Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
«Δεν είχαμε συγκεκριμένες προτάσεις στις αρχικές διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς, δεν ήμασταν έτοιμοι, δεν είχαμε ιδέες», είπε τον περασμένο μήνα ο αναπληρωτής υπουργός Ευκλείδης Τσακαλώτος και για να δικαιολογήσει την ανεπάρκεια της κυβέρνησης, είπε ότι «όταν μια καινούργια κυβέρνηση έρχεται στην εξουσία, ιδιαίτερα όταν ήταν εντελώς εκτός του πολιτικού συστήματος, έχει και έλλειψη τεχνογνωσίας και διοικητικής και τεχνοκρατικής βοήθειας».
Πράγματι ο Βαρουφάκης ξεκίνησε με το «δεν χρειαζόμαστε χρήματα, θα τα καταφέρουμε μόνοι μας» και άλλα τέτοια, για να τρέχουν τώρα ο Δραγασάκης και ο Τσακαλώτος στην Ε.Κ.Τ. να ζητούν από τον Ντράγκι λεφτά. Και δυστυχώς ο θίασος αυτός εξακολουθεί να πουλάει τρέλα. Δεν ξέρω γράφοντας αυτές τις γραμμές ποιο θα είναι το φινάλε και πότε θα πέσει η αυλαία…
Παρακαλώ πολύ, πάρτε μολύβι και χαρτί. Τη Τρίτη 5 Μαΐου, το Μέγαρο Μαξίμου δίνει στη δημοσιότητα non paper το οποίο σημειώνει πως με τα ως τότε δεδομένα «δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός και η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους θεσμούς». Την Τετάρτη 6 Μαΐου η κοινή δήλωση του Τσίπρα με τον Γιούνγκερ (των θεσμών) αναφέρει αντιθέτως ότι «κατέγραψαν την πρόοδο που έχει σημειωθεί τις τελευταίες μέρες στις συνομιλίες» και καταλήγει ότι «οι εποικοδομητικές συνομιλίες θα πρέπει να συνεχιστούν στο πλαίσιο των θεσμών!» Την Παρασκευή 8 Μαΐου, μιλώντας ο Πρωθυπουργός στη βουλή, δηλώνει όμως ότι «δεν υπάρχει κανένα θέμα για μια συμφωνία. Υπάρχει μόνο ζήτημα πολιτικής βούλησης».
Βγάζει κανείς άκρη; Ούτε εγώ. Τη μια μέρα, αδιέξοδο με τους θεσμούς. Την άλλη, εποικοδομητικές συνομιλίες με τους θεσμούς. Την Τρίτη, το πρόβλημα τελικά δεν είναι τεχνικό αλλά πολιτικό. Συμπέρασμα: Είτε βρίσκονται σε σύγχυση, είτε τελούν υπό πανικό. Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει. Πάμε παρακάτω: Τη μια τρέχουν να παρακαλάνε τον Ντράγκι για τη ρευστότητα και την άλλη πέφτουν στον Στουρνάρα (που είναι και ο βασικός συνομιλητής του Ντράγκι στην Ελλάδα) για να φοβίσουν τον Ντράγκι. Βγάζει κανείς νόημα; Ούτε εγώ! Πολύ φοβάμαι όμως, πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα, ούτε εκείνοι με τους οποίους διαπραγματευόμαστε.
Προ δύο μηνών ας πούμε, ο Πρωθυπουργός αποκαλούσε «Μερκελιστή» όποιον δε γούσταρε και κατηγορούσε τη Γερμανία για όλα τα στραβά της οικουμένης (μέχρι και δάκτυλο έδειξε ο Βαρουφάκης!) Τώρα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τρώει τα λεφτά του στα τηλέφωνα με το Βερολίνο και προσβλέπει (όπως εξήγησε) στην καγκελάριο για κάποια αδιευκρίνιστη «πολιτική λύση». Και την ίδια στιγμή ο Υπουργός Οικονομικών κάνει διεθνή τουρνέ και μοιράζει δεξιά κι αριστερά ένα δικό του χαρτί «ιδεών», σύμφωνα με το οποίο η ανάπτυξη θα είναι 0,1% ενώ η Κομισιόν την κατεβάζει αντιθέτως στο 0,05%. Και μέσα σε όλα αυτά ο πρωθυπουργός παραπονιέται στη βουλή επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιδεικνύει απέναντι του την ίδια καλή διάθεση που επέδειξε απέναντι του την ίδια καλή διάθεση που επέδειξε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή (για να μπει η Ελλάδα στην ΕΟΚ) και τον Κώστα Σημίτη (για να μπει η Ελλάδα στην ΟΝΕ).
Υποψιάζομαι πως το πρόβλημα τελικά δεν είναι ότι η μυλωνού έβαζε τον άντρα της με τους πραματευτάδες. Αλλά ότι δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά.
