Τι είναι τελικά η ελευθερία?
Μια ματιά σε φωτογραφίες που είναι ήδη δημοσιευμένες στο διαδίκτυο, με φέρνει αντιμέτωπη με καλά εδραιωμένες εικόνες και αντιλήψεις.
Περιστέρια που πετούν έξω από τα κλουβιά τους και κατευθύνονται προς τον ουρανό.
Άνθρωποι κάθε φύλου και ηλικίας με απλωμένα τα χέρια, από τα οποία κρέμονται σπασμένα δεσμά. Όπως και τα περιστέρια, έτσι κι εκείνοι, κοιτάζουν το φως του ηλίου.
Πού και κάποια πεταλούδα που πετάει πάνω από ένα λουλούδι ή μια γυμνή γυναίκα που χορεύει στον αφρό της θάλασσας την ώρα του δειλινού.
Όλοι, και όλα, απορρίπτουν τα δεσμά, το σκοτάδι και τη βαρύτητα, και κατευθύνονται προς το φως.
Για μένα, ελευθερία είναι ένα νέο βίντεο μερικών δευτερολέπτων. Είναι η Jenny Beavan, καθώς προχωράει για να παραλάβει το δεύτερο Oscar της.
Η διάσημη σχεδιάστρια ρούχων κατευθύνεται προς το βάθρο, ενώ κάποιοι άντρες την κοιτάνε με σταυρωμένα τα χέρια. Κανένας δεν χειροκροτεί. Εκείνη λάμπει από ευτυχία.
Κάποιος την κοιτάει με ύφος ανάλογο αυτού της Meryl Streep στο ‘Ο Διάβολος φοράει Prada’.
Κάποιος άλλος την κοιτάζει λες και αντί για κόκκινο φουλάρι, γύρω από το λαιμό της φοράει μια ωμή μπριζόλα, σαν αυτές που φόρεσε και η Lady Gaga πριν από χρόνια.
Κάποιος άλλος πάλι, σχεδόν πηδάει στην αγκαλιά της συζύγου του, σαν Αμερικανίδα της δεκαετίας του 1950, που μόλις είδε ένα ποντίκι στη κουζίνα. Η σύζυγος, όπως και οι πιο πολλές γυναίκες της αίθουσας, χειροκροτεί.
Τι έκανε η Jenny Beavan για να αξίζει τέτοια αντιμετώπιση από τους εν λόγω κυρίους?
Πήγε να παραλάβει το Oscar καλύτερης κινηματογραφικής ενδυμασίας, φορώντας δερμάτινο σακάκι με νεκροκεφαλή στη πλάτη, μαύρο παντελόνι και χαμηλοτάκουνα παπούτσια. Τα σγουρά και γκρίζα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους αφρόντιστα.
Η 65χρονη Βρεττανή παρέλαβε το χρυσό αγαλματάκι χωρίς ακριβή τουαλέτα, παπούτσια και χρυσαφικά από διάσημο μόδιστρο. Όπως τα περιστέρια και οι άνθρωποι των φωτογραφιών που έχουν μόλις σπάσει τα δεσμά τους και κατευθύνονται προς το φως, έτσι και η διάσημη σχεδιάστρια κατευθύνθηκε προς τα φώτα της αδυσώπητης δημοσιότητας με θάρρος, ή θράσος όπως θα έλεγαν μερικοί από τους παρευρισκόμενους.
Η ίδια αισθάνθηκε την ανάγκη να αιτιολογήσει την επαναστατική στάση της. Δεν υπάρχει ούτε ένα φόρεμα που θα δεχόταν να μείνει πάνω της και, λόγω πόνου στη πλάτη, τα ψηλοτάκουνα δεν πέρασαν καν από τη σκέψη της. Άλλωστε προτιμάει να ντύνει τους άλλους, και όχι να ντύνεται η ίδια.
Πιστεύω όμως, ότι δεν υπάρχει λόγος απολογίας.
Γιατί να προηγείται η ενδυμασία της καταξίωσης και της σκληρής δουλειάς?
Γιατί να αξίζει περισσότερο το αμπαλάζ από την τέχνη?
