Της Άννας Ελευθεριάδου-Γκίκα

Ιατρού του Νοσοκομείου Ρεθύμνου

Θέλω με πολύ πίκρα να σχολιάσω από τούτη δω τη στήλη, ένα ίσως για ορισμένους ασήμαντο συμβάν, που στα δικά μου μάτια, κι ελπίζω και στα δικά σας, έχει διαστάσεις γεγονότος σοβαρού. Μετά μεγάλης λύπης ανακαλύψαμε, όσοι έχουμε παιδιά που αθλούνται στο Στίβο, ότι ο αύλειος χώρος στο κτήριο της Άρσης  Βαρών, μετατράπηκε εν μια νυκτεί σε παρκινγκ… Ούτε είχε ενημερωθεί για το χρόνο έναρξης των εργασιών,  εκ των προτέρων ο Αθλητικός Σύλλογος ΑΡΚΑΔΙ, όπου ανήκουν τα παιδιά, ούτε οι αρμόδιοι προπονητές, με αποτέλεσμα τα παιδιά να πάνε για προπόνηση και να βρουν μπάζα.

Πριν λοιπόν μεριμνήσει ο Δήμος Ρεθύμνου πού θα συνεχίσουν να προπονούνται οι νεαροί αθλητές, απλά ξήλωσε το ταρτάν. Τόσο απλά.  Θυσία στις αναπλάσεις που εξαφάνισαν τις θέσεις παρκαρίσματος. Αναπλάσεις που εξαφάνισαν ταυτόχρονα και το πράσινο. Άρα τελικά τι κερδίσαμε με τις αναπλάσεις, αναρωτιέμαι κι εγώ κι ένα σωρό κόσμος όπως εγώ. Αποκεφαλίσαμε δέντρα αλλά φτάσαμε και στα «φιντάνια» του Στίβου που καρατομούνται τώρα, σε συνοπτικές διαδικασίες. Υποσχέσεις ότι θα στηθεί ταρτάν αλλού, μου ακούστηκαν γενικόλογες και ασαφείς. Το «αλλού» χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα είναι εξ ορισμού κι αντικειμενικά αόριστο. Τα παιδιά είναι ενεργοί αθλητές, δε γίνεται να περιμένουν. Η λογική λέει ότι πρώτα τοποθετούμε ταρτάν σε νέο χώρο, κι έπειτα ξηλώνουμε το παλιό.

Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μέσα στον πεσιμισμό και την οικονομική ανασφάλεια. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να τους εμφυσήσουμε ιδανικά και αξίες, γιατί καταρρέει γύρω η χώρα. Κύτταρα υγείας λοιπόν μιας ελληνικής επαρχιακής κοινωνίας, ελπίδα κι αρωγή στη διάπλαση των νέων,  είναι οι οργανωμένοι αθλητικοί σύλλογοι.

Αν αναχαιτίζουμε ως κοινωνία (γιατί ο Δήμος δεν είναι τίποτε άλλο παρά εμείς όλοι οι Δημότες), αν αναχαιτίζουμε λοιπόν την ορμή και το κέφι των παιδιών που μπαίνουν στην εφηβεία, να αθληθούν, απλά σκάβουμε το λάκκο μας. Με τόσο κακές στατιστικές στη χρήση αλκοόλ στους ανήλικους στο Ρέθυμνο, με τόσα κρούσματα χρήσης ουσιών (αλλά και εμπορίας) , με τόσα συμβάντα τραυματισμών και οπλοχρησίας από τους νέους, πως τολμά κανείς να βάζει στοπ σε λίγα (εγώ δέχομαι ότι είναι λίγα έστω) παιδιά που θέλουν να διοχετεύσουν την ενέργεια και την δημιουργικότητά τους μέσα από τον αθλητισμό. Σε παιδιά που διαλέγουν τη σκληρή άσκηση, την πειθαρχία, την ευγενή άμιλλα και την λιτή ζωή του αθλητή. Σε παιδιά που θυσιάζουν τη βόλτα, το χαζολόγημα στον υπολογιστή και τα ξενύχτια, γιατί βάζουν στόχους και τους κυνηγάν. Σε παιδιά που κάναν τρόπο ζωής το «Νους υγιής εν Σώματι Υγιή». Σε παιδιά με αξιώσεις και όνειρα.

Τελικά πέρα από το να βάζουμε στην άμμο το κεφάλι σαν τη Στρουθοκάμηλο, την επόμενη φορά που σε ένα σχολικό χορό πυροβολήσει κάποιος ανήλικος κάποιον άλλο, την επόμενη φορά που μεθυσμένα παιδιά μέχρι θανάτου φτάσουν στα Επείγοντα του Νοσοκομείου, την επόμενη φορά που θα συλλάβουν πιτσιρίκια για αλητεία και μικροκλοπές, μην κλάψετε από συμπόνοια, κιχ μη βγάλετε… Όπως στρώνουμε θα κοιμηθούμε.