ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Υπάρχουν. Βαθιά μέσα μας κρυμμένα, έντεχνα καλυμμένα, αρκούντως παραλλαγμένα και αίφνης αναδυόμενα. Βρίσκονται. Στην ψυχή μας μέσα, στα κύτταρα του μυαλού μας, στις αρτηρίες της καρδιάς μας. Εντοπίζονται. Στη συμπεριφορά μας, στον τρόπο που αντιδρούμε στη χαρά και στη λύπη, στις μεγάλες μας στιγμές και στα φτηνά μας ξεσπάσματα. Μικρά φαινομενικά παιδικά τραύματα που έγιναν πείσμα στην πορεία των χρόνων, που θάφτηκαν βαθιά μέσα στο υποσυνείδητό μας, αλλά δεν έπαψαν ποτέ να μας πληγώνουν κάθε φορά που βλέπαμε κάτι σχετικό, κάθε ώρα που ονειρευόμασταν με τα μάτια ανοιχτά, κάθε φορά που άλλαζε ο καιρός. Και όντως αυτά επιμένουν να βρίσκονται πάντα εκεί, να αντέχουν στην αφάνεια, να χτυπάνε τα μηνίγγια μας την πλέον κατάλληλη στιγμή και να εμφανίζονται στην πιο ακατάλληλη σκηνή του έργου της ζωής μας.

Απωθημένα όνειρα που επειδή δεν τα εκπληρώσαμε πήραμε παραμάσχαλα την περηφάνια μας και είπαμε στον εαυτό μας πως δεν ήταν και κάτι ιδιαίτερο τέλος πάντων, πως δεν άξιζε τον κόπο στην τελική, πως κακώς ασχοληθήκαμε εν τέλει. Κι όμως βαθιά μέσα μας πονούσαμε, αιμορραγούσαμε, πληγωνόμασταν γιατί το αγκάθι ήταν πάντα εκεί, γιατί το καρφί ήταν πάντα μπηγμένο στο στήθος μας και δεν τολμήσαμε ποτέ να το τραβήξουμε για να χυθεί το σκοτωμένο αίμα, για να επουλωθεί η πληγή. Κι έτσι προχωρήσαμε παίρνοντας μαζί μας τα τραύματα, κάνοντας δρόμο μακρύ με φορτίο μεγάλο στην πλάτη, δίνοντας μάχες εκ των προτέρων χαμένες, αναζητώντας αγάπες αλλού δοσμένες. Κι ήταν κρίμα τελικά να κολλάμε στα παλιά, ήταν άδικο να ξοδεύουμε τη ζωή μας σε παλιά λάθη, ήταν ψυχοφθόρο να δίνουμε τροφή στο τέρας που κατέτρωγε τα σωθικά μας.

Και τώρα τι κάνουμε; Φεύγουμε μπροστά με φόρα χαράζοντας ένα νέο δρόμο ή μένουμε αγκυλωμένοι σε ότι μας τραβάει πίσω και μας πληγώνει; Ξεπερνάμε τους φόβους μας και κλωτσάμε τα εμπόδια ή κάνουμε το άλμα στο καινούριο κι ας μην είμαστε σίγουροι για το που θα μας οδηγήσει αυτή μας η επιλογή; Βρίζουμε την τύχη μας ή συγχωρούμε και ελπίζουμε; Τρελαινόμαστε στις σκέψεις και στις αναμνήσεις ενός παλιού καιρού ή δίνουμε χώρο σε φωτεινούς ανθρώπους που εισήλθαν στη ζωή μας και την άλλαξαν; Λέμε ιστορίες για τα παλιά ή φτιάχνουμε νέες; Προτιμούμε τη μίζερη κλάψα ή δίνουμε τροφή για καινούρια ξεκινήματα στις δικές μας τις παρέες;

Απωθημένη κατάθλιψη στις ψυχές μας, ουτοπικά σχέδια στο μυαλό μας, εμμονές στο χαρακτήρα μας, υγρασία στον αναπτήρα μας, στάχτη στο ποτό μας, γυαλιά σπασμένα στον κόσμο μας, λάθη μαζεμένα στη ζωή μας, πέτρες σωριασμένες σε σωρούς στην αυλή μας, καμένα καράβια στο λιμάνι μας. Όλη η οικοσκευή μας σωριασμένη στην αυλή λουσμένη με βενζίνη να περιμένει τη φλόγα του σπίρτου μας. Όλη η ζωή μας σαν ταινία να προβάλλεται σε σκοτεινές αίθουσες με αδιάφορους θεατές που μασουλάνε πασατέμπο. Μια σπίθα, μια φλόγα, μια πυρκαγιά και όλα καπνός και στάχτη, σκιά και αέρας, χώμα και νερό, κομμάτια και θρύψαλα. Δεν βγαίνει έτσι, δεν περπατάει το ξέρεις κι όμως συνεχίζεις. Θα φας τα μούτρα σου στο τέλος αλλά δεν θα είναι δα κι η πρώτη φορά. Το παράξενο θα ήταν να σου βγει σε καλό.

Για εκείνα που μας έλειψαν. Για όλα τα άλλα που σε άλλους περίσσεψαν. Για τις φτηνές μας τις στιγμές που θέλουμε να ξεχάσουμε. Για τις λίγες στιγμές ευτυχίας που μας ανύψωσαν. Για τους κακεντρεχείς και τους άθλιους που μας πίκραναν. Για τον αθώο εαυτό μας που τους έδωσε βήμα και θάρρος. Για τα ελάχιστα, τα μικρά και τα ασήμαντα που ζήσαμε αντί των μεγάλων, των σπουδαίων και των πολλών που ποθήσαμε. Ερχόμαστε τώρα πίσω δυνατοί και δικαιωμένοι. Εσείς οι φίλοι μας χαρείτε κι εσείς οι αρουραίοι κρυφτείτε…