Ευαγγελισμός: Πάρκο ανάμεσα στις λεωφόρους Βασιλίσσης Σοφίας και Βασιλέως Κωνσταντίνου. Φθινοπωρινό απόγευμα, και η δροσιά επιτέλους κάνει την εμφάνισή της μετά από μια αρκετά ζεστή μέρα, που θύμιζε πρώιμο καλοκαίρι. Κόσμος πολύς και ποικίλος τριγύρω…
Ένας νεαρός με την ηλεκτρική του κιθάρα παίζει σόλο μουσική, περιμένοντας το «μεροκάματο», που θα μαζευτεί από τους διερχόμενους -πεζούς πια- χρήστες του ΜΕΤΡΟ. Πιο πέρα, σ’ ένα παγκάκι, μια κοπέλα κάθεται και διαβάζει ένα βιβλίο, περιμένοντας ένα παλικάρι. Στο μέσον του πάρκου, στο έντονο γρασίδι, μια μετανάστρια περνάει την ώρα της με τα τρία της υπάκουα και παιχνιδιάρικα σκυλιά, περιμένοντας πίσω στα χέρια της το πλαστικό αντικείμενο που τους πετά! Κοιτάζοντας πιο κάτω, ένα ζευγάρι εφήβων επιδίδεται σε αγκαλιές, γλωσσόφιλα και «δυνατά» αγγίγματα, περιμένοντας την παρατήρηση από τους δύο παππούδες με το βλοσυρό βλέμμα, που μοιράζονταν ένα παγκάκι απέναντί τους. Τα δρομάκια του πάρκου δε, είναι γεμάτα από περιπατητές, άλλους που απολαμβάνουν το όμορφο -αθηναϊκό- απόγευμα και άλλους με ζωγραφισμένες τις σκοτούρες στο πρόσωπό τους. Και όλοι κάτι περιμένουν. Εικόνες περίεργες, διαφορετικές, μέσα στο ίδιο «οικοσύστημα» και τον ίδιο χρόνο…
Συνεχίζοντας την παρατήρηση, πιο αριστερά, μια όμορφη νεαρή κοπέλα, καθισμένη σε μια ζαρντινιέρα, κάνει τσιγάρο νευρικά και γράφει κάτι σε ένα τετράδιο, κουνώντας, επίσης πολύ νευρικά, τα πόδια της. Είναι η μόνη που δε δείχνει να περιμένει κάτι ή κάποιον. Ξάφνου, βάζει τα κλάματα, σκίζει τη σελίδα από το τετράδιο, την τσαλακώνει και την πετά! Έπειτα, μαζεύει την τσάντα της και φεύγει σαν κυνηγημένη προς το ΜΕΤΡΟ. Αν και η περιέργεια «σκοτώνει τη γάτα», πήγα και μάζεψα την τσαλακωμένη σελίδα, θέλοντας να μάθω τι την έκανε να αντιδράσει έτσι. Την άνοιξα. Έμεινα έκπληκτος…
Ήταν τραγούδι; Ένα μικρό σενάριο; Απλές σκέψεις και ανησυχίες; Ένα προσωπικό «μανιφέστο»; Ποιος ξέρει; Σίγουρα άξιζε που το περιμάζεψα. Η σελίδα, λοιπόν, έγραφε:
ΑΦΗΓΗΣΗ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
Σε πνίγει το αύριο. Ζητάς το αύριο, ανυπομονείς για αυτό, αλλά μερικές φορές σε τρομάζει που μπορεί και να πλησιάζει. Ως τότε ζεις; Όχι. Όχι ακριβώς. Φυτοζωείς και περιμένεις. Επέλεξες να περιμένεις κάτι που θέλει χρόνο και υπομονή. Επέλεξες να προσδοκάς το καλύτερο, να ανυπομονείς, αλλά και να υπομένεις βασανιστικά γι’ αυτό...
ΣΤΙΧΟΙ:
Το κάθε σου το ‘‘σήμερα’’ αφόρητα σε πνίγει,
τη μολυσμένη σου πληγή συνέχεια στην ανοίγει.
Δήμιος η κατάθλιψη σε σφάζει με το γάντι,
στα άφταστα τα ‘‘θέλω’’ σου αφέντης το γινάτι.
Ελάχιστο ό, τι ζήτησες και πέτυχες ως τώρα,
συμπλήρωμα το ‘‘αύριο’’ και δε βλέπεις την ώρα.
Μα ποιο είναι αυτό το ‘‘αύριο’’ που καρτεράς να έρθει,
νηφάλιος τ’ ονειρεύτηκες ή ήσουνα σε μέθη;
Για ποια ιδέα πολιτική, για έρωτα μεγάλο,
για ποια αξία προσωπική θες να παλεύεις κι άλλο;
Όπως και να ’χει επέμενε, υπόμενε και μείνε,
πιστός σε αυτό που λαχταράς και θα ’ρθει όταν είναι.
ΑΦΗΓΗΣΗ-ΚΛΕΙΣΙΜΟ:
Το πότε δε γνωρίζεις, γι’ αυτό και σιγοσβήνεις μέσα σου…
«Δεν περιγράφω άλλο…», που λέει και το αθλητικό σλόγκαν…
Υ.Γ.: Μην ψάξετε την τσαλακωμένη σελίδα, δε θα τη βρείτε…
