ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Τα όνειρα των ανθρώπων δεν φυλακίζονται, δεν έχουν φράχτες και όρια. Καθεμιά και καθένας έχει το δικαίωμα να ονειρεύεται, να κάνει σχέδια για το μέλλον, να ελπίζει. Η ελπίδα μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε, να παλεύουμε, να δημιουργούμε, να σηκωνόμαστε, να γλείφουμε τις πληγές μας και να προχωράμε. Κι όταν τα όνειρα μας αργούν να εκπληρωθούν εμείς τα επαναπροσδιορίζουμε, τα μεταθέτουμε χρονικά προς το μέλλον, τα αναβάλλουμε, τα προσαρμόζουμε. Και είναι κανόνας στη ζωή: τα παιδιά κάνουν μεγάλα όνειρα για το μέλλον, ενώ οι μεγάλοι κατεβάζουν πολύ τον πήχη στις προσδοκίες των ονείρων τους. Ίσως επειδή τα παιδιά έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους ενώ στους μεγάλους το πριν έχει περάσει και το μετά λιγοστεύει.
Στην πραγματική ζωή όμως τα πράγματα δεν ακολουθούν τα όνειρα, τα γεγονότα διαφέρουν από τις επιθυμίες, η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με τη φαντασία. Η ζωή αναδεικνύει τη σκληρότητα της επιβίωσης, τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση, την πραγματικότητα που προσγειώνει. Οι υποσχέσεις που δίνει κάποιος στον εαυτό του συχνά διαψεύδονται, η αυτοπεποίθησή του λιγοστεύει, η αυτοεκτίμησή του καταρρακώνεται και η ζωή του γίνεται πεζή, μονότονη και ανούσια. Γιατί ο χρόνος πάντα κυνηγάει τον άνθρωπο και μια ζωή είναι λίγη, δεν φτάνει. Να ζεις μια φορά δε μετράει, μια φορά ίσον ποτέ.
Με τα χρόνια που περνάνε και βαραίνουν στους ώμους μας, ολοένα και περισσότεροι συμβιβασμοί μπαίνουν στη ζωή μας. Η νεανική έπαρση και ο ενθουσιασμός δίνουν τη θέση τους στο μετριασμό των απαιτήσεων, στην άρνηση των ανούσιων διασκεδάσεων, στον προγραμματισμό των συναντήσεων, στο ζύγισμα των αποφάσεων, στην έλλειψη τυχαιότητας των περιστάσεων. Για τους μεγάλους οι ταχύτητες είναι ασύλληπτες, οι ρυθμοί είναι εξουθενωτικοί, οι καταστάσεις μοιάζουν πρωτόγνωρες, τα άτομα έχουν γίνει ανεύθυνα, οι πολίτες είναι χαμηλής νοητικής στάθμης, οι κυβερνήσεις έχουν γίνει χειρότερες και οι πολιτικοί αποδεικνύονται κάθε μέρα κατώτεροι των περιστάσεων.
Κάποιοι έχουν δίκιο στις διαπιστώσεις τους και κάποιοι άλλοι όχι. Το γεγονός είναι πως οι υποσχέσεις αθετήθηκαν στις 20 του Φλεβάρη «με μια υπογραφή και με ένα νόμο». Μερικοί πιστεύουν ότι ο συμβιβασμός θα σώσει τη χώρα και κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι η ρήξη σημαίνει καταστροφή. Οι προσεγγίσεις αυτές λαμβάνουν χώρα με μια απίστευτη ελαφρότητα και με ένα πρωτοφανή εξορκισμό των όποιων συνεπειών. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι «κόπτονται» υπέρ της μιας ή της άλλης θέσης. Με ψηλά το κεφάλι εκτός Ευρώπης ή υποταγμένοι εντός; Με συμβιβασμό και θυσίες ή με άναμμα του φυτιλιού στην πυριτιδαποθήκη; Τραυλίζουν, ψελλίζουν, ψιθυρίζουν, τρεκλίζουν, φοβούνται, απειλούν, υπόσχονται, εκβιάζουν και πέντε χρόνια τώρα μηρυκάζουν την ίδια αναμασημένη τροφή. Ο χρόνος τελειώνει, η προθεσμία πέρασε, παράταση δε δίνεται, η χώρα πτωχεύει, η κυβέρνηση διαπραγματεύεται και η κοινωνία απορεί. Και μετά τι; Μια στασιμότητα που απλώνεται στο χρόνο και μια διαπραγμάτευση που σκοτώνει.
Καμιά διαφορά του πριν με το τώρα φίλες και φίλοι. Η χώρα έχει πτωχεύσει γιατί δεν έχει ούτε διάθεση για αλλαγές, ούτε χρήματα, ούτε χρόνο, ούτε πολιτικό κεφάλαιο. Δεν έχει ηγέτες, δεν έχει πυξίδα, δεν έχει στόχο, δεν έχει όραμα. Κινείται στη λογική της ειρωνείας και της ανέξοδης επανάστασης με θύματα τους πιο αδύναμους πολίτες. Στενοκέφαλη εποχή, γεμάτη ιδεοληψίες, είρωνες πολιτικούς, ηλίθιους οικονομολόγους και δειλούς διανοούμενους. Στο βάθος σωριάζεται συνωστισμένη η νέα γενιά των Ελλήνων που βάναυσα, κυνικά, χωρίς ιδανικά κι ενθουσιασμό είναι ικανή να πυρπολήσει, να καταστρέψει, να λεηλατήσει και να σκοτώσει. Κάπου εδώ όμως η γιορτή τελειώνει. Με συμφωνία οδοστρωτήρα σε μια Ολομέλεια «sold out» που όλοι θα την υπογράψουν «αγέρωχα και επαναστατικά». Η πραγματικότητα της ενηλικίωσης φαντάζει σκληρή. Κι είναι «ante portas» η πεζότητα της ταπείνωσης.
