Γράφει ο Μιχ. Επ. Πριναράκης

Από γιατρό σε γιατρό γύρισα έξι εφτά διάφορες ειδικότητες. Ελέγχους του κυ­κλοφορικού στα αγγεία και στις βαλβίδες των κάτω άκρων, ελέγχους ηλεκτρομυονευρολογικούς, οδυνηρότατους, που με κάμανε κι’ είπα όπως λένε στο χωριό μου «το χοίρο μπάρμπα», ώσπου κατέληξα σ’ ένα τρίο από δύο ορθοπεδικούς και μία νευρολόγο. Αποφανθήκανε πως το πρόβλημά μου ήτανε στένωση σε πολλαπλά επί­πεδα της σπονδυλικής μου στήλης και πως έπρεπε να χειρουργηθώ. Οι προϋποθέ­σεις όμως για να μπω στο χειρουργείο και οι πιθανότητες επιτυχίας που μου έδιναν δεν με έπεισαν να τ’ αποφασίσω.

Ο ανιψιός μου ο Ευθύμης βιολόγος, που ήρθε κάποια μέρα να με δει και με ρω­τούσε πως πάω με το πρόβλημα της υγείας μου, μου λέει στο τέλος: «Μπάρμπα, άσε τους ορθοπεδικούς και τους απλούς νευρολόγους και πήγαινε στο Δημήτρη τον Προκοπάκη διακεκριμένο νευροχειρουργό· αυτουνού δουλειά είναι...».

Ο Δημήτρης Προκοπάκης είναι ο πρώτος γιος του Στέλιου του Προκοπάκη, γνω­στού ρεθεμνιώτη παιδιάτρου, που έκανε ως γιατρός καριέρα στη Θεσσαλονίκη, κι’ όταν ο αδελφός μου Μανώλης υπηρέτησε τέσσερα πέντε χρόνια εκεί, βρέθηκαν με το Στέλιο, ρεθεμνιώτες και παλιοί συμμαθητές, έκαναν οικογενειακή παρέα, με δυο πιτσιρικάδες γιους ο ένας κι’ άλλους δυο ο άλλος, κοντά κοντά σε ηλικίες. Μ’ έλε­γαν μπάρμπα οι γιοι του αδελφού μου, μ’ έλεγαν μπάρμπα κι’ οι γιοι του Στέλιου, με τον οποίο κάθε καλοκαίρι βρισκόμαστε στην Κρήτη.

Το ίδιο βράδυ πήρα το Στέλιο στη Θεσσαλονίκη και σε λιγότερο από μισή ώρα με παίρνει ο Δημήτρης και μετά τις χαιρετούρες μου λέει: «Μπάρμπα πάρε ότι διαγνω­στικές εξετάσεις έχεις κι’ έλα αύριο το πρωί στο γραφείο μου στην «Κεντρική Κλινι­κή Αθηνών». Και επειδή μιλήσαμε και για τον αδερφό ν-του το Μάνο, επίσης διακε­κριμένο χειρουργό, μου λέει: «Κράτα μας κι’ ένα βιβλίο σου με τ’ ανέκδοτα τις Πριναρότσιτες, για να γελούμε πότε λίγο».

Ένα βιβλίο από ανέκδοτά μου βρέθηκε στο σπίτι μου και το αφιέρωσα και στους δυο, με την παρακάτω παραφθαρμένη λιγάκι, για να ταιριάζει στην περίπτωση, κρητική μαντινάδα:

Δε ν-τηνε βλάφτου ν-την υγειά πάντοτες τα μαχαίργια,

χαρίζου ν-τη σα βρίσκουνται

σε δυο πιτήδια χέργια.

Όταν κάθισα και μίλησα με τον Δημήτρη τον Προκοπάκη ως γιατρό πλέον, με βάση τα διαγνωστικά στοιχεία που είχα, αυτός κόλλησε σε μια μαγνητική τομογραφία, που είχα βγάλει προ επτά ετών και μου λέει με μια βεβαιότητα που δε άφηνε κανέ­να ενδεχόμενο για άλλη εκδοχή: «Δεν υπάρχει πρόβλημα σε πολλαπλά επίπεδα στην σπονδυλική σου στήλη. Το πρόβλημά σου είναι γονιδιακό και εντοπίζεται στον 4ο και στον 5ο σπόνδυλο. Την επόμενη Τετάρτη θα μου έρθεις στις 8.30, θα κάνομε κάποιες εξετάσεις και θα σε βάλομε στο χειρουργείο κατά τις 13.00 - 14.00. Όλο το χειρουργείο με νάρκωση και ανάνηψη θα διαρκέσει περί τις 4-5 ώρες. Θα σε κρατή­σω για 4 ημέρες· την επομένη της εγχειρήσεως θα κάνομε μαζί την πρώτη βόλτα στον όροφο της κλινικής, που θα τη συνεχίσομε και τις επόμενες ημέρες μέχρι να φύγεις. Από την επομένη που θα πας στο σπίτι σου θα κάνεις ένα χιλιόμετρο ποδα­ρόδρομο το πρωί και ένα το βράδυ. Στις 10 ημέρες θα έρθεις να κόψομε τα ράμμα­τα». Έδωσε και κάποιες άλλες οδηγίες που αφορούσαν την αποφυγή βαρών και κάποιων κινήσεων.

Η αποκατάσταση και η ίαση από τούτη την περιπέτεια της υγείας μου και η εξα­φάνιση όλων τον τόσο ενοχλητικών συμπτωμάτων που είχα ήταν θεαματική και μό­νο σ’ ένα θαύμα και στα χέρια του Δημήτρη, ας είναι καλά το παιδί, μπορεί να οφεί­λεται. Ο Θεός να τον έχει γερό να παρέχει τις τόσο πολύτιμες υπηρεσίες του στους πάσχοντες.

Ευχαριστώ από βάθους καρδιάς και το Δημήτρη Προκοπάκη για την ευγένεια, την καλοσύνη και το ενδιαφέρον με τα οποία με περιέβαλε σαν αρρωστάρη και τους συνεργάτες του, τον ευγενέστατο και συμπαθέστατο Σάββα Λυπηρίδη και τον επίσης συμπαθέστατο και πρόσχαρο αναισθησιολόγο του Ανδρέα Πλασκοβίτη, που μόλις μ’ έβαζαν στο χειρουργείο μου λέει: «Θα σου ρίξω τώρα δυο σφηνάκια και θα σε κάνω...». Μόνο που δεν πρόλαβα να ακούσω τι θα με έκανε, γιατί είχα χαθεί στον κόσμο των παραισθήσεων της νάρκωσης. Ο Θεός να τους έχει γερούς για να μας φροντίζουν.