Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Μαρξ και ο Ένγκελς, βασιζόμενοι και αξιοποιώντας την έως τότε γνώση και πείρα, αποκάλυψαν τους όρους δημιουργίας και τους νόμους «κίνησης» - εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας από τότε (πριν περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, όπως υπολογίζεται) που ο άνθρωπος ξεχώρισε από τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου και η αγέλη (απλώς συμβιούντων) ζώων έγινε κοινωνία (συνεργαζόμενων) ανθρώπων.
Αποκάλυψαν επίσης, ότι καθοριστικός παράγοντας αυτού του κοσμοϊστορικού εξελικτικού άλματος στο χώρο των έμβιων όντων ήταν η εργασία, η σκόπιμη δηλαδή παραγωγική δραστηριότητα με την κατασκευή και χρήση εργαλείων, χαρακτηριστικό αποκλειστικά του ανθρώπου.
Με την εργασιακή του δραστηριότητα, ο άνθρωπος επενεργεί πάνω στη φύση και αξιοποιεί, όσα του παρέχει για την κάλυψη των αναγκών του.
Παραπέρα οι Μαρξ και Ένγκελς αποκάλυψαν τη νομοτελειακή δημιουργία και διαδοχή των (πέντε) μορφών οργάνωσης της κοινωνίας, των κοινωνικο – οικονομικών σχηματισμών ή κοινωνικών συστημάτων, όπως επικράτησε να ονομάζονται, (πρωτόγονου κοινοτικού, δουλοκτητικού, φεουδαρχικού, καπιταλιστικού, κομμουνιστικού)
Εκείνο, που προσδιορίζει το χαρακτήρα κάθε κοινωνικού συστήματος και το διαφοροποιεί από τα άλλα, είναι ο τρόπος παραγωγής των αγαθών και ειδικότερα το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μέσων παραγωγής και οι συνακόλουθες παραγωγικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι οι σχέσεις, που δημιουργούνται κατά τη διαδικασία παραγωγής των αγαθών και προώθησής τους στην κατανάλωση.
Και αν μεν τα μέσα παραγωγής αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία, τότε οι παραγωγικές σχέσεις είναι σχέσεις συνεργασίας, αν όμως τελούν υπό ατομική ιδιοκτησία, τότε οι παραγωγικές σχέσεις είναι σχέσεις εκμετάλλευσης των εργαζόμενων από τους ιδιοκτήτες, οι οποίοι με το «δικαίωμα», που τους δίνει η ιδιοκτησία, σφετερίζονται μέρος του προϊόντος της εργασίας των εργαζόμενων. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή ο σφετερισμός προϊόντος ξένης εργασίας, αποτελεί τον παράγοντα οικονομικής διαφοροποίησης μεταξύ των ανθρώπων και δημιουργίας κοινωνικών τάξεων, ταξικής (εκμεταλλευτικής) κοινωνίας.
Για να μπορεί όμως να γίνει αυτό, έπρεπε η παραγωγικότητα της εργασίας να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να δίνει ένα πλεόνασμα, ένα υπερπροϊόν, πέραν του απολύτως αναγκαίου για την επιβίωση του εργαζόμενου και των μελών της οικογένειάς του ή της ομάδας – φυλής, που δεν μπορούσαν να εργάζονται (παιδιά, γέροντες, ασθενείς).
Στο πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα η εργασία ήτο συλλογική, τα εργαλεία και το προϊόν της εργασίας ήταν ιδιοκτησία της ομάδας. Το προϊόν της εργασίας εμοιράζετο στα μέλη της ομάδας σε ίσες μερίδες, ανεξάρτητα από το αν συμμετείχαν στην παραγωγή αυτού του προϊόντος ή όχι. Διαφοροποίηση του μεγέθους των μερίδων υπήρχε με κριτήριο τις βιολογικές ανάγκες (παιδιά και γέροντες ήταν φυσικό, να χρειάζονται μικρότερες μερίδες).
Ατομική ιδιοκτησία και κράτος¹ στο πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα, δεν υπήρχαν, ήταν πράγματα αδιανόητα. Γι’ αυτό το πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα χαρακτηρίστηκε πρωτόγονος κομμουνισμός.
Στις συνθήκες του πρωτόγονου κοινοτικού συστήματος ήταν αδύνατη η δημιουργία κοινωνικών τάξεων, γιατί η παραγωγικότητα της εργασίας μετά βίας εκάλυπτε (όταν τις κάλυπτε) τις στοιχειώδεις βιοτικές ανάγκες της ομάδας. Η δημιουργία λοιπόν υπερπροϊόντος, για να γίνει αντικείμενο σφετερισμού και παράγοντας οικονομικής - ταξικής διαφοροποίησης, ήταν υπό τις συνθήκες αυτές αδιανόητη.
Στο επίπεδο δημιουργίας υπερπροϊόντος έφτασε η παραγωγικότητα της εργασίας στα πλαίσια πλήρους ανάπτυξης του πρωτόγονου κοινοτικού συστήματος, πράγμα που σήμανε και το τέλος του συστήματος αυτού.
Όταν η παραγωγικότητα της εργασίας έφτασε σε επίπεδο τέτοιο, που να δημιουργεί υπερπροϊόν, τους αιχμαλώτους των μεταξύ των φυλών πολεμικών συγκρούσεων, που πρωτύτερα τους σκότωναν, τους κρατούσαν να δουλεύουν ως δούλοι. Ήταν το πρώτο βήμα δημιουργίας ταξικής – εκμεταλλευτικής κοινωνίας και ειδικότερα της δουλοκτητικής κοινωνίας, του πρώτου ταξικού – εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος.
Φυσικά δουλοκτήτες εγίνοντο οι ηγέτες της φυλής, πολέμαρχοι ιερείς κλπ, που επέκτειναν την δουλοκτησία μετατρέποντας σε δούλους των και μέλη της δικής τους φυλής, που περιήρχοντο σε σχέσεις οικονομικής εξάρτησης από τους ίδιους. Οι δούλοι δεν είχαν κανένα δικαίωμα, αποτελούσαν κτήμα του δουλοκτήτη, ο οποίος είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου επ’ αυτών. Οι Ρωμαίοι τους αποκαλούσαν instrumenta vocalia (εργαλεία που μιλούν) και το Ρωμαϊκό Δίκαιο τους θεωρούσε res (πράγματα, όχι πρόσωπα).
Κάτω από τέτοιες συνθήκες ήτο φυσικό, οι δούλοι να αισθάνονται μίσος, όχι μόνο για τους αφέντες δουλοκτήτες, αλλά και για την εργασία. Το μίσος αυτό το εκδήλωναν, όπως μπορούσαν, καταστρέφοντας εργαλεία, υπονομεύοντας την παραγωγική διαδικασία, από την ανάπτυξη της οποίας δεν είχαν να κερδίσουν τίποτε.
Ήταν η πρώτη, έστω παθητική, εκδήλωση της ταξικής πάλης, συνεχούς και αδιάλειπτου έκτοτε φαινομένου της ταξικής κοινωνίας, που έχει την έκφραση και την επίδρασή του, σε όλους τους τομείς της ζωής της και αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη της πορείας της.
Βέβαια στα πλαίσια του δουλοκτητικού συστήματος, δεν έλειψαν οι επαναστατικές μορφές της ταξικής πάλης, με γνωστότερη αυτήν του Σπάρτακου (73 π.Χ.)
Όμως το δουλοκτητικό σύστημα δεν ανατράπηκε επαναστατικά. Αποσυντέθηκε από το οικονομικό αδιέξοδο, στο οποίο οδηγήθηκε από την αδιαφορία των δούλων για την παραγωγική διαδικασία και την υπονόμευσή της. Κατά την έκφραση του Ένγκελς «η δουλεία έπαψε να καλύπτει τα έξοδά της και γι’ αυτό εξέπνευσε».
Αυτό το οικονομικό αδιέξοδο, ανάγκασε δουλοκτήτες, ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης, να παραχωρούν σε δούλους των, το δικαίωμα χρήσης (όχι ιδιοκτησίας) ενός κομματιού από τη γη τους, για να το καλλιεργούν για τον εαυτό τους.
Η διαδικασία αυτή αποτέλεσε την απαρχή δημιουργίας δύο νέων βασικών κοινωνικών τάξεων και νέου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Τη θέση της ως τώρα κυρίαρχης τάξης των δουλοκτητών, παίρνει η νέα κυρίαρχη τάξη των φεουδαρχών και τη θέση της καταπιεζόμενης τάξης των δούλων, παίρνει η νέα καταπιεζόμενη τάξη των δουλοπαροίκων. Το δουλοκτητικό σύστημα, παραχωρεί την θέση του στη φεουδαρχία. Κύριο χαρακτηριστικό της η ατομική ιδιοκτησία των φεουδαρχών στο σπουδαιότερο μέσο παραγωγής, τη γη.
Οι νέες παραγωγικές κοινωνικές σχέσεις, σε σύγκριση με εκείνες της δουλοκτησίας, είναι ευνοϊκότερες, προοδευτικότερες για την καταπιεζόμενη τάξη των δουλοπαροίκων. Αποτελούν κίνητρο για δουλειά, για τόνωση της παραγωγικότητας και παραπέρα ανάπτυξη της οικονομίας. Ωστόσο η εκμετάλλευση παραμένει. Ο δουλοπάροικος δεν αποτελούσε μεν κτήμα του φεουδάρχη, όπως ήτο ο δούλος κτήμα του δουλοκτήτη, δεν μπορούσε όμως να εγκαταλείψει το φέουδο και υποχρεούτο, να διαθέτει ένα μεγάλο μέρος του εργάσιμου χρόνου του (ως αγγαρεία) στο φέουδο, για λογαριασμό του φεουδάρχη και να πληρώνει τη γαιοπρόσοδο (μορτή) σε είδος (αγροτικά προϊόντα) ή χρήμα.
Στα πλαίσια του ανεπτυγμένου φεουδαρχισμού, με την εφεύρεση της μηχανής και τη χρησιμοποίησή της στην παραγωγή, δημιουργήθηκαν εργοστάσια, μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις.
Οι βιοτέχνες, ιδιοκτήτες μικρών ατομικών βιοτεχνικών επιχειρήσεων, αδυνατώντας να συναγωνιστούν τις μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις, χρεοκόπησαν. Αναγκάστηκαν να γίνουν μισθωτοί εργάτες στις μεγάλες επιχειρήσεις. Την ίδια μοίρα είχαν και χιλιάδες αγρότες, που εκτοπίζονταν από τα νοικοκυριά των.
Αυτή η κοινωνική εξελικτική διαδικασία, σηματοδότησε τη γένεση δύο νέων βασικών κοινωνικών τάξεων και «κυοφόρησε» νέο κοινωνικό σύστημα. Νέα εκμεταλλεύτρια κοινωνική τάξη είναι η αστική τάξη, οι κεφαλαιοκράτες και νέα καταπιεζόμενη τάξη η εργατική τάξη, το προλεταριάτο. «Κυοφορούμενο» σύστημα ο καπιταλισμός.
Με κοινωνικές επαναστάσεις, (γνωστότερη η Γαλλική (1789)), που οργάνωσε και καθοδήγησε η αστική τάξη, η τάξη αυτή έγινε κυρίαρχη, άρχουσα τάξη και το νέο (εκμεταλλευτικό) κοινωνικό σύστημα, που γεννήθηκε, ήτο ο καπιταλισμός.
Από τα κύρια γνωρίσματα του καπιταλισμού, είναι η ατομική ιδιοκτησία των καπιταλιστών στα μέσα παραγωγής και η μισθωτή εργασία. Η εργατική τάξη δεν έχει ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Έχει μόνο την ικανότητα για εργασία, την εργατική δύναμη. Για να ζήσει αναγκάζεται να τη μισθώνει, να την πουλά δηλαδή στους καπιταλιστές – ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, έναντι μισθού. Ο μισθός όμως αυτός, ποτέ δεν ισούται με το σύνολο της αξίας, που με την παρεχόμενη εργασία, ενσωματώνεται στο παραγόμενο αγαθό. Μεγάλο μέρος της αξίας αυτής, το κλέβει ο εργοδότης καπιταλιστής. Το κλεμμένο μέρος της αξίας, αποτελεί την υπεραξία, το καπιταλιστικό κέρδος, συνακόλουθο της μισθωτής εργασίας και ένα ακόμη από τα κύρια χαρακτηριστικά του καπιταλισμού. Αυτό λοιπόν το κέρδος, είναι ο Θεός του καπιταλισμού συνολικά ως συστήματος και προσωπικά του κάθε καπιταλιστή ως ατόμου. Για χάρη του είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα.
Σύμφωνα με το Μαρξ, για κέρδος πάνω από 300%, δεν υπάρχει έγκλημα, που θα δίσταζαν να το διαπράξουν, έστω και με κίνδυνο να πάνε στην κρεμάλα
Ανεξάρτητα από το ποσοστό που έχουν φτάσει κατά καιρούς τα κέρδη των καπιταλιστών, δεν υπάρχει έγκλημα, που δεν το έχουν διαπράξει σε βάρος των λαών, για χάρη του κέρδους. Το κυνήγι του κέρδους προκαλεί το αλληλοφάγωμα των καπιταλιστών και μέσα στην δική τους χώρα, αλλά και μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών. Όλοι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, για τα καπιταλιστικά κέρδη γίνονται και φυσικά τους πληρώνουν οι λαοί.
Μόνο οι δύο παγκόσμιοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι του 20ού αιώνα, είχαν πάνω από εκατό εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες και απίστευτης έκτασης υλικές καταστροφές. Και όλα αυτά αποτέλεσμα της ανταγωνιστικής λύσσας των καπιταλιστών για κέρδη. Αυτό το καπιταλιστικό κερδοσκοπικό όργιο, το πληρώνει και σήμερα η ανθρωπότητα πολύ ακριβά. Τραγικά εξέχουσες περιπτώσεις, η Συρία και η Ουκρανία. Δεν είναι όμως οι μόνες και δεν θα είναι οι τελευταίες.
Ένα τέτοιο εγκληματικό όργιο, χρειάζεται ανάλογη επιχείρηση συγκάλυψης.
Όλο το πνευματικό – ιδεολογικό δημιούργημα του καπιταλισμού, συμμετέχει και υπηρετεί αυτό το ρόλο, που αποτελεί όχι μικρότερης σημασίας έγκλημα. Πρόκειται για το μηχανισμό προπαγάνδας, που είναι το ισχυρότερο και αποτελεσματικότερο όπλο του συστήματος.
Η παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της, η τέχνη, οι διάφορες θρησκείες με τους αντίστοιχους θεσμούς των, η ιστορία, η φιλοσοφία, οι κοινωνικές επιστήμες γενικότερα, αποτελούν όργανα της προπαγάνδας, που διαποτίζουν με την ιδεολογία του συστήματος τον άνθρωπο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο.
Η ιστορία ειδικότερα, σε ό,τι αφορά την ανθρώπινη κοινωνία, τη δημιουργία και εξέλιξή της, αποτελεί διαστρέβλωση, παραποίηση της πραγματικότητας, στην περιγραφή και αξιολόγηση γεγονότων και προσώπων, παραποίηση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των καπιταλιστικών συμφερόντων.
Ο νομοτελειακός χαρακτήρας της δημιουργίας των κοινωνικών συστημάτων και της ανατροπής και διαδοχής, κάθε παλιότερου από το νεώτερο, δεν εξαιρεί βέβαια τον καπιταλισμό.
Η μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση το 1917 στη Ρωσία και η δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης και οι ανατροπές, που συνόδεψαν το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και εγκαθίδρυσαν το σοσιαλισμό σε μια σειρά χώρες, αποτελούν αδιάψευστη επαλήθευση αυτής της κοινωνικής νομοτέλειας. Η ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στις περισσότερες χώρες, δεν διαψεύδει και δεν αναιρεί, αυτή την επαλήθευση. Τέτοια πισωγυρίσματα δε λείπουν από την ιστορία.
Η ανατροπή λοιπόν του καπιταλισμού, είναι νομοτελειακά αναπόφευκτη. Οι αντικειμενικές συνθήκες και προϋποθέσεις της ανατροπής και της διαδοχής του, από το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό σύστημα, είναι υπερώριμες. Ο υποκειμενικός παράγοντας της ανατροπής, αυτοί δηλαδή που θα τον ανατρέψουν, οι εργάτες, αυτοί δεν είναι ακόμα ώριμοι και αυτό έχει άμεση σχέση, με την αποτελεσματικότητα του καπιταλιστικού προπαγανδιστικού μηχανισμού, για τον οποίο έγινε αναφορά παραπάνω. Σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμά του.
Οι εκπρόσωποι, στυλοβάτες και υπηρέτες του καπιταλισμού (κεφαλαιοκράτες, πολιτικοί, επιστήμονες κλπ.), όλα αυτά και μάλιστα το αναπόφευκτο της ανατροπής του συστήματός των και αντικατάστασής του από το κομμουνιστικό σύστημα, τα ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον. Και φυσικά δε μένουν άπρακτοι. Η λέξη αντικομμουνισμός, είναι η περιεκτικότερη, η μονολεκτική έκφραση της απροσμέτρητα εγκληματικής αντίδρασής των, σ’ αυτό το κοινωνικό αναπόφευκτο. Η εγκληματική αντίδρασή των, έχει τη διπλή διάσταση, που επισημάνθηκε παραπάνω, την αιματηρή και την «αναίμακτη». Από τη μια, η σχεδιασμένη και οργανωμένη εξόντωση, όσων αγωνίζονται για την ανατροπή του συστήματος, πρώτα πρώτα των κομμουνιστών και από την άλλη, η επίσης οργανωμένη κατασυκοφάντηση αυτού του αγώνα, στα πλαίσια της προπαγάνδας του συστήματος.
Αυτή η μεθόδευση και πρακτική του καπιταλισμού, έχει παγκόσμιο χαρακτήρα. Εφαρμόζεται πανταχού της γης. Η χώρα και ο λαός μας, έχουν οδυνηρή σχετική πείρα.
Καθοριστικής σημασίας, στην προσπάθεια αυτοάμυνας και αυτοπεριφρούρησης του καπιταλιστικού συστήματος, είναι η δημιουργία σε παγκόσμια κλίμακα, ψευτοαριστερού «κινήματος», πλήθους ψευτοαριστερών κομμάτων, που αυτοαποκαλούνται σοσιαλδημοκρατικά, λερώνοντας τις λέξεις σοσιαλισμός και δημοκρατία και αμαυρώνοντας το νόημά τους. Με ψευτιές και απάτες, αναδεικνύονται κυβερνητικά κόμματα σε πολλές χώρες και ούτε τρίχα του καπιταλισμού δε θίγουν. Αντίθετα γίνονται στηρίγματά του. Το «σοσιαλισμό» τους, την αριστεροσύνη και τη δημοκρατία τους, τα έχει δοκιμάσει και η χώρα μας.
Για να μην πάμε παλιότερα, στο ιδιώνυμο² του Ελευθέριου Βενιζέλου, ας μείνουμε στα μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μετά το εμφυλιοπολεμικό όργιο, με την επέμβαση των Αγγλο – Αμερικάνων και την εφτάχρονη Χούντα, το σύστημα ήτο έκθετο στη λαϊκή οργή, βρισκόταν σε κίνδυνο. Εχρειάζετο σωτήρα. Τον είχαν έτοιμο. Ήτο το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (το ΠΑ.ΣΟ.Κ.), με ιδρυτή (το 1974) τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Κυρίαρχο πρόβλημα τότε για τη χώρα μας, ήτο η ιμπεριαλιστική επέμβαση των Αμερικάνων στα πολιτικά μας πράγματα και οι εδώ στρατιωτικές βάσεις τους, που παραμένουν ακόμη. Και φυσικά, βασικά αιτήματα του πολιτικού αγώνα του Κ.Κ.Ε. και συνθήματα αυτού του αγώνα, ήσαν να φύγουν οι Αμερικάνοι και οι βάσεις των. Τα αιτήματα αυτά και τα συνθήματα, ο Ανδρέας Παπανδρέου και το κόμμα του το ΠΑ.ΣΟ.Κ., τα άρπαξαν, τα καπηλεύτηκαν, χωρίς βέβαια να τα πιστεύουν, αποβλέποντας και πετυχαίνοντας διπλό στόχο. Να εξαπατήσουν το λαό και να ευτελίσουν τα αιτήματα, ως «μόνο λόγια».
Ωστόσο με αυτά τα αιτήματα και άλλα παρόμοια, ως έκφραση τάχα της πολιτικής του, το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση – στήριγμα στο καπιταλιστικό σύστημα, για τρεις περίπου δεκαετίες.
Και όταν πια ξεσκεπάστηκε ο ρόλος του και χρεοκόπησε, προέκυψε η ανάγκη άλλου κυβερνητικού κόμματος - στηρίγματος του καπιταλισμού.
Γι αυτό το ρόλο, έτοιμος από γεννησιμιού του, ήτο ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ρόλος αυτός για τα στελέχη του και την κυβέρνησή του (όταν έγινε κυβερνητικό κόμμα), είναι ρόλος ενσυνείδητος. Ξέρουν, ότι αυτό που κάνουν, είναι στήριξη του καπιταλιστικού συστήματος, κόντρα σε κάθε αγώνα εναντίον του, σε κάθε προσπάθεια ανατροπής του. Ο αντιλαϊκός χαρακτήρας της πολιτικής τους, είναι εξ ορισμού αντικομμουνισμός. Κι επειδή φορούν τη μάσκα του αριστερού, ο αντικομμουνισμός τους είναι πιο επικίνδυνος από εκείνον των φασιστών, γιατί εξαπατά. Η λαϊκότητα και η αριστεροσύνη τους αρχίζει με την κατάργηση της γραβάτας και τελειώνει με το ξεκούμπωμα του γιακά του πουκαμίσου.
Αυτός είναι ο ρόλος της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας, της οποίας κομμάτι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά δε μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.
Τον ίδιο ρόλο διεκδικεί και συμμερίζεται σήμερα διεθνώς και πλήθος κομμουνιστικών κομμάτων, των οποίων η θεωρία και πρακτική, έχει εκφυλιστεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε από τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά, δεν τους έχει απομείνει τίποτε άλλο, εκτός από το όνομα, το οποίο σε σχέση με το ρόλο και την όλη δράση και στάση τους, αποτελεί πλαστογραφία.
Χτυπητή περίπτωση αποτελεί το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, λόγω του μεγέθους της χώρας και του γεγονότος, ότι είναι κόμμα εξουσίας. Ενδεικτικό: με κυβέρνηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, το κινέζικο μονοπώλιο COSCO, έχει αγοράσει, και εκμεταλεύται το μισό λιμάνι του Πειραιά. Τέτοιος κομμουνισμός !!!
Τιμητική εξαίρεση (ανάμεσα στις λίγες) από αυτόν τον εκφυλισμό, αποτελεί το ΚΚΕ, που παραμένει αταλάντευτα συνεπές στην κομμουνιστική θεωρία και πρακτική, στον αγώνα για ανατροπή του καπιταλισμού και οικοδόμηση της πραγματικά ανθρώπινης κομμουνιστικής κοινωνίας.
Ωστόσο, παρά τον αρνητικό, ανασχετικό – επιβραδυντικό της κοινωνικής προόδου χαρακτήρα, που έχουν όλα αυτά, η εξελικτική κοινωνική νομοτέλεια, είναι προχωρητική , δεν σταματά.
Ας δούμε όμως εν συντομία, αν και πρόκειται για γνωστά πράγματα, τι είναι αυτό το κομμουνιστικό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, που επισύρει το μένος και τα καταιγιστικά πυρά των εκπροσώπων και απολογητών του καπιταλισμού.
Σε όσες χώρες και για όσο διάστημα, ίσχυσε το κομμουνιστικό σύστημα, προβλήματα, που για τους λαούς του καπιταλιστικού κόσμου αποτελούν εφιάλτες, εκεί ήσαν ανύπαρκτα, ήσαν λυμένα.
Είναι τα επιμέρους προβλήματα, που συνθέτουν το γενικό πρόβλημα επιβίωσης, δηλαδή η εργασία, η στέγη, η περίθαλψη και πρόνοια, όχι μόνο ιατροφαρμακευτική, αλλά και κάθε μορφής πρόνοια, για όσους τη χρειάζονταν.
Πιο απλά και πιο λιανά: Στο κομμουνιστικό σύστημα, δεν υπήρχαν άνεργοι, δεν υπήρχαν άστεγοι, δεν υπήρχαν άρρωστοι χωρίς γιατρό, φάρμακα, νοσοκομείο, όταν τα χρειάζονταν και βέβαια δωρεάν! Η παιδεία αξιοζήλευτη, από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο, δωρεάν και ανοιχτή για όλους, ακόμη και για ξένους.
Ποτέ δεν αναφέρθηκε ψάξιμο στα σκουπίδια για κάτι φαγώσιμο, φαινόμενο συνηθισμένο στις καπιταλιστικές χώρες, ακόμη και στις πιο πλούσιες. Ψυχαγωγία υψηλής ποιότητας και διακοπές για όλους.
Όσοι μπουν στον κόπο να διαβάσουν αυτό το γραφτό, ας κάμουν τη σύγκριση, με το τι συμβαίνει σε σχέση με τα ίδια προβλήματα, στις χώρες του καπιταλισμού.
Το κομμουνιστικό λοιπόν σύστημα, όπως σκιαγραφήθηκε παραπάνω, πολεμήθηκε και συκοφαντήθηκε και εξακολουθεί, να πολεμείται και να συκοφαντείται, από τους λακέδες του καπιταλισμού, κατά τον πιο χυδαίο τρόπο. Έφτασαν στο σημείο, να το ταυτίσουν με το ναζισμό.
Εύλογο όμως προκύπτει το ερώτημα: Καλά όλα αυτά, αλλά η νομοτέλεια της ανατροπής και διαδοχής, δεν ισχύει για το κομμουνιστικό σύστημα; Το σύστημα αυτό, δεν υπόκειται και δεν υπακούει σ’ αυτήν τη νομοτέλεια;
Η νομοτέλεια της ανατροπής και διαδοχής, αφορά την ταξική – εκμεταλλευτική κοινωνία, τα ταξικά – εκμεταλλευτικά συστήματα και είναι συνέπεια των αντιθέσεων, που είναι σύμφυτες με αυτήν την κοινωνία. Είναι συνέπεια της ταξικής πάλης. Και στην ανεπτυγμένη κομμουνιστική κοινωνία, δεν υπάρχει ταξική πάλη, γιατί δεν υπάρχουν τάξεις. Έχουν εξαλειφθεί.
Αυτό βέβαια δε σημαίνει κοινωνική ακινησία, στασιμότητα, έλλειψη προόδου. Εξέλιξη και πρόοδος υπάρχουν, όχι όμως ως αποτέλεσμα ταξικής πάλης, αλλά σχεδιασμένη με βάση τις εκάστοτε ανάγκες και τις υπάρχουσες δυνατότητες.
Κίνητρο και στόχος αυτού του γραπτού, είναι η πρόκληση προβληματισμού για τα κοινωνικά μελλούμενα, με βάση τα κοινωνικά παρελθόντα. Η στάση του καθενός και η όποια συμβολή του στα κοινωνικά μελλούμενα, είναι προσωπικό του θέμα.
Μιχάλης Γρηγοράκης
Σημειώσεις
¹ Το κράτος εδώ, εννοείται όπως το προσδιορίζει η μαρξιστική σκέψη. Δηλαδή μηχανισμός επιβολής και διατήρησης της κυριαρχίας μιας (της κυρίαρχης – εκμεταλλεύτριας) τάξης, επί των καταπιεζόμενων τάξεων – θυμάτων της εκμετάλλευσης.
² Ιδιώνυμο: Ο νόμος 4229/1929 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και της ελευθερίας των πολιτών». Νόμος, που ψήφισε η Κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου και που κήρυσσε και τιμωρούσε ως έγκλημα την κομμουνιστική ιδεολογία και κάθε σχετική πολιτική δραστηριότητα.
