Ποιός από εμάς δεν θα ήθελε να επιστρέψει στην αθωότητα των παιδικών του χρόνων; Τότε που η αφέλεια και η άγνοια κινδύνου αποτελούσαν προτερήματα κι όχι μειονεκτήματα, τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων οδηγούν έναν ενήλικο στο λάθος που επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά του, επειδή όλο και κάποιος θα βρίσκεται στη γωνία για να το εκμεταλλευτεί. Τότε που ακούγαμε τα παραμύθια και φανταζόμασταν, που ταξιδεύαμε σε χώρες μαγικές, ανύπαρκτες, πλασμένες από τον νου που πετά.
Ποιος από εμάς δεν λαχταρά να είχε την ευκαιρία να δει, για μία τελευταία φορά, τη γιαγιά με αυτή την απέραντη ηρεμία φορεμένη στο πρόσωπό της να πλέκει τερλίκια, τον παππού με το βλέμμα της ενοχής να γυρνά από το καφενείο μεθυσμένος απ' το κονιάκ, έχοντας κρυμμένη στην τσέπη του σακακιού του μια σοκοφρέτα για να μας κάνει έκπληξη. Τότε που πρωτομυρίζαμε τις ανθισμένες λεμονιές στη γειτονιά, που κόβαμε λουλούδια με χέρια αφράτα, παιδικά απ΄ τα πρωτομαγιάτικα χωράφια.
Σαν από όνειρο θυμάμαι, πως, κάποτε, στις υποβαθμισμένες εργατικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης όπου μεγάλωσα, συνήθιζαν να περνούν πλανόδιοι. Κυρίως ηλικιωμένοι μουσουλμάνοι με καταγωγή από την Τουρκία που πωλούσαν γλειφιτζούρια και κάτι υπέροχα καραμελωμένα μηλαράκια. Σαν από όνειρο θυμάμαι να κοιτάμε με την παρέα μου - αποκαμωμένοι απ' το παιχνίδι, λίγο πριν παίξουμε κρυφτό- τους νεαρούς αθίγγανους, τα γυφτάκια, όπως κακώς μας μάθανε να τα λέμε, που, με τα πόδια γυμνά πάνω στην πυρωμένη άσφαλτο του καλοκαιριού σου, πουλούσαν ένα καρπούζι και την ίδια στιγμή σε αγόραζαν ολόκληρο με την εξυπνάδα και την καπατσοσύνη τους.
Τώρα οι εικόνες, οι σκέψεις και οι πράξεις άλλαξαν, ακόμη και οι αναμνήσεις σπανίως μας επισκέπτονται. Τώρα πια έχουμε μεγαλώσει. Τώρα πρέπει να κάνουμε, να πούμε, να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους.Τώρα πια έχουμε σταματήσει να μεγαλώνουμε και απλώς γερνάμε στο σώμα και στον νου, πάψαμε να φανταζόμαστε και υπολογίζουμε τα ανυπολόγιστα, προγραμματίζοντας όσα δεν γνωρίζουμε καν πως θα μας ξημερώσουν.
Μεγαλώνοντας, μεγάλωσε και η ανάγκη μας για προσαρμογή. Μάθαμε τι θα πει συμβιβασμός και πόσο κοστίζει το λάθος στη ζωή. Ξαναβαπτίσαμε τις λέξεις, εμπλουτίζοντάς τες με νέες πιο «ώριμες» έννοιες. Η οικογένεια, οι δάσκαλοι και η κοινωνία στην προσπάθειά τους να μας εκπαιδεύσουν μας δίδαξαν πως πρέπει να σκεφτόμαστε το αύριο με αποτέλεσμα να χάνουμε τη στιγμή.
Αν θα μπορούσα με ένα μαγικό ραβδί να εξαφανίσω απ' την ενήλικη ζωή μου μια λέξη θα εξαφάνιζα το «γιατί». Γιατί πλέον σκέφτομαι διαρκώς το «γιατί». Γιατί να μην έχω περισσότερα χρήματα για να αγοράσω αυτά που αύριο μπορεί να νομίζω ότι θέλω και χρειάζομαι. Γιατί να στεναχωριέμαι, γιατί να ελπίζω σε αυτό που δεν έρχεται, να πρέπει να αρρωστήσω ή να πεθάνω κάποτε. Γιατί να μην μπορώ και πάλι να έχω την χαμένη παιδικότητα στην ενήλικη ζωή μου.
