Μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας, ένα ποτήρι φιλοξενεί την κομμένη βάση ενός μαρουλιού. Δυο εκατοστά έχουν απομείνει μόνο και, ακολουθώντας τις οδηγίες του πειράματος, δεν το πέταξα. Υποτίθεται ότι πάλι θα βγάλει φύλα. Πάλι θα δώσει λίγη σαλάτα. Από περιέργεια, το άφησα να ζήσει λίγο ακόμα το μαρουλάκι και το έβαλα μέσα στο ποτήρι με λίγο νερό.

Την επόμενη μέρα, εκεί απ’ όπου είχε περάσει το μαχαίρι, οι πληγές επουλώνονταν, όμως ανάπτυξη μηδέν. Δύο μέρες μετά όμως, τα πρώτα σημάδια ανάπτυξης είχαν εμφανιστεί και μικροσκοπικά φύλα ξεπετάγονταν δειλά από την καρδιά του μαρουλιού.

Έτσι όπως γίνεται πάντα με τη ζωή, μπορεί να το εκμεταλλεύτηκα στο έπακρο το ζαρζαβατικό, μπορεί να μην είχε τίποτε άλλο να δώσει πριν από τέσσερις ημέρες, όμως δημιούργησα μια μικρή προϋπόθεση και μετά από τη σφαγή και την εκμετάλλευση, η ανάπτυξη επανήλθε.

800 χρόνια πριν, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν υπό την εξουσία του βασιλέως Ιωάννη. Η Magna Carta, η οποία υπογράφτηκε μεταξύ του Ιωάννη και των επαναστατημένων βαρόνων του, το 1215, ήταν αρχικά μια συνθήκη ειρήνης. Δύο χρόνια πριν, ο Ιωάννης δεν είχε σεβαστεί τις υποσχέσεις του, με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψουν οι ευγενείς, ο κλήρος και ο λαός.

Όπως συμβαίνει συνήθως, η ειρήνη δεν κράτησε πολύ. Όπως και με το μαρούλι του παραθύρου μου, μια-μια τις κούρευαν τις ρήτρες της συνθήκης όσο περνούσαν τα χρόνια. Όπως κι εγώ δεν το πέταξα το απομεινάρι όμως, έτσι και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν την πέταξε την συνθήκη.

Μέσα από τ’ απομεινάρια, έμεινε κάτι μικροσκοπικό, το οποίο επέτρεψε τεράστιες παγκόσμιες αλλαγές διαφορετικού χαρακτήρα. Ήταν η ρήτρα που εγκατέστησε για πρώτη φορά στην ιστορία, την αρχή του ότι ακόμα και οι βασιλείς υπόκεινται στο νόμο, όπως όλοι οι άνθρωποι, καταρρίπτοντας την εδραιωμένη πεποίθηση περί τις θείας καταγωγής των δικαιωμάτων των βασιλέων. Συνεπώς, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για κάτι άσχετο, αλλά πολύ σημαντικό.

Η εικόνα της Ελλάδας στην Ευρώπη, δεν διαφέρει πολύ από εκείνη του μαρουλιού στο παράθυρο μου. Το μαχαίρι έχει φτάσει ως την καρδιά και έχει θερίσει ότι πλούτο βρήκε. Του ξέφυγε κάτι όμως.

Οι Έλληνες.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε εν αναμονή μεγάλων και κρίσιμων αποφάσεων. Ότι και να γίνει όμως, πιστεύω ότι όπως με τα μαρούλια και την Magna Carta, αλλού κουρεύουμε, και από αλλού φυτρώνουν τα φύλλα, αλλά και οι προϋποθέσεις.

Το ανθρώπινο χέρι μπορεί να είναι καταστροφικό όταν θέλει. Όχι όμως παντοδύναμο. Οι ‘προϋποθέσεις’, αόρατες στο κάθε παρόν, στο παρελθόν οδήγησαν μια υπόδουλη Ελλάδα στην ανεξαρτησία...

Έτσι και τώρα.

Ζωή και Έλληνες να έχουμε.

Τα μαρούλια είναι προαιρετικά.

*Μεγάλο Μαρούλι