η ευκαιρία του να δείξεις ποιος πραγματικά είσαι μεγαλύτερη. Τα παθήματα έγιναν μαθήματα, αποδείχθηκες πολύ σκληρός για να πεθάνεις και τελικά το φως νίκησε το σκοτάδι. Να το βρουν από το Θεό γιατί εσύ δεν πρόκειται να γίνεις σαν αυτούς. Και στο τέλος του ταξιδιού ο καθένας σε εκείνο το τρένο της κρίσης θα πάρει τη θέση που του αξίζει. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
