Δεν υπάρχει ιδανική μορφή στα πρόσωπα και τα πράγματα. Ακολούθως δεν υπάρχει ιδανικό πολίτευμα για να το αναζητούμε. Ακόμη και η πολυδιαφημιζόμενη, γιατί έτσι βολεύει ορισμένους για να κονομάνε , Δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ ιστορικά, όχι στην τέλεια μορφή της κατά τον χρυσό, αργυρό ή τσίγκινο αιώνα του Περικλή, αλλά ούτε καν στην πιο απλή, θεμελιακή της υπόσταση.
Αντί να κυνηγούμε διαρκώς το ανέφικτο, που σύμφωνα με ορισμένους «αναρχοπαραδοσιακούς» βελτιώνει τους εαυτούς μας και εν τέλει την ίδια την κοινωνία σε μια πλασματική διανοητική κατάσταση κι όχι στην απλή, ζούσα πραγματικότητα - καθώς οι περισσότεροι από εμάς δεν παίρνουμε χαμπάρι σε τι μπούρδες αναφέρεται και που αποσκοπεί η πολύπλοκη σκέψη, εάν αυτή δεν μεταφράζεται σε κανένα κοψίδι ή έστω κανένα κατοστάευρω στην μπάντα για τον εφέ μας - μπορούμε απλώς να βελτιώσουμε την προσωπική μας ηθική. Και δεν αναφέρομαι φυσικά, σε καμία των περιπτώσεων, στη επιβολή μιας κάποιας ηθικοκρατίας. Μέσα στο πλαίσιο της υπάρχουσας πολιτείας, την οποία θα πρέπει να βελτιστοποιούμε διαρκώς, να αναπτύξουμε την προσωπική μας ηθική, αυτόνομα, δίχως οργάνωση ή χειραφέτηση, βασιζόμενοι πάνω στις κοινά αποδεκτές βάσεις της κοινωνικοποίησης, ώστε να επιτύχουμε τη μέγιστη δυνατή υγιή σύγκλιση.
Έτσι η αρμονία της κοινωνίας, που όλοι μας συνδιαμορφώνουμε, θα πηγάζει όχι από ομόκεντρους στόχους σε θέματα, όπως το πολιτειακό, η οικονομία ή τα επιμέρους συμφέροντα των συντεχνιών, οι συμπλέουσες ή αντικρουόμενες σχέσεις, αλλά από την κοινά αποδεκτή ηθική, που θα ρυθμίζει τις όποιες ανισότητες προκύπτουν από μόνες τους. Φυσικά, δίχως να της το ζητήσουμε, η ηθική ( κοινή ) θα επηρεάσει ή ακόμη και θα καθορίσει τον νέο ισχύον, στη φυσική και αβίαστη μορφή του, αξιακό κώδικα συμπεριφοράς. Και αυτός από την πλευρά του θα λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά, ηγούμενος των θεσμών και των όποιων υφιστάμενων δομών, μετατρέποντας ουσιαστικά ένα σύγχρονο κράτος σε μια - το δυνατόν - αρμονικότερη πολιτεία, η οποία θα έχει ως θεμέλιους λίθους δύο ενιαία, ισομεγέθη συστατικά,την ανοχή και την δικαιοσύνη.
Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε με ποιο πολιτικό-οικονομικό σύστημα θα πορευθούμε. Αν θα πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στις τυπολατρείες των στείρων ιδεολογιών. Δεν χρειάζεται να ταχθούμε απέναντι ή με το μέρος κανενός. Αυτό που έχουμε υποχρέωση να κάνουμε είναι να πρακτικοποιήσουμε την ευαισθησία, την καλοσύνη, τη συγχώρεση,τη γνώση αλλά και την πίστη σε όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι ικανά να παράξουν το προσωπικό και συλλογικό όφελος
Για να θρέψω τη φαντασία μου και να ικανοποιήσω την επιθυμία που είχα από μικρό παιδί να ζω σε μια κοινωνία δικαιοσύνης, από την άγουρη ηλικία των 12, οπότε και άρχισα να πρωτοδιαβάζω φιλοσοφία, Ποίηση και διαλεκτική, ανατρέχω, συχνά, στα συγγράμματα του Πλούταρχου, ο οποίος μας περιγράφει το πόσο πιο άριστη ήταν η κοινωνία των Σπαρτιατών σε σχέση με τη σημερινή. Αναφερόμενος στον άνθρωπο, στον οποίον όφειλαν την οργάνωση της Πολιτείας τους οι Σπαρτιάτες, στο μέγα νομοθέτη Λυκούργο, λέει χαρακτηριστικά: «Αφού προχώρησε σε αναδασμό της γης και μοίρασε σε όλους τους πολίτες ίσους κλήρους, λέγεται ότι επιστρέφοντας κάποτε μετά από καιρό από την αποδημία του και βλέποντας την ύπαιθρο να είναι θερισμένη, παρατηρώντας τους σωρούς να είναι κοντά-κοντά και μεταξύ τους ίσοι, χάρηκε πολύ και είπε χαμογελώντας προς τους παρευρισκόμενους: «Όλη η Λακωνία μοιάζει να ανήκει σε πολλά αδέρφια, που πρόσφατα μοιράστηκαν την κληρονομιά τους». Αφού εισηγήθηκε και τη διαγραφή των χρεών, επιχείρησε να μοιράσει εξίσου και όλα όσα είχε ο καθένας σπίτι του, για να εξαλείψει εντελώς τη μεταξύ τους ανισότητα και παραφωνία. Επειδή όμως έβλεπε ότι θα αποδέχονταν δύσκολα την άμεση αφαίρεση, κατάργησε το χρυσό και ασημένιο νόμισμα και διέταξε να χρησιμοποιούν μόνο το σιδερένιο και καθόρισε μέχρι που πρέπει να φθάνει η όλη περιουσία τους καθενός, εκτιμούμενη με αυτό το νόμισμα. Με αυτή του την ενέργεια εξαφανίστηκε κάθε αδικοπραξία από τη Σπάρτη γιατί δεν μπορούσε κανείς ούτε να κλέβει, ούτε να δέχεται δώρα, ούτε να αφαιρεί, ούτε να αρπάζει κάτι που ήταν δυνατόν να το κρύψει (....) Και αφού αποφάσισε να καταπολεμήσει την πολυτέλεια και να πατάξει την επιδίωξη του πλούτου, καθιέρωσε τα συσσίτια (...) Κι αφού έκανε τον πλούτο αζήλευτο, καθώς δεν μπορούσε κανένας ούτε να τον χαρεί ούτε να τον επιδείξει, έλεγε προς τους φίλους του: «Πόσο ωραίο είναι, φίλοι μου, να αποδεικνύει κανείς με τα έργα του τι είναι ο πλούτος στην ουσία, δηλαδή τυφλός».
Αυτό που απασχολούσε, χιλιάδες χρόνια πριν, όλους όσους έχτισαν το χώμα και τις πέτρες πάνω στις οποίες πατούμε και εκμεταλλευόμαστε ήταν δυο - τρία απλά πράματα. Η εξάλειψη της αδικίας, η ισότητα στην πράξη και η προστασία των ατόμων, τα οποία λόγω των περιστάσεων, πρόσκαιρων ή μη, απλώς δεν μπορούσαν να τα καταφέρουν στη ζωή, αντικειμενικά ή εξ αιτίας της «αδύναμης» φύσης τους. Αυτό που απασχολούσε ήταν η αρμονία της συμβίωσης στο πλαίσιο της Πολιτείας.
Εμείς σήμερα ευχόμαστε να βρούμε την ευκαιρία να παρουσιαστεί κάποιος μπροστά μας για να ανεβούμε πατώντας τον, να μας δοθεί η δυνατότητα να ανοίξουμε ένα σουβλατζίδικο ή ένα ρακάδικο στην παλιά Πόλη για να καθόμαστε και να τα παίρνουμε. Εμείς σήμερα ευχόμαστε αφού δεν μπορούμε εμείς να μην μπορεί και ο άλλος και να μας αξιώσει κάποτε ο Θεός να τα καταφέρουμε να γλύψουμε επιτέλους εκεί που κάποτε φτύναμε.
