Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Ότι φτάνουμε πια είναι βέβαιο. Εκείνο που δεν είναι βέβαιο είναι το πού φτάνουμε. Γιατί αυτό, «παίζει». Μπορεί να είναι η πρόσκρουση στα βράχια, μπορεί και να είναι και το προσπέρασμά τους. Εξαρτάται από τα όρια και τις αντοχές του Πρωθυπουργού και από τις επικοινωνιακές του ανάγκες. Γιατί, καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι στο «μίνι διάγγελμά του», πριν φύγει για τις Βρυξέλλες, φρόντισε εμμέσως να μας γνωστοποιήσει ότι όλα θα κριθούν από το αν και κατά πόσο οι Ευρωπαίοι ηγέτες «θα προσχωρήσουν στο ρεαλισμό». Προφανώς και ευχόμουν να επιστρέψει με τη συμφωνία στην τσέπη. Δυστυχώς απέτυχε. Όμως τα όσα λέει και μάλιστα όταν αυτά συμβαίνει να συγκρούονται με την πάγια πολιτική πρακτική του. Διότι το βέβαιο είναι πως, ότι σχέση έχω εγώ με τα Κινέζικα, έχει κι ο Πρωθυπουργός μας μ’ αυτό που λέγεται «πολιτικός ρεαλισμός».
Από πού να ξεκινήσει και πού να σταματήσει κανείς, αν επιχειρήσει να δώσει δείγματα της αποδεδειγμένης αποστροφής του Αλ. Τσίπρα προς κάθε τι που έχει σχέση με τον ρεαλισμό; Από το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που φαντασιωνόταν ότι θα άνοιγαν τα πορτοφόλια τους οι Ευρωπαίοι για να υποδυθεί αυτός τον κοινωνικά ευαίσθητο; Μήπως από τη φοβερή προεκλογική τηλεοπτική κορώνα του ότι «δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να μη δεχθεί η Μέρκελ τις προτάσεις του»; Ή μήπως από τις 78 (ή είναι 115;) διαβεβαιώσεις του μετά την 25η Ιανουαρίου και μέχρι ότι «επίκεινται η συμφωνία» ή «καθαρογράφεται η συμφωνία» ή «τελειώνουμε με τη συμφωνία» και άλλα παραμύθια;
Δυστυχώς εκείνο που συχνά – πυκνά επιβεβαιώνει ο Πρωθυπουργός είναι πως ούτε προσπαθεί αλλά ούτε και θέλει προφανώς να διδαχθεί από τα λάθη του. Σίγουρα ζει τον μύθο του και το απολαμβάνει. Αλλά οι ψευδαισθήσεις είναι κακό πράγμα. Ιδιαίτερα όταν από αυτές εξαρτάται το μέλλον ενός λαού που ήδη έχει αρχίσει κι αντιλαμβάνεται ότι τον παραμύθιαζαν όταν του έλεγαν πως οι Ευρωπαίοι είναι ένα συνονθύλευμα ηλιθίων που περιμένουν με το χέρι στην τσέπη να ψηφίσουμε μείς οι Έλληνες τι θέλουμε και τι χρειαζόμαστε και να σπεύσουν να μας το δώσουν.
Και μετά απ’ όλα αυτά, έρχεται ο Πρωθυπουργός με νέες δηλώσεις του και καλεί «την πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προσχωρήσει στον ρεαλισμό». Για να το λέει κάτι θα ξέρει. Και κυρίως κάτι υπονοεί: Τα πράγματα δεν προχωρούν επειδή μπλέξαμε με αιθεροβάμονες. Άντε, όμως, να τους προσγειώσεις. Διότι όσο δίκιο και έχει ο Πρωθυπουργός, οι άλλοι είναι πολύς κόσμος. Δεκαοκτώ κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, η Κομισιόν, Ε.Κ.Τ., Δ.Ν.Τ. και δεν ξέρω πόσοι άλλοι πετάνε στα σύννεφα και ο Βαρουφάκης με Τσακαλώτο δεν βρίσκουν να συνεννοηθούν.
Θέλετε ένα παράδειγμα; Προ ένα μήνα τους στείλαμε ένα σχέδιο συμφωνία 47 σελίδων. Μόνοι μας το γράψαμε, μόνοι μας το συμφωνήσαμε, μόνοι μας αποφασίσαμε τι θα βάλουμε μέσα, μόνοι μας το ανακηρύξαμε βάση για ένα αμοιβαία επωφελή συμβιβασμό. Η τύχη του σχεδίου όμως αγνοείται. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός παραδέχτηκε ότι «δεν λάβει κάποια σχόλια» για το σχέδιο που έστειλε. Στη θέση του, αυτή η σιωπή θα με ανησυχούσε. Όπως θα με ανησυχούσε και ότι οι «πέντε» συνεδρίασαν στο Βερολίνο για την Ελλάδα χωρίς την Ελλάδα. Ακόμη περισσότερο δε, που στη συνέχεια κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τον μη προσκληθέντα Έλληνα Πρωθυπουργό για το περιεχόμενο της συζήτησης. Ευτυχώς η Ελληνική κυβέρνηση αποτελείται από ρεαλιστές και δε δίνει σημασία σε λεπτομέρειες. Διότι όταν ανακοινώνεται ότι οι θεσμοί (Η τρόικα δηλαδή) γράφουν ένα «σχέδιο συμφωνίας» με την Ελλάδα το οποίο θα παρουσιαστεί στην Ελλάδα για επιμέρους διευκρινίσεις ή σχόλια, κάθε κυβέρνηση θα καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα.
Είναι μάλλον υποτιμητικό για μια κυβέρνηση να της γράφουν οι άλλοι τη συμφωνία με την οποία θα κληθεί να συμφωνήσει, όπως έγινε τον Απρίλιο του 2010 με την κυβέρνηση Παπανδρέου και το πρώτο Μνημόνιο. Εντάξει, δε είναι «τελεσίγραφο» διότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαπραγματευόμαστε μεταξύ κυρίων και αποφεύγουμε τις φορτισμένες λέξεις. Αλλά κι αν δεν είναι τελεσίγραφο, είναι σίγουρα το δίδυμο αδερφάκι του. Έχουμε λοιπόν ένα ρεαλιστικό ελληνικό σχέδιο το οποίο (από ότι φαίνεται) δεν συζητείται από πολλούς. Όπως έχουμε και ένα σχέδιο των θεσμών, το οποίο συζητείται από όλους τους άλλους, αλλά μέχρι προχθές ο Πρωθυπουργός δήλωνε ότι δεν γνωρίζει.
Και κάπως έτσι, με τα διάφορα σχέδια θυμήθηκα τον Μάικ Τάισον που εξηγούσε πολύ ρεαλιστικά πως «όλοι έχουν ένα σχέδιο όταν είναι πάνω στο ρινγκ, μέχρι να φάνε μια μπουνιά στη μούρη»!!!
