Ο Ανδρέας μονίμως είχε γύρω του ένα σωρό από δοχεία νυκτός και ημέρας (καθίκια), τα οποία ανέμεναν να «πληρωθούν» από τις μεγάλες ιδέες του σοσιαλισμού. Κουβαλούσαν οι φορείς και νεροκουβαλητές «πάμπερς» - μάκτρα υγείας - για να μην λερωθεί.

Και τον φρόντιζαν, τον συγύριζαν και τον κανάκευαν. Και θα ζούσε και θα βασίλευε ως τα τώρα, αν ο Χάρος δεν τον έπαιρνε κοντά του για να γλυτώσει ο λαός από το Σοσιαλησμό και την αλλαγή. Έλα όμως που απόμειναν όλα αυτά τα ευγενή αγγεία, πλήρη με το περιεχόμενο τους! Και είμαστε υποχρεωμένοι να «απολαμβάνουμε» τη βρώμα και δυσωδία. Όλη αυτή η πλέμπα, με τις παλινωδίες που εκφέρει, αναμασά και μυρηκάζει, ακούραστα και αέναα, πέφτει στα κεφάλια μας. Λύματα από τους βόθρους των κομμάτων, μέσω των καναλιών. Και «συνήθισε» ο λαός αυτά τα απόβλητα και τη βρώμα. Όλοι ζέχνουν. Οι χθεσινοί ολετήρες, ψεύτες, κλέφτες, χαρισματικοί δημαγωγοί, επαγγελματίες και οργανωμένες συμμορίες απατεώνων των κομμάτων, των αποκομμάτων, των συνδικαλιστών, της ρεμούλας και της ανομίας, έρχονται και πάλι σήμερα να αρπάξουν ότι άφησαν από τη λαίλαπα της κλοπής και της ντροπής, και να μας σώσουν. Από τι;

Είναι δυνατόν ένας λαός να συνωστίζεται για να πάει να «ακούσει» μια συμμορία απατεώνων που του έκλεψε το μεροκάματο και το κομπόδεμα του. Το σπίτι του, την περιουσία του και το έχει του, που απέκτησε με το αίμα και τον ιδρώτα του; Για να του αρπάξει και τα αποδέλοιπα που έχει, να τα μοιραστούν οι λωποδύτες και οι κακοποιοί. Της ρεμούλας και της φρίκης; Είναι δυνατόν, βέβαια! Διότι οι κακοποιοί τον αφόπλισαν και κατέστρεψαν με τα μέσα τους, τη σκέψη, τη μνήμη, την κρίση και τα συναισθήματα. Τον έκαμαν όμοιό τους για να τους επιλέγει νόμιμα με την ψήφο του.