ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΙΣΟΠΟΛΙΤΕΙΑ
Θολωμένοι και τυφλωμένοι Δοξομανείς και Χρυσοθήρες. Όπου υπάρχει ολοκληρωτισμός, οι τρεις αυτές πανανθρώπινες έννοιες δεν έχουν ουδεμίαν θέσιν ή υπόστασιν.
Ο ολοκληρωτισμός που έχει επικρατήσει κατά καιρούς σε ανθρώπινες κοινωνίες, ομάδες ή αυτοκρατορίες έχει διαποτίσει και διαβρώσει ανθρώπινες συνειδήσεις. Η βία ποτέ δεν έφερε καλό. Μόνο κακά και κανένα αγαθό. Ο ολοκληρωτισμός, η αρπαγή της εξουσίας με τρόπο πονηρό και ύπουλο δεν χαρακτηρίζουν, το άριστον και το εύδαιμον. Ούτε και η κατάχρηση της εξουσίας με πράξεις αυθαίρετες, κρυφές, πονηρές και ύπουλες σε βάρος του συνόλου. Παντού και πάντοτε υπάρχουν οι σφετεριστές της εξουσίας. Διότι η ασθένεια της ψυχής που ονομάζεται δοξομανία, ενυπάρχει στο υποσυνείδητο κάθε ανθρώπου. Είναι ο Μινώταυρος κρυμμένος και καιροφυλακτεί. Πότε θα σαπίσει η πόρτα της ψυχής, να την σπάσει με τα κέρατά και με τα δυνατά του μπράτσα, που τα δυναμώνουν τα βαριά μέταλλα που κουβαλά για να ορμίσει, να κατασπαράξει, ό,τι βρει μπροστά του ιερό και όσιο, με το πάθος της δόξας και της λόξας.
Τυφλωμένος από το μίσος ορμά και κατασπαράσσει ανελέητα, γκρεμίζοντας κάθε ηθικό φραγμό, κάθε αξία, κάθε ανθρώπινο ιδανικό. Παρασύρει μαζί του κάθε αδύναμο πλάσμα που δεν μπορεί να αντισταθεί. Να σκεφτεί ανθρώπινα και ορθολογικά. Να πει το όχι στη φθορά και στον κατήφορο. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και μάλιστα σωστά. Διότι στη σωστή σκέψη ενυπάρχει η έννοια της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Ο δίκαιος ποτέ δεν θα σφετεριστεί ούτε θα εξαγοράσει με οποιοδήποτε τίμημα τον διπλανό, τον πλησίον, τον συνάδελφο για να τον φθείρει.
Ο αδειανός άνθρωπος θέλει να γεμίσει την ψυχή του διότι δεν μπορεί να αισθάνεται το κενό. Οι αδυναμίες που έχει, τον οδηγούν στο εύκολο, στη σαβούρα, στο κεραμεούν και στο φαύλον. Όσα παλιοσίδερα και μέταλλα βρει μπροστά του θέλει να τα κουβαλά για να νομίζει ότι θα πληρώσει το χάος που έχει μέσα του. Όμως το ένα χάος φέρνει βαθύτερο και σκοτεινότερο χάος. Και ο ξεπεσμός εξαφανίζει κάθε ανθρώπινο ίχνος. Και προσπαθεί με ιδεολογήματα να ντύσει τη γύμνια του. Και πάλι γυμνός και πένης είναι. Έχει πάρει το λάθος δρομάκι, που δεν οδηγεί σε κανένα ξέφωτο. Έχει χάσει μια για πάντα τη λεωφόρο που καταξιώνει κάθε ύπαρξη. Ο αγώνας της αρετής και της προκοπής. Και νομίζει ότι πορεύεται με σωστό προσανατολισμό, κρατώντας την αλήθεια από το χέρι. Ενώ πορεύεται στο σκότος φωτισμένος από το μίσος.
«Το μονοπάτι σαν θα πάρεις μια βραδιά
τον ίσιο δρόμο, μια για πάντα τον αφήνεις».
Κι όταν ο Θεός τον ρωτήσει; Τη ζωή που σου ’δωσα τι την έκανες, θα δείξει τα άδεια χέρια του. Ούτε μια σταγόνα για τον αναγκαιμένο συνάνθρωπο. Ενώ από τα χέρια του πέρασαν ωκεανοί.
«Του πλούτου αχορταγιά της δόξας πείνα».
Τα λίγα ψίχουλα από τα μεγάλα περισσεύματα της χλιδής και της ασυδοσίας δεν πείθουν το Μεγαλοδύναμο.
Ο Μεγαλοδύναμος όμως είναι ικανοποιημένος και ευχαριστημένος από το υστέρημα εκείνου που έδωσε αυτό το λίγο, όχι για επίδειξη. Αλλά επειδή το ένοιωθε βαθύτερο ψυχικό χρέος για τον διπλανό του τον αναγκαιμένο. Ο Μεγαλοδύναμος βάζει και προδιαγραφές στις προσφορές, στις προσευχές, στις ψαλμουδιές, στα σταυροκοπήματα και στους ψευτοευσεβισμούς με τα ποιήματα και τα κηρύγματα της υποκρισίας. Ο Μεγάλος θέλει έργα σωστά κι όχι φούμαρα. Νοιώθει πολύ άσχημα κι είναι οργισμένος με εκείνους που χαϊδεύουν το παγκάρι, με εκείνους που χτίζουν ναϊσκους και ναούς και αφήνουν τα μνημεία της παράδοσης, της ιστορίας και της έκφρασης του λαού, της τέχνης, να εξαφανίζονται.
Νιώθε ενοχλημένος από αυτούς τους ευσεβιστές της υποκρισίας, από τα κηρύγματα όλων αυτών με τις μεγάλες γονυκλισίες και βαθείς σταυρούς του ψεύδους. Αυτών που επιδεικνύονται για να καλύψουν την ανηθικότητα, την αδιαφορία για την κοινωνία και την παράδοση. Για την διαχείριση χωρίς λογαριασμό στους πιστούς και ευσεβείς αφελείς. Δουλειές υπό το φως την κηρίων και όχι των ηλίων.
Ενοχλείται ο Μεγαλοδύναμος όταν παραμελούν τα παιδιά του, - είναι πολύτεκνος βλέπετε - και θωπεύουν ηδονικά και με «ευσέβεια» τα ξύλα, λατρεύουν τις πέτρες και τα οστά, διαλύουν στα νερά και στα έλαια το ψεύδος, την υποκρισία, την κλοπή για να ξεπλύνουν τις πληγές και τις αμαρτίες εναντίον των ενδεών και των πεινασμένων, των άφραγκων και των πληγέντων ή πνιγμένων από το φασισμό και τον ολοκληρωτισμό της κρίσης που έφεραν οι μπαταχτσίδες ντόπιοι ζαφτιγιάδες του διεθνούς κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού, και των μεγαλεμπόρων της αποικιοκρατίας, ονομαζόμενοι αντιπρόσωποι του λαού, της Κοινοβουλευτικής Φαυλοκρατίας, της κλοπής και της ντροπής. Της κάστας των καλοπληρωμένων 300, ανεπάγγελτων τσαρλατάνων του τυχοδιωκτισμού, αδαών και αδιάφορων που καταδυναστεύουν τον τόπο.
- Ένας λαός που εκλέγει διεφθαρμένους, κλέφτες, προδότες και απατεώνες δεν είναι θύμα. Είναι συνεργός τους.- George Orwell.
