Να ’μουνα, ναι, να ’μουνα, έλεγαν κάποτε… Πάντως αυτή την εποχή και ποιος δεν θα ’θελε!!!

Εννέα στους δέκα είναι δυστυχισμένοι με την αγχόνη δίπλα τους, όχι Παναγιά! Βλέποντας (T.V.) αναγκάζεσαι να περιμένεις, τι άλλα θα πει και για σένα πάλι. Να μην την ανοίγεις αλλά πως; Τι άλλο να κάνεις, όνειρα; αλλά αφού δεν κοιμάσαι! Εδώ πώλησαν την ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ: Έχεις παιδιά που χρειάζονται τόσα έξοδα κι όλα τα υπόλοιπα… αγανακτείς. Δεν πάω καλά Μάκη. Ε! μην το λες, σε ποιον να το πω; Που να το πεις; Α! Στην κυρία κάλπη που ψήφισες. Καλά, όλοι ανάξιοι και άχρηστοι! (Καρεκλομανείς). Κι αυτός (ο Κομμουνιστής) από τις πορείες, να απορούμε όλοι, το τι άλλο θα κάνει;

Ρε, τι φέσι μας φόρεσε, τι; Ναι; Μωρέ ΕΛΛΗΝΕΣ αυτοί όλοι οι άλλοι… Τι είναι; - Μωρέ, GRECO, μήπως πρέπει να ζωντανέψουν κάποιοι παλαιότεροι, γίγαντες της πολιτικής ιστορίας! Πώς να περιμένεις, πώς να περιμένουν όλοι οι άλλοι αν και σ’ αγαπούν συνάνθρωποί σου. Ποιος θα σε βοηθήσει αφού δεν μπορεί. Αν, Αν, Αν, το ξαναλέω… Τι;

Λέμε να ’μουνα πρωθυπουργός… θα έδινα τα πάντα για τους πάντες, θα έδινα πολλά φιλιά και θα φορούσα μια κόκκινη γραβάτα... από την χαρά μου που θα με αγαπούσατε.

Θα ’κανα όσα όλοι οι άλλοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κάνουν. Θα έκανα όμως και μια προσευχή στην Παναγία της ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.

Όλοι που κυβερνάτε… απαλλάξετέ μας χωρίς καμιά τιμωρία, τιμωρός θάναι μόνο η ιστορία… και τα μάτια όλων που κλαίνε και δεν φταίνε. Φύγετε μακριά όπως χρειάζεται. Τι να πει κανείς για τα αβάσταχτα βάρη, τον πόνο στο στέρνο, το δεν πάει άλλο! Παίρνοντας το στυλό που τρέχει παρέα με το δάκρυ… γράφω και φτάνω ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ που εκεί μας έφτασαν, κι ένα έχω κατά νου, τον ΠΟΛΙΤΗ.

ΥΓ. Νάχα άλλο ένα στυλό!!!