Γράφει ο Νίκος Θεωδοράκης
Δημοσιογράφος
http://www.thrapsaniotis.gr
Ας ξεκινήσουμε αυτή την ανάλυση έχοντας υπόψη μια βασική αρχή που πρέπει να έχουμε στο νου μας πάντα: «όποιος δανείζεται είναι υπηρέτης εκείνου που δανείζει». Κι αυτό για να αντιληφθούμε τη δύσκολη θέση του δανειζόμενου… Αναφερόμαστε στην Ελλάδα και την προσφυγή της σε υπερδανεισμό με επαχθεί όρους το 2011 προκειμένου να αντιμετωπίσει την δύσκολη, όπως τη χαρακτήρισαν, οικονομική κατάσταση, οι τότε πολιτικοί που κυβερνούσαν.
Υποθέτω ότι θυμάστε τις θριαμβευτικές αναγγελίες από το νησί της Κω του τότε πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου… Θα το θυμάστε, γιατί λίγο αργότερα νιώσατε κι εσείς, όπως όλοι μας, τις σκληρές επιπτώσεις των μνημονίων που μας υπαγόρευαν οι δανειστές μας.
Πέρα από το γεγονός ότι αυτό έπρεπε κάποτε να σταματήσει γιατί η αιμορραγία ήταν μεγάλη, μάλιστα κατέστρεψε τη μεσαία τάξη στη χώρα μας, ο λαός προσπάθησε να αλλάξει τους κυβερνώντες, μέσα από εκλογικές διαδικασίες. Την αρχή τοποθέτησε τον Σαμαρά, που με τα Ζάππεια προσπαθούσε να πείσει ότι ήταν αντιμνημονιακός… Μάλιστα, συνεργάστηκε αρμονικά στην κυβέρνηση με το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, ένα κομμάτι της αριστερά, με το αιτιολογικό ότι χρειαζόταν θυσίες για να σωθεί η χώρα…
Στο μεταξύ, με την υπερφορολόγηση, τις περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις και την τεράστια ανεργία, η κατάσταση έγινε τραγική για τους Έλληνες… Έτσι έβαλαν στην πρώτη ευκαιρία, στις εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2015, στο περιθώριο τους… σωτήρες και τοποθέτησαν τις ελπίδες τους στον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ που ήταν πια η νέα συγκυβέρνηση.
Φυσικά η αρχή που αναπτύσσεται στην πρώτη παράγραφο αυτού του άρθρου δεν έπαψε να υπάρχει και να υφίσταται… Έτσι η νέα κυβέρνηση επί πέντε μήνες τώρα συνδιαλέγεται με τους δανειστές αφήνοντας συχνά – πυκνά να διαφανεί ότι ήταν κοντά σε κάποια λύση που θα περιείχε μια κάποια μείωση του δημόσιου χρέους το οποίο είναι βέβαιο πως έτσι όπως έχει εξελιχθεί δεν είναι σε θέση να το εξυπηρετήσει.
Μόνο που αυτό το φως, για να γίνει ορατό, θα πρέπει να επιβαρύνει τους Έλληνες πολίτες κατά 8 δίς ευρώ περίπου σε νέα μέτρα που θα περιείχε ένα νέο μνημόνιο ή σύμφωνο ή όπως κι αν το ονομάσουν, δεν είναι αυτό το πρόβλημα…
Κι από τότε δεν υπάρχει άλλο θέμα για συζήτηση, από αυτό... Το Σύνταγμα μάλιστα, η πλατεία που γνώρισε δόξες το 2011 και 2012 ξαναγέμισε από κόσμο. Μόνο που αυτή τη φορά ο κόσμος αυτός ήταν πιο… ξεκαθαρισμένος. Τη μια μέρα συγκεντρώνονταν εκείνοι που στήριζαν την κυβέρνηση και απαιτούσαν να προχωρήσει σε ρήξη με τους εταίρους μας και δανειστές μας και την άλλη αυτοί που υποστήριζαν πως η θέση της Ελλάδας είναι στην Ευρώπη, αλλά χωρίς μνημόνια.
Όλη αυτή τη σουρεάλ ατμόσφαιρα τη ζήσαμε στην Αθήνα, όπως και κάθε φαιδρό πολιτικό που του παραχωρείται βήμα στα κανάλια για να διατυπώσει τη γνώμη του και να ασκήσει κριτική… Δαιμόνιοι συντάκτες προσπαθούν να ανακαλύψουν ρήγματα στον κυβερνητικό σχηματισμό, ενώ δε λείπουν και… μαϊντανοί που έχουν εύκαιρα τα ΜΜΕ κάθε φορά που θέλουν να δώσουν δραματικό τόνο με… κόντρες μέσα στο τηλεοπτικό στούντιο, έτσι που να ανεβάζουν τα νούμερα τηλεθέασης…
Το μόνο που είναι βέβαιο, είναι ότι αυτός που θα πληρώσει το μάρμαρο, είναι ο λαός… Και μπορεί αυτή τη φορά μπορεί να πληρώσουν και κάποιοι από τους έχοντες, του «Μένουμε Ευρώπη». Το ΔΝΤ αντιδρά σ’ αυτό. Προτιμά να πληρώσουν τα μόνιμα υποζύγια, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Ας μη γελιόμαστε σε ότι αφορά τον ΦΠΑ, τον ΕΝΦΙΑ που δεν καταργείται, αλλά παραμένει ζωντανός και την αύξηση στις ασφαλιστικές εισφορές για τα ταμεία, όλοι ανεξαιρέτως θα κληθούμε να πληρώσουμε.
Όπως δείχνουν τα πράγματα η ελπίδα μάλλον λοξοδρόμησε και δεν θα τη δούμε να περνάει από δω. Όταν εμπιστεύεσαι τους πολιτικούς, αυτά συμβαίνουν. Η ιστορία του κόσμου είναι γεμάτη παραδείγματα…
