Όπως το φυτό δεν ζει χωρίς ήλιο, έτσι και ο λαός δεν ζει χωρίς ιδανικά. Δεν είναι τι πιστεύεις, αλλά νάχεις χάσει το πιστεύω σου. Τι πράσινοι, τι κόκκινοι, τι μπλε… Τι! Τι! Όλοι στους δρόμους! Όλοι οι κάτοικοι κάθε εργασίας… κατέβηκαν από τα πεζοδρόμια στους δρόμους. Έχουν πιάσει τους δρόμους να βρουν το δίκιο τους. Πλακάτ, συνθήματα, ένταση, αγωνία. Η κυβέρνηση τά ’κουσε. Η Ευρώπη να δούμε τι θα κάνει, γιατί ο αγώνας συνεχίζεται. Τι φταίω εγώ, τι έκανες ΕΣΥ, ποιον πειράξατε. Μα εγώ και τους ψήφισα. Τώρα τι θα γίνει; Τώρα ποιο θάναι το αρεστό τέλος!!! Εμείς για το δίκιο του λαού. Ποιος μπορεί ν’ αποφασίσει; Εκλογές, μα όχι πάλι. Τόσο κοιτάς; Κοντά είναι. Όμως είναι;

Κάθε άτομο κάθε ειδικότητας ή οι συνταξιούχοι. Κατάλαβε ότι τον βούτηξαν εκεί που δεν τον είχαν ποτέ βουτήξει. Δεν έχει να ζήσει, δεν έχει να φάει, να εξοφλήσει, να αγοράσει, ποιος δεν αντιδρά. Ποιοι πρέπει ακόμα κι αυτοί ν’ αντιδράσουν; Ο Τσίπρας μιλά και ξεχνά. Θρόνος είναι αυτός.

Στους δρόμους όλοι, μα δεν καταλαβαίνουν. Τι είμαστε; Τι περιμένουν; Τι περιμένει αυτός; Τι περιμένουν οι από δω. Τι περιμένουν οι από κει. Διαπραγματεύσεις, αναμονή, αλλά πότε; Ποιος πληρώνει το άγχος; Τη ζημιά, τα προβλήματα. Το να περιμένουν κατανόηση από ποιους. Το φαινόμενο της σιωπής που οφείλεται. Εγώ φταίω, μα πώς να ζήσω; Εγώ φταίω; Μα πώς να κοιμηθώ, γνώμη, συγνώμη, νόμοι, αποφάσεις, παραδοχή. Εσύ, εσύ, εγώ, sos, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, δημοκρατικό κόμμα, και έτσι; Δεν ακούγεται όμως η φωνή του λαού. Βλέπουμε και τώρα δεν βλέπουμε. Τίποτα σωστό, ποιος φταίει για όλα. Το ψηφίσαμε το ΣΥΡΙΖΑ. Αφού έγινε κυβέρνηση. Άραγε το ψηφίσαμε ή βγήκε από τα συλλαλητήρια και από τις πορείες. Όλοι μπροστάρηδες. Τώρα ποιος είναι μπροστά. Είμαστε λοιπόν αντίπαλοι του Τσίπρα. Όχι! (Όνος). Γαϊδουράκι ο λαός ή αυτός που το τραβάει! Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται κυβερνών κόμμα ή πρόωρες εκλογές; Ακόμα το ρητό και το δίδαγμα, είναι το ίδιο «δεν φταίει ο λαός». Άκουσα στη βουλή. Μιλούσαν για ένα λαγό. Ότι χτυπιούνται κάποιοι άλλοι. Ότι χτυπιούμαστε και εμείς. Τελικά τι θ’ απογίνει; Τι θα απογίνει, γιατί δεν ξέρω, ξέρετε εσείς;

Βιομηχανία του τουρισμού. Πως έτσι; Μια εμείς, μια οι πρόσφυγες, μια οι τζιχαντιστές, μια η βουλή που έγινε άνω-κάτω. Από κείνους ή από άλλους.

Λαοί διαλυμένοι, δυστυχία, πείνα, τελειωμένοι, αφανισμένοι, νεκροί, ναυαγοί, αποκεφαλισμένοι. Ποιος τους μετρά, αυτούς δεν υπάρχει Θεός; Μόνο η δύναμη! Είχα γράψει κάποτε «ο πατέρας είναι ο αρχηγός και η μητέρα είναι μοναδική όπως την αγάπη». Θα φτάσουν. Όμως οι νέοι να γίνουν γονείς, μ’ αυτά που τους συμβαίνουν. Και γιατί το λέω αυτό;

Κι αυτό το ξέρω, φίλε αναγνώστη, το ξέρεις, έχεις κι εσύ παιδί, που εγώ έχω άγχος κι ας μην έχω παιδί. Τα κανάλια λένε, δείχνουν. Τι έχετε να υποδείξετε, αλλά δεν υποδείχνουν. Κύριε και κυρία, ο Έλληνας, νέε, νέα, όλοι μια ασπίδα.

Αν δεν θέλεις να πάνε τα παιδιά μακριά, κάνε κάτι, πάλεψε. Δεν θέλω να γίνεις αντάρτης, αλλά όχι και ακαμάτης. Τελειώνοντας δεν θέλω να βλέπω άλλες ειδήσεις. Κλείνω την τηλεόραση. Αφήνω ανοιχτά μόνο τ’ αυτιά μου. Τι είπατε; Καλά έκανα που τα έγραψα. Τι είπατε;

Ο γνώμων

Μπάμπης Τσικινάς