Ο Αγιορείτης μοναχός, έχει μεγάλη χάρη, όταν πιστός υπηρετεί το κάθε μοναστήρι, δεν τον αφήνει η Παναγιά χαρίσματα του δίνει.
Ο Αγιορείτης μοναχός, μητέρα, αδελφή του, έχει την Παναγία μας κλεισμένη στην ψυχή του, την αγαπά, την σέβεται την Άγια του Μητέρα κι όντως την παρουσία της, την βλέπει νύχτα μέρα.
Ο Αγιορείτης μοναχός, πάντοτε ξαγρυπνάει, προσεύχεται για μας εδώ την Παναγιά Μητέρα μας να μας εβοηθάει.
Όποια ώρα εσύ μετά το μεσονύχτιον στο Όρος περπατήσεις, σκόρπιες σκιές με μοναχούς εκεί θα συναντήσεις. Ακίνητοι κάνουν τη δέηση τους, το κομποσχοίνι αγκαλιά έχουν πάντα μαζί τους.
Αγιορείτη μοναχέ, έχεις μεγάλη χάρη, η Άσπιλη Μαρία μας σ’ έχει επισκιάσει.
Αγιορείτη μοναχέ, όπου κι αν περπατήσεις, δίπλα σου είναι μια σκιά για ’σένα να φροντίζει.
Έχεις ευθύνες φυσικά για τη σκιά εκείνη!!! Να είσαι πράος, γαλήνιος φιλακόλουθος και μέγα μέλημα σου, υπακοή πάντα τυφλή να ’χεις στο γέροντα σου
Ω! Η Σκιά! Ω! Μοναχέ είναι της Παναγίας, σε προστατεύει πάντοτε την έχεις ευλογία.
Αγιορείτη μοναχέ, εδώ αν υστερήσεις, από τα εγκόσμια αγαθά που δήθεν είναι ωραία.
Σκέψου στην άλλη τη ζωή, την Παναγιά Μητέρα μας θα ’χεις εσύ παρέα.
Εκείνη θα σου παρασταθεί, θα σε επισκιάσει και άνθρωπο του κήπου της θα σε παρουσιάσει. Πώς ημπορείς ω μοναχέ αυτά να μη θυμάσαι; Κι όλες τις νύχτες νηστικός κι άγρυπνος, ελάχιστα πάντοτε εσύ κοιμάσαι.
Αγιορείτη μοναχέ, σε γνώρισα καλά, θαύμασα τη νηστεία σου και την υπακοή σου, που πέρασαν τα ανθρώπινα όρια και τότε εκατάλαβα ο Θεός είναι μαζί σου.
Αγιορείτη μοναχέ, τη χάρη σου ζηλεύω, την υπακοή σου σέβομαι, τη νηστεία σου θαυμάζω και στην ακτημοσύνη σου μπορώ και αναστενάζω.
Βλέπω όλα κατορθώνονται στο θέλημα επάνω και όταν ο καθένας μας έχει κάποιον οδηγό και στην υπακοή του, βρίσκει το δρόμο το σωστό να σώσει την ψυχή του.
Αγιορείτη μοναχέ, ο τόπος όπου μένεις είναι παρθενοβάδιστος και τρισευλογημένος και από την Παναγία μας πολύ χαριτωμένος.
Το ξέρεις Άγιε Μοναχέ πως κάθε δέηση σου, πιο γρήγορα στον ουρανό είναι εισακουστή, γιατί νηστεία και προσευχή πάντα ακολουθείς.
Αγιορείτη μοναχέ, έχεις κληρονομήσει, το περιβόλι της Παναγίας μας, εσύ να το φροντίζεις. Το διατηρείς, το σέβεσαι και θέλεις να γεμίσει από ευσεβείς μοναχούς και να ’χουν ευλογία, να σέβονται να υμνολογούν πάντα την Παναγία.
Και εκείνη πάντα στέκεται ωσάν την Πλατυτέρα με τα χέρια ανοιχτά τον Άθω αγκαλιάζει και κάθε δέηση πιστή στον γιό της ανεβάζει.
Ω! Τι ευλογία έχουνε όλα τα μοναστήρια, μα σε όλα και χωριστά υπάρχει η Παναγία μας, η Θεία Παρουσία.
Μια ιστορία ένα θαύμα και παρουσιάζεται πάντα η Παναγία να δείξει εις τους μοναχούς πως τους επισκιάζει.
Από πολέμους, συμφορές, φωτιές, κάθε θεομηνία, έχει πάντοτε προστατευθεί, η μοναστηριακή εκείνη πολιτεία.
Μα σαν να βλέπω απάνω της ένα άνοιγμα του ουρανού που πάντοτε φωτίζει, έχει ακτίνες λαμπερές, τον Άθω μας θερμαίνει, είναι άγρυπνο το βλέμμα της Πάναγνης Μητέρας, σας παρακολουθεί και σαν Οικονόμισσα που πάντα σας φροντίζει, δέεται και παρακαλεί τίποτα μη σας λείψει.
Ο ιατρός σας, ο τροφεύς, ο σύμβουλος, ο ταμίας τα πάντα σας οικονομεί ασφαλώς η Παναγία.
Και τώρα σας δικαιολογώ και πόσο σας θαυμάζω, όπου τόσο αμέτρητη και ατελείωτη λατρεία, έχουν οι Αγιορείτες μοναχοί στη Μάνα Παναγία.
Σε κάθε μοναστήρι κρύβονται μεγάλοι θησαυροί και οι μοναχοί μας είναι δίπλα τους ακοίμητοι φρουροί.
Οστά Αγίων, Άμφια Αγίων, Στολές Βασιλέων Θεοσεβεστάτων και όλα αυτά φυλάσσονται σαν κόρη οφθαλμού, το σέβονται οι μοναχοί γι’ αυτό θαυματουργούν.
Η Κανδήλα ακοίμητος και κάθε ακολουθία διαβάζεται νυχθημερόν με δάκρυα και νηστεία.
Το ξέρω Αγιορείτη Μοναχέ πως μες την προσευχή σου, για όλους μας παρακαλείς και μετά για την ψυχή σου.
Μαρία Χατζησπύρου – Τζαγκαράκη
(απόσπασμα από το CD «Το περιβόλι της Παναγίας»)
