«Ίδιο το εκκλησάκι πάνω στο λόφο ακοίμητο, στέκει θαρρείς ελέγχοντας τους περαστικούς. Ίδιος ο τόπος λοφίσκοι απογυμνωμένοι θαρρείς νεκροί. Μονάχα μια ανεμώνη πρόβαλλε δειλά λίγο πρόωρα για τον ερχομό της άνοιξης. Ερημωμένη παραλία, τα κύματα γλείφουν θαρρείς τα μικρά βραχάκια. Καθίσαμε κάτω να ξαποστάσουμε και να ταξινομήσουμε τις σκέψεις μας. Ήτανε δυνατός ο αέρας. Εμείς περιμέναμε νάναι ούριος ο άνεμος για να βοηθήσει τα πανιά στο καράβι μας και να ανοιχτούμε μακριά. Η θάλασσα όμως σκοτείνιασε, χάος ανεξερεύνητο, ήταν όμορφα.

«Νεκρή φύση» ξεθώριασαν οι εικόνες ήρθαν να αντικαταστήσουν κάποιες άλλες ζωντανές. Ήρθε το φθινόπωρο, πικρή γεύση στα χείλη το σύθαμπο αχνοκίτρινο χρώμα του, γίνεται λεπτή επικάλυψη πάνω σε όλες τις όμορφες εκείνες εικόνες. Έτσι ξεθώριασαν τα χαμόγελα, οι θύμησες, τα οράματα, τα όνειρα πικρά, κατασταλάγματα στο στόμα! Το αισθάνθηκα απόψε βλέποντας το βράδυ να φτάνει νυσταγμένο και αδύναμο να μου ψιθυρίζει πως θα ξανάρθει η χαρά! Το κατάλαβα για άλλη μια φορά… ότι όλα χάνουν το χρώμα τους… ΚΑΠΟΤΕ!!!