Γράφει ο Σπύρος Ματθαίου
Για την συνάντηση αντιπροσωπείας αγροτών από έναν αριθμό των μπλόκων με τον πρωθυπουργό, ταιριάζει η φράση «ώδινεν όρος και έτεκεν μυ», με άλλα λόγια, πολύ φασαρία για το τίποτα. Φυσικό ήταν, μέσα στο ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο που καθορίζεται από τα μνημόνια που έχει υπογράψει η σημερινή όσο κι οι προηγούμενες κυβερνήσεις, να μην υπάρξει τίποτα πέρα από παράλληλους μονολόγους στην συνάντηση αυτή. Η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αψηφήσει τις υπογραφές που έβαλε στο τρίτο μνημόνιο πριν ελάχιστους μήνες ενώ και οι αγρότες δεν θα μπορούσαν να υποχωρήσουν από τιε θέσεις τους γνωρίζοντας ότι αυτό θα ήταν το άδοξο τέλος εβδομάδων κινητοποιήσεων. Αυτό που αναμένεται είναι η ανασύνταξη των δύο πλευρών για την επόμενη μάχη. Δυστυχώς η ελληνική πραγματικότητα τελευταία περιγράφεται με ορολογία που θα άρμοζε σε περιγραφή πολεμικού ανταποκριτή. Αυτό από μόνο του είναι πολύ ανησυχητικό.
Η κοινωνία στέκεται αμήχανη απέναντι στην διαμάχη κυβέρνησης-αγροτών. Νίκη των αγροτών, ίσως σημάνει οικονομική επιβάρυνση άλλων παραγωγικών κλάδων ή των συνταξιούχων, ανθρώπων αντικειμενικά ανήμπορων να αντιδράσουν αποτελεσματικά σε τυχόν μέτρα εις βάρος τους. Τι μπορούν να κάνουν, να απεργήσουν ή να κλείσουν δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια; Από την άλλη, νίκη της κυβέρνησης θα σημαίνει το τέλος κάθε διεκδίκησης για το σύνολο του εργαζομένου ή αυτοαπασχολούμενου κόσμου, καθώς οι αγρότες, σε αντιδιαστολή με τους άλλους εργαζόμενους, διαθέτουν μέσα και πληθυσμιακή δυναμική τέτοια που μπορούν να κάνουν μια οποιαδήποτε κυβέρνηση να νιώσει στριμωγμένη. Είναι μια αντιπαράθεση της οποίας την κατάληξη είναι πολύ δύσκολο να προδικάσει κανείς. Το ζήτημα του ξεσηκωμού του αγροτικού κόσμου έχει και πλευρές άλλες που θα πρέπει να προσεγγίσουμε.
Η κινητοποίηση των αγροτών έχει συντεχνιακά κίνητρα και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Θα ήταν παραλογισμός να περιμένει κάποιος να κινητοποιηθούν οι εκπαιδευτικοί για την υπεράσπιση των επαγγελματικών συμφερόντων των γιατρών, για παράδειγμα. Όσοι λοιπόν κατηγορούν έναν κλάδο ότι υπερασπίζεται τα συντεχνιακά του συμφέροντα ας μας θυμίσει σε ποια χώρα και σε ποια ιστορική περίοδο ξεσηκώθηκε ένας επαγγελματικός κλάδος για την προάσπιση των συμφερόντων ενός άλλου. Τίθεται όμως ένα θέμα ως προς την διάσταση που παίρνουν οι κινητοποιήσεις αυτές υπό τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν στην χώρα με την ασφυκτική οικονομική επίβλεψη από τους δανειστές και τους υπό αυτούς λειτουργούντες «θεσμούς».
Ας εξετάσουμε ποιες είναι οι επιλογές που έχει μπροστά της η κυβέρνηση απέναντι στις αγροτικές κινητοποιήσεις. Η μία είναι να ικανοποιήσει τα αιτήματα των αγροτών. Σε αυτήν την περίπτωση το οικονομικό κόστος των αιτημάτων των αγροτών- καθώς τα αιτήματα έχουν μετρήσιμο οικονομικό κόστος-θα πρέπει αναγκαστικά να καλυφτεί εις βάρος άλλων επαγγελματικών κλάδων μέσω «ισοδυνάμων μέτρων» με τις συνεπακόλουθες κοινωνιοδιαλυτικές τους παρενέργειες. Η άλλη επιλογή είναι η βίαιη καταστολή των κινητοποιήσεων με απρόβλεπτες εξελίξεις που ίσως οδηγήσουν σε κλιμάκωση της βίας εκατέρωθεν με εφιαλτικές συνέπειες που είναι εύκολο κανείς να φανταστεί και που όλοι απευχόμαστε. Η τρίτη επιλογή, προκειμένου να αποφευχθούν οι δύο προηγούμενες-μετάθεση δημοσιονομικού κόστους σε τρίτους ή βίαιη καταστολή-και να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των αγροτών, είναι η ρήξη με τους δανειστές από την στιγμή που αυτοί καθορίζουν που θα πάει κάθε ευρώ που δίνεται στην χώρα και έχουν διαμηνύσει ότι δεν υπάρχει περιθώριο παροχών σε καμιά επαγγελματική ομάδα, το αντίθετο μάλιστα.
Η επιλογή αυτή θα έχει άμεσες συνέπειες την διακοπή της χρηματοδότησης της Ελλάδος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), την έξοδο από την ευρωζώνη και τελικά την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι έτοιμοι οι αγρότες να αποχαιρετήσουν την ευρώπη και το ευρώ, τις επιδοτήσεις, που τώρα πια τους κοστίζουν ακριβά, να ζήσουν με την παραγωγή τους στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις και στην βοήθεια που θα μπορεί πια να τους προσφέρει ένα ελεύθερο κράτος απαλλαγμένο από τους ξένους επικυρίαρχους; Είμαστε έτοιμοι και όλοι εμείς οι υπόλοιποι;
Οι επιλογές που υπάρχουν μπροστά μας είναι αυτές και ας καθορίσει ο καθένας την στάση του. Άλλοι δρόμοι φρονώ πως δεν υπάρχουν.
