Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Παρακολουθώντας τις δημοσιογραφικές αναφορές και τα σχόλια για το gay pride, που πραγματοποιείται 19-20 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη, αναλογίστηκα για άλλη μια φορά τη βαθιά υποκρισία που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία. Με σύνθημα «Δικαιούμαι, Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό» ξεχύνονται στους δρόμους της συμπρωτεύουσας οι θιασώτες του 4ου Thessaloniki Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας, διεκδικώντας την αποδοχή των γκέι, λεσβιών, αμφισεξουαλικών και τρανς.
Δεν είμαι οπισθοδρομική, ούτε οι σκέψεις μου είναι εγκλωβισμένες στα χριστιανικά πιστεύω μου κι αδυνατούν να αποδεχτούν τη νέα πραγματικότητα. Άλλωστε, η πεμπτουσία του Χριστιανισμού αφορά την αγάπη προς τον συνάνθρωπο και τη συγχώρηση. Έχω συναναστραφεί ομοφυλόφιλους και δεν έχω προβεί σε κήρυγμα για την επιλογή τους. Όπως δεν έχω κάνει κήρυγμα σε φίλους που γνωρίζω ότι διατηρούν εξωσυζυγικές σχέσεις, παρόλο που κι αυτοί με τις επιλογές τους κλονίζουν τον οικογενειακό θεσμό και κατά συνέπεια την κοινωνική ευρυθμία. Προτιμώ με τις δικές μου πράξεις, που συμβάλλουν στην επίτευξη οικογενειακής αρμονίας, να λειτουργώ ως θετικό πρότυπο.
Ωστόσο, με ενοχλεί βαθύτατα όλη αυτή η προκλητική συμπεριφορά. Δυστυχώς, δεν μπορώ να αποδεχτώ την εικόνα της γενειοφόρου Κοντσίτας, που έγινε σύμβολο των απανταχού ομοφυλόφιλων. Η αισθητική αυτή με ξεπερνάει, όπως κι η επιβολή του τρίτου φύλου στη Νέα Τάξη πραγμάτων. Σπεύδουμε ασμένως να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των καιρών για σεβασμό της διαφορετικότητας, όταν στην καθημερινότητά μας δεν γνωρίζουμε τι θα πει σεβασμός.
Οι ΛΟΑΤ, έστω και στην «οπισθοδρομική» Ελλάδα, μπορούν να ζήσουν, να εργαστούν, να νοσηλευτούν, να απολαύσουν τις χαρές της ζωής, αν έχουν μια διακριτική συμπεριφορά. Τι να πουν, όμως, κι οι ανάπηροι που εξακολουθούν να υφίστανται περιορισμούς στην αγορά εργασίας, περικοπές στα εισοδήματά τους; Τι σεβασμό επιδεικνύουν όλοι εκείνοι οι «εξυπνάκηδες» που σταθμεύσουν ανενόχλητοι στις θέσεις των αναπήρων; Πόσος σεβασμός υπάρχει στη σκληρή καθημερινότητα ενός καρκινοπαθούς στη χώρα μας, που εκτός από την άνισο αγώνα με την επάρατη νόσο, θα πρέπει να παλέψει ενάντια στη γραφειοκρατία, τις ελλείψεις στο ασφαλιστικό, κάποιοι ακόμα και με τα χρέη. Ποιος σεβάστηκε τα ανήμπορα γεροντάκια, που ξεροσταλιάζουν κάθε μήνα στα πεζοδρόμια έξω από τις τράπεζες, για να πάρουν την πενιχρή σύνταξή τους; Ανάλογες εικόνες αίσχους με ουρές ταλαιπωρίας βλέπουμε συχνά και στο ΙΚΑ και στα δημόσια νοσοκομεία.
Είμαστε πολύ εγωιστές, το αξιακό μας σύστημα έχει υποβαθμιστεί επικίνδυνα και γι΄ αυτό θεωρώ υποκριτική όλη αυτή την εμμονή για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπάρχουν πολλές αν-όσιες πράξεις (παιδοκτονίες, αυτοχειρίες, βιασμοί) σε έγγαμα ετερόφυλα ζευγάρια, για να ασχοληθώ με το αν-ούσιο σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια.
Δεν θέλω οι κυβερνώντες να έχουν ως προτεραιότητά τους τα προβλήματα των τρανς, τη λειτουργία του Τεμένους και το άνοιγμα της ΕΡΤ με τα χιλιάδες σκάνδαλα διασπάθισης δημόσιου χρήματος, τη μικρή τηλεθέαση που θα πληρώνουμε πολύ ακριβά, αφού η επαναλειτουργία θα συνοδευτεί με αύξηση του τέλους που θα πληρώνουμε στη ΔΕΗ. Θέλω η πολιτική ηγεσία να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να καλύψει τις απαιτούμενες θέσεις των δασκάλων στα σχολεία, που έληξε η σχολική χρονιά με πλήθος ελλείψεων. Θέλω να υπάρχουν γιατροί και νοσηλευτές στα δημόσια νοσοκομεία, που καταρρέουν μέρα με τη μέρα. Θέλω να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας βασισμένες σε αναπτυξιακό σχέδιο. Θέλω να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Θέλω να αντιμετωπιστούν με σθένος οι κοινωνικές αδικίες. Δεν αντέχω να βλέπω με τη θηλιά στο λαιμό μικροεπιχειρηματίες για λίγες χιλιάδες ευρώ χρέη, ενώ διαφεύγουν μεγιστάνες, που έχουν καταχραστεί εκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος.
Όταν η Ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να υπερασπιστεί τα εθνικά μας δίκαια, κι όχι τα ξένα συμφέροντα, όταν μάθουμε να σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας έμπρακτα, τότε θα δικαιούμαστε να νιώθουμε πραγματικά υπερήφανοι!
