Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Στο άρθρο 2 του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, που ψήφισε τον Σεπτέμβριο του 2014 η Ελληνική Βουλή, προβλέπονται ποινές για όποιον «με πρόθεση, προφορικά ή διά του Τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιαδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», που έχει αναγνωρίσει το ελληνικό Κοινοβούλιο, καθώς και διεθνή ή ελληνικά δικαστήρια με αμετάκλητες αποφάσεις.
Πριν ακόμα ψηφιστεί το επίμαχο άρθρο, είχε δημοσιοποιηθεί Έκκληση 145 ιστορικών, που ζητούσε να αποσυρθεί, επειδή περιορίζει την ελευθερία του λόγου, αναφέροντας «Είμαστε αντίθετοι στη δίωξη όλων των «αρνητών», ακόμη και εκείνων του φριχτότερου εγκλήματος του 20ού αιώνα, του Ολοκαυτώματος. Η στάση μας αυτή δεν πηγάζει από οποιαδήποτε ανοχή στους «αρνητές» απεχθών εγκλημάτων, ούτε από την άρνηση τιμωρίας εγκληματικών πράξεων, αλλά από την πεποίθηση, ότι, όπως έχει αποδείξει και η διεθνής εμπειρία, τέτοιες διατάξεις οδηγούν σε επικίνδυνες ατραπούς: πλήττουν καίρια το δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου.»
Δεν ξέρω αν θα πρέπει να ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον του υπουργού Παιδείας για τις πρόσφατες δηλώσεις του περί αρνήσεως της γενοκτονίας των Ποντίων, το πλέον βέβαιο είναι πως αυτός ο πλουραλισμός της Αριστεράς προκαλεί συνεχώς θύελλα αντιδράσεων κι αυτή η τακτική δεν έχει σχέση με το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου. Η έλλειψη σεβασμού απέναντι στο κοινό αίσθημα δικαίου, πέρα από τις όποιες νομικές κυρώσεις, συνιστά βεβήλωση της έννοιας της Δημοκρατίας.
Οι υπερασπιστές της άποψης του υπουργού επεσήμαναν την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στους ορισμούς, που συνίσταται στον εδαφικό περιορισμό. Οι όροι «γενοκτονία» και «εθνοκάθαρση» αναφέρονται και οι δύο σε αιματηρές σφαγές, αλλά στην πρώτη περίπτωση επιχειρείται εκκαθάριση μίας συγκεκριμένης περιοχής από ένα έθνος, ενώ στη δεύτερη επιχειρείται ο αφανισμός του από προσώπου γης. Ως εκ τούτου, οι Πόντιοι κι Αρμένιοι δεν υπέστησαν γενοκτονία.
Ωστόσο, πολύ σωστά επεσήμανε ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος πως πέρα από την απόφαση του 1997 της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, που αναγνώρισε τις συγκεκριμένες γενοκτονίες, η «εθνοκάθαρση» δεν υπάρχει στο Διεθνές Δίκαιο ως νομικός όρος. Η προσπάθεια, λοιπόν, να διαφωνήσει κανείς με διεθνή ψηφίσματα και να εμπαίζει ιερά και όσια λαών, χωρίς να διαθέτει καν τις απαιτούμενες γνώσεις, αφού ο κ. Φίλης δεν είναι ούτε ιστορικός, ούτε νομικός, είναι τουλάχιστον ανοησία και αποκαλύπτει ανικανότητα ενσυναίσθησης του πολιτικού του ρόλου ως υπουργού. Ο ίδιος, βέβαια, για να αντικρούσει τους επικριτές του, δύο μέρες αργότερα, μίλησε για «στερεότυπα που αναζωπυρώνουν τον εθνικιστικό λόγο»!
Είναι ξεκάθαρο το πολιτικό παιχνίδι που διαδραματίζεται, όταν στριμώχνεται η εκάστοτε κυβέρνηση: αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τα φλέγοντα θέματα της καθημερινότητας (εν προκειμένω, το ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση) με αναφορές σε μη επίκαιρα θέματα, που δημιουργούν ιδεολογικές αντιπαλότητες. Και, φυσικά, εμείς μπορεί να αναλωνόμαστε σε συζητήσεις για τα εγκλήματα του παρελθόντος σε βάρος διαφόρων εθνών και φυλών, αλλά δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως η ουσία βρίσκεται στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων με μία σειρά επαχθέστατων μέτρων, που οδηγούν στην αυτοχειρία και την εξαθλίωση εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας. Μέτρα, που «ρουφάνε το αίμα» των φορολογούμενων πολιτών.
Μήπως, τελικά, θα πρέπει να μας απασχολεί πιο σοβαρά αυτή η επονείδιστη «αιμοκάθαρση», που μας έχουν υποβάλει οι πολιτικοί μας ταγοί; Μήπως θα πρέπει να διεκδικήσουμε πιο δυναμικά την κάθαρση της πολιτικής σκηνής από όλους αυτούς τους ανερμάτιστους εθνοσωτήρες;
