Όπως όλα δείχνουν φτάνουμε στο τέλος μιας διαπραγμάτευσης με άδηλο τέλος.
Η κυβέρνηση αγωνίζεται να πετύχει μια συμφωνία που να εγγυάται α) βιωσιμότητα του χρέους, β) ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους και γ) ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης με παράλληλες ιδιωτικές επενδύσεις από τους εταίρους, για μια σταθερή αναπτυξιακή πορεία.
Οι εταίροι δανειστές εθελοτυφλούν στο πρώτο, συμφωνούν στο δεύτερο ΑΛΛΑ το παντρεύουν με τη συνέχιση της λιτότητας (κατέβασμα του μέσου μισθού και σύνταξης και αύξηση της φορολογίας (ΦΠΑ) χωρίς να δίνουν βάρος σε αποτελεσματικά μέτρα είσπραξης), στο δε τρίτο απ΄ότι φαίνεται δε θέλουν να δεσμευτούν με ρήτρα ανάπτυξης δηλ όχι σύνδεση των επενδυτικών τους πρωτοβουλιών με το απαιτητό ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα.
Στον αντίποδα οι πολιτικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης που κυβέρνησαν τη χώρα εμφανίζονται να κρατούν τη στάση “και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ”. Υπερασπιζόμενες τις δικές τους συμφωνίες (μνημόνια) διαβασμένες ή αδιάβαστες, εγκαλούν την κυβέρνηση να υπογράψει “άνευ όρων” για να σωθεί η χώρα και μαζί με αυτήν και αυτοί.
Προσπαθούν υποκριτικά να μας πείσουν ότι κόπτονται για την σωτηρία μας όταν με δική τους πολιτική, και όχι μόνο, ευθύνη φθάσαμε μέχρι εδώ. Βέβαια η μόνιμη δικαιολογητική επωδός τους είναι ότι η συμπεριφορά του λαού και του συνδικαλιστικού κινήματος δεν βοήθησε στη δημιουργία ενός κράτους σύγχρονου, δίκαιου, παραγωγικού, κοινωνικού, αναπτυξιακού.
Αναγνωρίζω ότι έχουν δίκιο, σε τούτο, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, των εκάστοτε κυβερνήσεων. Εκλιπαρούσαν την ψήφο υποσχόμενοι την ικανοποίηση των αιτημάτων των ψηφοφόρων τους, ξεχνώντας (σκόπιμα;) τη λεξούλα “δίκαια”. Τα (δίκαια) αιτήματα των ψηφοφόρων!
Να πως, οι εκλεγμένοι βουλευτές, τηρώντας το λόγο τους, ικανοποιούσαν δίκαια ΚΑΙ άδικα αιτήματα.
Να πως ,οι πολίτες εθίστηκαν στη ρουσφετολογία και οι βουλευτές στις “τροπολογίες” για να βαφτίζουν το μη ηθικό, νόμιμο. Λαμπρές εξαιρέσεις αποτέλεσαν οι: Αναστάσιος Πεπονής, Γιώργος Γεννηματάς, Τάσος Γιαννίτσης,, Αλέκος Παπαδόπουλος...Τους διατελέσαντες πρωθυπουργούς, τους αφήνω στην κρίση σας, αν και κάποιος προειδοποίησε έγκαιρα για την κατρακύλα αλλά δεν παίζονται οι συνεντεύξεις του.
Είναι γεγονός ότι από την κυβέρνηση εξετάζεται σοβαρά εάν η απομένουσα αξιοπρέπεια της πλειοψηφίας των Ελλήνων μπορεί να σηκώσει το βάρος της ανέχειας από μια αποτυχία των διαπραγματεύσεων στην περίπτωση που οι “αλληλέγυοι” εταίροι μας επιμείνουν στην τιμωρητική οικονομική πολιτική.
