Ο πόνος  και η δυστυχία είναι  στα ανθρώπινα

κι ακολουθούν το διάβα του καθενός μας

και ταρακουνούν και συνθλίβουν το είναι μας

και φέρνουν βάσανα και δάκρυα κι αναστεναγμούς…

Και τότε χρειάζεται το στήριγμα, η αγάπη,

το αγκάλιασμα το πατρικό, η παρηγοριά,

αυτό το μοίρασμα της χαρά μας,

για το φίλο και συνάνθρωπό μας ,για τον άνθρωπο.

Ναι, η χαρά μου … είναι  χαρά του άλλου,

όταν προσφέρω για να απαλύνω τον πόνο,

όταν συμπαρίσταμαι για να ανακουφίσω,

όταν σκουπίζω  τα δάκρυα  του πονεμένου…

Ναι, χαρά μου …είναι η χαρά του άλλου,

όταν καμαρώνω για την πρόοδο και ευημερία του,

όταν οι προσευχές μου γι αυτόν εισακούονται,

όταν με νιώθει φίλο κι αδελφό του !

Ναι, χαρά μου… είναι η χαρά του άλλου,

ο αγώνας και η πίστη του, η ελπίδα,

αυτό το ξέσπασμα  της ψυχής του  στη χαρά…

της δικής μου χαράς… και χαράς του !

Ναι, χαρά μου …είναι η χαρά  του άλλου,

το γέλιο του το παιδικό  και το χαμόγελό του,

το ενδιαφέρον  και η αγάπη του για το συνάνθρωπό μας ,

για το αδελφό μας, για τον ίδιο τον Χριστό μας !

Ναι, χαρά μου… είναι η δική σου χαρά !