Μέχρι πριν μερικά χρόνια γινόταν πολύς λόγος για τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της επιστροφής της χώρας σε εθνικό νόμισμα. Δινόταν κάπου-κάπου δημόσιο βήμα σε κάποιους που υπερασπιζόταν την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, όχι ως πανάκεια δια πάσαν οικονομικήν νόσον, αλλά ως αναγκαία συνθήκη για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Εσχάτως, τον τελευταίο χρόνο ειδικά, δεν γίνεται καν λόγος για εθνικό νόμισμα, φυσικά χάρη στα μεγάλα ΜΜΕ, των οποίων οι «ανεξάρτητοι» δημοσιογράφοι «δημοκρατικότατα» επιτρέπουν να ακουστούν όλες οι απόψεις. Αρκεί οι απόψεις αυτές να αρέσουν στους εργοδότες τους, δηλαδή τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ.
Το δημοψήφισμα του Ιουλίου έδειξε ότι οι Έλληνες δεν φοβούνται την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα όσο θα ΄θελαν οι αρχιτέκτονες του ευρώ και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που ασκούν καθημερινή πλύση εγκεφάλου υπέρ του κοινού νομίσματος. Οι ίδιοι πολιτικοί χώροι που μέχρι την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος τόνιζαν με δραματικό τρόπο ότι το πραγματικό ερώτημα ήταν «ευρώ ή δραχμή», έσπευσαν ώρες μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, μετά το περήφανο εκείνο ΟΧΙ του λαού, ότι το ερώτημα δεν αφορούσε το νόμισμα. Η γελοιότητα σε μια ακόμα έκφραση της…
Η ολέθρια πορεία της οικονομικής κατάστασης της χώρας δεν μπορεί να αντιστραφεί χωρίς εθνικό νόμισμα. Μια «λεπτομέρεια» που τεχνηέντως αποκρύπτεται από τους υπέρμαχους του ευρώ είναι ότι το ευρώ δεν αποτελεί νόμισμα αλλά χρεόγραφο. Κάθε κράτος που συμμετέχει στην ευρωζώνη είναι υποχρεωμένο να αγοράζει το νόμισμα με επιτόκιο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αντί να το τυπώνει. Ποια σχέση μπορεί να έχει αυτό με το άτοκο εθνικό νόμισμα που μπορεί να εκδώσει ένα κράτος για να χρηματοδοτήσει την εθνική του οικονομία;
Πότε έκλεισαν οι τράπεζες στην χώρα όσο είχε εθνικό νόμισμα; Ποτέ, ούτε στην περίοδο του πολέμου! Πότε κινδύνευσε, με εθνικό νόμισμα, να μην έχει χρήματα για μισθούς και συντάξεις; Ποτέ! Πότε χρεοκόπησε η Ελλάδα με εθνικό νόμισμα; Ποτέ, όλες οι χρεοκοπίες προήλθαν μετά από σύνδεση του νομίσματος με «σκληρό» ξένο νόμισμα (1893 με Λατινική Νομισματική Ένωση, 1932 Νομισματική Ένωση της Χρυσής λίρας, κλπ ). Αυτό δεν σημαίνει ότι η οικονομία της χώρας θα γίνει πανίσχυρη με εθνικό νόμισμα αλλά ότι το εθνικό νόμισμα προστατεύει μια οικονομία από τραγικές καταστάσεις όπως την σημερινή..
Πολλοί θεωρούν ότι η σημερινή χρεοκοπία οφείλεται σε κακή διαχείριση και όχι στο νόμισμα. Η διαχείριση ασφαλώς και ευθύνεται σε κάποιο βαθμό για την σημερινή κατάσταση, δεν θα μπορούσε όμως να οδηγήσει σε χρεοκοπία αν υπήρχε εθνικό νόμισμα. Απόδειξη το γεγονός ότι παρά τις σπατάλες, τις μίζες και τις ρεμούλες που παραδοσιακά γίνονταν από τα πολιτικά τρωκτικά που λυμαίνονταν τον κρατικό κορβανά πριν την ένταξη μας στην ζώνη του ευρώ, το δημόσιο χρέος της χώρας από το 1960 έως το 2001 (ένταξη μας στην ευρωζώνη) ήταν λιγότερο από το μισό του σημερινού ως ποσοστού του ΑΕΠ. Από τότε και μέχρι το 2010, σε περίπου δέκα χρόνια δηλαδή, το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε. Με το ισχυρό ευρώ.
Το προμελετημένο έγκλημα που έγινε με την υπογραφή από το σάπιο πολιτικό προσωπικό της χώρας της πρώτης δανειακής σύμβασης το 2010, ήταν αφ’ενός η παραίτηση «αμετακλήτως και άνευ όρων»από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας εκ μέρους της Ελλάδας απέναντι στους δανειστές, αφ’ετέρου η υπαγωγή του δημοσίου χρέους στο Αγγλικό-αποικιακό δίκαιο αντί του ελληνικού δικαίου που ίσχυε ως τότε. Επομένως, ενώ μέχρι την υπογραφή της δανειακής σύμβασης για την όποια διαφορά μεταξύ δανειστή (ιδιωτικές τράπεζες) και δανειζομένου (ελληνικό κράτος) αρμόδια ήταν τα ελληνικά δικαστήρια, από ‘κείνη την στιγμή και μετά η όποια διαφορά θα δικαζόταν με βάση το αγγλικό δίκαιο, με ότι αυτό σημαίνει για την δημόσια περιουσία του ελληνικού κράτους. Φρόντισαν κι οι δανειστές, «φίλοι» και «σύμμαχοι» ευρωπαίοι, να μετατρέψουν το χρέος της Ελλάδας από χρέος προς τις ιδιωτικές τράπεζες τους σε χρέος προς τα κράτη τους, μέσω των τραπεζοδουλικών κοινοβουλίων τους, σώζοντας ουσιαστικά τις τράπεζες τους (ιδιωτικές, μην ξεχνάμε!) και φορτώνοντας με χρέος τους λαούς τους με πρόσχημα την σωτηρία της Ελλάδος που έγινε σύγχρονη Ιφιγένεια για χάρη των τραπεζών, ελληνικών και αλλοδαπών.
Τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί αν η χώρα μας διέθετε εθνικό νόμισμα. Δεν θα υπήρχε τρόπος να χρεωθεί τόσο πολύ και να αναγκάζεται να ξεπουλάει δημόσιο πλούτο προκειμένου να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος άσχετα με τον παράνομο τρόπο που αυτό έχει προκύψει, όπως έχει αποδείξει και η σχετική επιτροπή της προηγούμενης Βουλής. Όσο το δημόσιο χρέος υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο, οι δανειστές δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσουν να βάλουν χέρι στα «ασημικά» της χώρας. Με την οικονομική ασφυξία όμως που μπορούν ευκολότατα να επιβάλλουν με διακοπή της ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες μέσω της ελεγχόμενης από τραπεζίτες ΕΚΤ, όπως έγινε με την περίπτωση της Κύπρου αλλά και με της Ελλάδας τον Ιούνιο, έγινε δυνατή η υποταγή άνευ όρων μιας χώρας στις κερδοσκοπικές ορέξεις τους.
Σε ποια χώρα με εθνικό νόμισμα έχει κατορθωθεί η επιβολή οικονομικής ασφυξίας από τους δανειστές της; Σε καμιά και ποτέ. Γνωρίζουν πολύ καλά οι παγκόσμιοι τραπεζίτες ότι όσο ένα κράτος έχει εθνικό νόμισμα, δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, τουλάχιστον στον βαθμό που θα επιθυμούσαν.
Το εθνικό νόμισμα αντί να μας διαιρεί, θα έπρεπε να μας ενώνει. Βέβαια, τις τελευταίες δεκαετίες στην χώρα έχει καλλιεργηθεί τόσο ο εθνομηδενισμός για χάρη του διεθνισμού, ώστε θεωρείται σχεδόν «στίγμα» η επίκληση και μόνον της λέξης «εθνικός». Εθνικό νόμισμα και εθνική ανεξαρτησία είναι έννοιες αλληλένδετες. Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική ανεξαρτησία, αν δεν υπάρχει οικονομική ανεξαρτησία που με την σειρά της δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εθνικό νόμισμα.
Το εθνικό νόμισμα είναι αναγκαία συνθήκη για την αντιστροφή της πορείας της χώρας προς τον οικονομικό, και όχι μόνον, όλεθρο. Είναι όμως και ικανή συνθήκη;.
Ας το διερευνήσουμε σε επόμενο άρθρο…
