ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
«Ποιος;», θα με ρωτήσετε. Και φυσικά είναι εύλογη η απορία. Λίγο υπομονή ζητάω μόνο. Εδώ είναι όλα. Οι φίλοι κι οι εχθροί, η βιτρίνες και τα εσώψυχα, η παιδεία και η αμορφωσιά, η ελπίδα και το θάρρος, η κόλαση και ο παράδεισος. Όλα εδώ είναι βρίσκονται απλωμένα μπροστά στα πόδια μας. Εδώ είναι όλοι. Κι εκείνοι οι συνεπείς που η τήρηση του λόγου τους, τους έκανε να μοιάζουν γραφικοί κι εκείνοι που κάνουν πολύ καλά πλέον αυτά που κορόιδευαν πριν. Κι αυτοί που έχασαν την αίσθηση του χρόνου και ήρθαν στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή κι εκείνοι που ξοδεύονται σε ξένες αγκαλιές και σε κρύα χέρια κι οι άλλοι που έριξαν βάλσαμο στις πληγές μας από των ανθρώπων τα κοφτερά μαχαίρια. Σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας απότομη κίνηση μια πληγή ανοίγει, ένα ράμμα σπάει, μια εικόνα ξεθωριάζει. Χαμογελάμε όμως και ψιθυρίζουμε «όλα καλά, δεν έγινε τίποτα, δεν πειράζει».
Εδώ είναι. Η ζωή μας, τα λάθη μας, οι απογοητεύσεις μας, οι επιθυμίες μας. Τα εισιτήρια χωρίς προορισμό, οι φτιαγμένες βαλίτσες, στα μηνύματα οι πολλές τελίτσες. Τα αεροδρόμια και τα λιμάνια μας, οι σταθμοί και τα τρένα μας, οι προορισμοί και οι επιστροφές μας, τα τηλεφωνήματα και οι αναπάντητες κλήσεις μας, οι προτροπές και οι αρνήσεις μας. Κι είναι περίεργο αλλά συμβαίνει, είναι άδικο αλλά γίνεται στ’ αλήθεια: να δίνεις αγάπη, σεβασμό, φροντίδα και τρυφερότητα και να σου επιστρέφουν εγωισμό, αδιαφορία, ψυχρότητα και μίσος. Να σκέφτεσαι «δεν μπορεί να είναι έτσι», να βάζεις σε αυτό που εισπράττεις πολλά «ίσως», λιγότερα «μάλλον» και ελάχιστα «μάλιστα». Να κοιτάζεις το ρολόι σου κι η ώρα να κολλάει, να μαδάς μαργαρίτες για να δεις αν σε αγαπάει, να ξενυχτάς για να νιώσεις το άγγιγμα, να φεύγεις για να γλυτώσεις το ρεζίλεμα. Και στο τέλος να πληγώνεσαι, να γλείφεις τις πληγές σου ξανά, να χαμογελάς και να εμφανίζεσαι άτρωτος και αγέρωχος. Μέχρι να πέσεις μια και καλή, μέχρι να σπάσεις ολόκληρος, μέχρι τελικά να καταλάβεις πως είσαι εντελώς μόνος.
Εδώ θα είναι. Τα όνειρά μας και οι προσδοκίες μας, τα πλάνα μας και τα «θέλω» μας, τα καράβια και τα αεροπλάνα μας. Τα ξενοδοχεία που μας περίμεναν, οι μουσικές σκηνές που άνοιξαν, οι πόρτες που έκλεισαν κι εμείς μείναμε έξω. Τα εστιατόρια με τα κρατημένα τραπέζια, τα θέατρα με τις «sold out» παραστάσεις, τα αυτοκίνητα που νοικιάστηκαν, τα προγράμματα που δεν υπήρξε κανείς για να τηρήσει, τα χαμόγελα που δεν βρήκαν χείλη να ζωγραφιστούν, τα μάτια που δεν έβγαλαν δάκρυα για να κλάψουν, τα προσχήματα των ακυρώσεων, η αμηχανία των απουσιών, η έωλη δικαιολογία της μη μετάβασης, τα αστεία επιχειρήματα της άρνησης. Θα είναι εδώ όλα και θα μας στοιχειώνουν πάντα κι ας συγχωρούμε. Θα μένουν χαρτιά και αποδείξεις στα χέρια μας, θα συνδυάζουμε ώρες στην ημέρα μας, θα γιορτάζουμε επετείους για όσα δεν έγιναν παρότι ήταν έτοιμα να συμβούν. Και θα κρατάμε σφιχτά το όνειρο που ποτέ δεν θέλαμε να σβήσει, θα κλαίμε όταν είμαστε μόνοι μας, θα μαζεύουμε όση αξιοπρέπεια μας άφησαν και δεν θα κοιτάξουμε πίσω τη στιγμή που για αλλού θα έχουμε κινήσει.
Εδώ είναι και μας πληγώνουν βαθιά. Τα απραγματοποίητα διήμερα απόδρασης, η ηλίθια «γιορτή» του ανύπαρκτου Βαλεντίνου, οι γελοίες αιτιάσεις, οι μέρες του καημού και οι νύχτες του παραπόνου. Ο αναστεναγμός και η σιωπή, τα ανείπωτα λόγια που μας έπνιξαν, οι σιωπές που κάνουν το χειρότερο θόρυβο μες στο μυαλό μας, το προηγούμενο Σαββατοκύριακό μας. Δε χρειάζονται φτηνές δικαιολογίες, αστείες προφάσεις και διπλές αρνήσεις που μοιάζουν με καταφάσεις. Εδώ είναι. Μην το ψάχνεις αλλού, βαθιά μέσα σου το ξέρεις ήδη για τρίτη φορά: εδώ ήταν το ταξίδι….
