Το κράτος των εθνοπατέρων ημών, διαχρονικά στήθηκε για να εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης του μεγάλου κεφαλαίου. Καθώς και των εψηφισμένων αντιπροσώπων του λαού. Τα συμφέροντα και οι ανάγκες του λαού βρίσκονται στο περιθώριο. Η γραφειοκρατία και η τυπολατρία καταδυναστεύουν και ταλαιπωρούν τον κάθε πολίτη. Το λεγόμενο κοινωνικό κράτος, η κοινωνική προστασία και τα όμοια, είναι στην ουσία ανύπαρκτα ή και στο περιθώριο. Στην περίοδο της κρίσης οι Εθνοπατέρες βρίσκονται στον δικό τους κόσμο, καλοταϊσμένοι και καλοπορεμένοι, βολεμένοι.
Ο λαός γι’ αυτούς υπάρχει μόνο για να τους νομιμοποιεί με την ψήφο του. Το ανύπαρκτο και σκουριασμένο κράτος, δεν ξέρει ότι υπάρχουν άτομα, με τεράστια προβλήματα επιβίωσης. Οι άνθρωποι της ανάγκης, ασθενείς, έχουν σε καθημερινή βάση απαιτήσεις.
Εδώ αρχίζουν και ξυπνούν οι συνειδήσεις και χτυπούν οι καρδιές, μπροστά στην εγκληματική αδιαφορία των αθλίων εθνοπατέρων, που κάλεσε ο αφελής λαός να θεραπεύσει τις πληγές του. 40 άτομα, παιδιά και ηλικιωμένοι, κούρνιασαν κάτω από το κεραμίδι που έβαλε ο αδερφικός φίλος ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ για να τα στεγάσει.
Έβαλε το υστέρημα του, ό,τι είχε και δεν είχε μαζεμένα στην ξενιτιά με αγώνα και ιδρώτα. 800 χιλιάδες δολάρια. Όλο του το έχει. Όλη τη ζωή του. Πορεύτηκε μόνος του, σιωπηλός, σεμνός και ταπεινός. Χωρίς φωνασκίες και κουδουνίσματα, χωρίς τραγούδια και ψαλμουδιές.
Άνοιξε μια μεγάλη αγκαλιά, διάπλατα για να στεγάσει τον πόνο και τον καημό. Άτομα, με νοητική στέρηση, αυτιστικά, με εγκεφαλοπάθειες, δυσκίνητα και αναγκαιμένα, προβληματικά, ανάπηρα. Άνοιξε όμως και τα μάτια μας. Και έδειξε το δρόμο της αρετής και τις τιμής, που είχαμε ξεχάσει. Άνοιξε μια λεωφόρο, για να πορευτούμε, να προσφέρουμε το αυτονόητο στον πάσχοντα και εν περιστάσει ευρισκόμενο διπλανό μας, που δεν έχει τη συνείδηση και την αντίληψη τις δυστυχίας του. Εκεί που το δάκρυ της μάνας και του πατέρα δεν λέει να στερέψει. Κι ο κόμπος του πόνου στο λαιμό δεν θα λύσει ποτέ.
Εκεί όπου όλοι απέστρεψαν το πρόσωπο και προσπέρασαν, ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ, σταμάτησε. Και έχτισε μια φωλιά. Να απαλύνει τον πόνο. Να γλυκάνει τον καημό. Δεν υπάρχει παίνεμα και κόσμηση να αγγίξει την προσφορά του. Ξεπέρασε τον εαυτό του! Έφτασε εκεί όπου δεν μπορούσε να φτάσει. Πέρα από την άκρη της απελπισίας. Όταν κάποιος έχει στο λαιμό του τη θηλιά, μόνο δύο τρόποι υπάρχουν για να σωθεί. Ή να κόψεις το χέρι του Δήμιου, ή να ψηλώσεις πάνω από το ικρίωμα και να κόψεις το σχοινί.
Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ έπραξε το δεύτερο, σαν τον Γκάντι. Εκεί που οι άλλοι πούλησαν και διαλάλησαν το λίγο που έδωσαν από το πάρα πολύ περίσσευμά τους για να εισπράξουν τα ντενεκάκια και τα σαλιαρίσματα των κολάκων, ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ προσφέρει όλη του την καρδιά, χωρίς ανταλλάγματα και κούφια λόγια. Σαράντα αναγκαιμένοι είναι τα μεγάλα κοσμήματα που φέρει στο στήθος που χτυπά μια μεγάλη καρδιά με αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτά τα ελάχιστα και φτωχά.
Ηλιάκης Γιάννης
