ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ήταν κάποτε ένα ζευγάρι που ζούσε σε ένα παραδεισένιο μέρος. Πυκνό δάσος, πολύ πράσινο, άφθονη τροφή, νερά γάργαρα, παραλίες ανέπαφες, σπίτι με όλες τις ανέσεις της εποχής του μακριά από την τεχνολογία, δροσιά, ησυχία, γαλήνη. Τον άνδρα τον έλεγαν Λόγο και τη γυναίκα Ελπίδα. Φρικτά ερωτευμένοι, συμπλήρωμα ο ένας του άλλου, είχαν δώσει όρκους αιώνιας αγάπης, πίστης και αφοσίωσης. Ο Λόγος πάντα πίστευε ότι θα ακουστεί και η Ελπίδα πίστευε ότι ο σύζυγός της δεν θα πατήσει ποτέ τον όρκο του. Η ζωή τους κυλούσε όμορφα, ανέμελα, χωρίς έγνοιες, βάσανα και προβληματισμούς. Από την ένωσή τους γεννήθηκαν δυο παιδιά, τα οποία ολοκλήρωσαν την ευτυχία τους: ένα αγοράκι στην αρχή και ένα κοριτσάκι ένα χρόνο μετά.
Αφοσιώθηκαν στα παιδιά τους με αγάπη, στοργή και καθημερινή φροντίδα. Δεν είχαν σκεφτεί πως θα τα ονομάσουν μέχρι που τα παιδιά μεγάλωσαν. Το αγοράκι ξεχώριζε για τη γενναιότητά του, έμπαινε πάντα στο δάσος χωρίς να λογαριάζει τίποτα, αψηφούσε τους κινδύνους, έφερνε σπάνια θηράματα στο σπίτι και μετά από κάθε του επιτυχία, ανέβαινε σε μια αυτοσχέδια εξέδρα και υποσχόταν στους γονείς του και στην αδερφή του πως θα κάνει τον κόσμο ακόμα καλύτερο. Το κοριτσάκι ήταν καχεκτικό, σχεδόν πάντα σκεπτικό και προβληματισμένο. Στο πρόσωπό του ήταν εμφανής η ζήλια για τα επιτεύγματα του αδερφού του. Οι γονείς τους αποφάσισαν τότε ότι πρέπει να δώσουν ονόματα στα παιδιά ανάλογα των χαρισμάτων τους και των ελαττωμάτων τους. Έτσι το αγοράκι το ονόμασαν Θάρρος και το κοριτσάκι Οργή.
Με το πέρασμα του χρόνου το δάσος άρχισε να κατοικείται και από άλλους ανθρώπους που έψαχναν στέγη και τροφή. Η γειτονιά μεγάλωσε, τα θηράματα λιγόστεψαν, η ησυχία έδωσε τη θέση της στο θόρυβο και η αθωότητα χάθηκε. Η ανεμελιά έγινε αγώνας για αναζήτηση τροφής, για ψάξιμο καύσιμης ύλης το χειμώνα, για επιβίωση γενικά. Η νέα πραγματικότητα ήταν σκληρή: ο νέος πληθυσμός εξαντλούσε τους πόρους, έκοβε τα δέντρα, εξόντωνε τα θηράματα, έκλεβε τη σοδειά από τους γείτονες, ψάρευε συνεχώς στην θάλασσα, μόλυνε την παραλία, είχε όπλα στο σπίτι του για άμυνα, σκότωνε ενίοτε στη βάση του ενστίκτου της επιβίωσης και τίποτα, μα τίποτα πια δεν ήταν όπως πριν. Το μέλλον είχε υποθηκευτεί με τη βαριά υπογραφή των νέων εποίκων. Το αγοράκι, ο Θάρρος είχε γίνει πλέον ολόκληρος άντρας και πάσχιζε να επαναφέρει το δάσος στην πρότερη κατάσταση της αθωότητας των παιδικών του χρόνων. Μάταια όμως. Ο τροχός είχε γυρίσει, η ζωή είχε αλλάξει, η χρεία της επιβίωσης δεν υποτασσόταν σε νουθεσίες και κελεύσματα. Το κοριτσάκι, η Οργή, γυναίκα πλέον, μάζευε -και εξαιτίας των νέων γειτόνων- πολλή πίκρα κι «έβραζε στο ζουμί της» καθημερινά μέχρι που αρρώστησε. Οι γονείς τους, ο Λόγος και η Ελπίδα είχαν πια γεράσει, δεν μπορούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Ο Λόγος πέθανε λίγο πριν πεθάνει η άρρωστη κόρη του η Οργή. Ο Θάρρος είχε μείνει μόνος με τη μητέρα του, αλλά η τόλμη του είχε λιγοστέψει. Μόνο στα μάτια του έβλεπες εκείνη την παλιά σπίθα που μαρτυρούσε το έμπλεο άθλων παρελθόν του.
Με δυο λόγια, ο Λόγος είχε πεθάνει γιατί σχεδόν κανένας πλέον δεν κρατούσε το λόγο του. Η Οργή είχε «σκάσει» εξαιτίας της ζήλιας και της πεισματικής άρνησής της να αποδεχτεί την πραγματικότητα. Το Θάρρος «αναχώρησε», μόλις συνειδητοποίησε πως οι υποσχέσεις του για ένα καλύτερο αύριο δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν. Αυτοκτόνησε από την απελπισία του ένα κρύο φθινοπωρινό βράδυ, πάνω στην εξέδρα, δίπλα στο σπίτι του. Τελευταία πέθανε η μητέρα τους, η Ελπίδα, όταν πλέον είχε χάσει τα πάντα και δεν υπήρχε τίποτα που να μπορεί να την κρατήσει στη ζωή. Γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Καλό καλοκαίρι.
