Δεν υπάρχει χειρότερη παγίδα από την απελπισία. Είναι η μοναδική που μπορεί να οδηγήσει στο συναίσθημα της φρίκης. Μιας συναισθηματικής κατάστασης, κατά την οποία νομίζεις ότι όλα είναι φυσιολογικά, πως όλα κυλούν, όχι όπως θα ήθελες ή τα είχες σχεδιάσει, αλλά απλώς τυπικά, φορώντας ως προσωπείο τη μάσκα της καθημερινότητας. Ακριβώς επειδή δεν νιώθεις πλέον τίποτα, ακριβώς επειδή δεν αισθάνεσαι και νομίζεις πως υπάρχεις.
Η φρίκη δεν είναι ένα ακόμη συναίσθημα ανάμεσα στην παλέτα των καταγεγραμμένων αισθήσεων, όπως αυτοπροβάλλεται. Είναι ένας τόπος κενός. Είναι η πρωτεύουσα του τίποτα. Η φρίκη σε απομυζά με τον πιο ύπουλο τρόπο. Και η απελπισία ως στοργική μητέρα τη γεννά, τη βυζαίνει. Είναι το πρώιμο, το αρχικό στάδιο της ψευδαίσθησης και της κατηφόρας.
Είναι η μάστιγα της εποχής που ζούμε, κι ας λένε οι ψυχολόγοι και οι τηλεοράσεις για καταθλίψεις, άγχος και αβεβαιότητα για το μέλλον. Για το δύσκολο οικονομικό αύριο που μας ξημερώνει ή το προσωπικό αδιέξοδο που καμιά φορά βιώνουμε, δίχως ουσιαστικό λόγο, από το αν, για παράδειγμα, πήραμε δύο κιλά την τελευταία εβδομάδα μέχρι το γεγονός ότι δεν στρώνουν τα μαλλιά μας την πρώτη ημέρα που λουζόμαστε. Είναι αυτό που συνηθίζουν να λένε οι πνευματικοί πατέρες της εκκλησίας, και στο οποίο συγκλίνει και η επιστήμη της ψυχολογίας, πως δηλαδή ό,τι κι αν έχεις κάνει στη ζωή σου, ό,τι κι αν έχεις πει ή σκεφτεί, σε καμία περίπτωση μην πέσεις στην παγίδα της απόγνωσης και της απελπισίας. Κι αυτό γιατί μπορεί να οδηγηθείς σε έναν δύσβατο μονοπάτι, ένα μονόδρομο, που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα έχεις χάσει πολύτιμο χρόνο στην προσπάθειά σου να γυρίσεις πίσω.
Η μουσική, τα χρώματα και οι μυρουδιές μπορούν να απεγκλωβίσουν, να λυτρώσουν από τις πρακτικές αδυναμίες που αντιμετωπίζεις, όταν δεν έχεις να πληρώσεις την εξόφληση της Δ.Ε.Η, όταν πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται τι θα γίνει αύριο το πρωί. Όταν αγχώνεσαι για το αν θα σε πληρώσουν στην δουλειά, για να μπορέσεις να αγοράσεις μισό κιλό φέτα ή σκέφτεσαι μήπως θα έπρεπε να μειώσεις τα τσιγάρα που καπνίζεις ή, έστω, να πάρεις καπνό, κι ας μην ξέρεις να στρίβεις.
Η μουσική, τα χρώματα και οι μυρουδιές, η απόλαυση της απλότητας, που δεν αποτιμάται σε χρήματα, είναι τα στοιχεία εκείνα που, αν δώσεις περισσότερο σημασία, αν τα παρατηρήσεις, είναι ικανά να σε αποτρέψουν από την κατασκευασμένη θλίψη, τη στεναχώρια και όλα τα παρελκόμενά τους. Εκεί που όλα δείχνουν μάταια, όσο και δικαιολογημένα, επιστρέφοντας από τη δουλειά, όπου το αφεντικό σου καθυστερεί, εδώ και δύο μήνες, να σε πληρώσει, έχοντας το ύφος πως θα έπρεπε να έχεις κάποιου είδους υποχρέωση να τον λυπηθείς γιατί δεν βγάζει πια τα χρήματα που έβγαζε πέρυσι για να βάλει πέργκολες στην αυθαίρετη εξοχική του κατοικία. Και συ οφείλεις να νιώθεις ευγνώμων που, για έναν ακόμη μήνα, ο ηλικιωμένος πατέρας ή η μητέρα σου - που μια ζωή πληρώνανε και με το παραπάνω εσένα και το αχάριστο μπουρδελοκράτος (και δεν αποτελεί βρισιά, ετυμολογικά και εννοιολογικά, αφού εκδίδει από ομόλογα του δημοσίου μέχρι νομοθετικά διατάγματα δίχως την έγκριση της βουλής) - θα έχουν αύριο τη δυνατότητα να σε ξαναβοηθήσουν οικονομικά και να εύχεσαι στον Θεό να μην πεθάνουν, γιατί δεν ξέρεις τι θα κάνεις για να επιβιώσεις σε έναν κόσμο γεμάτο απελπισία.
Γιατί, τελικά, μόνο η αισιοδοξία και η δίψα για ζωή, όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή, μπορούν να σε πάρουν απ΄ το χέρι και να σε περπατήσουν με ασφάλεια στην διαπίστωση, που πολύ εύστοχα είχε διατυπώσει ο Νίκος Καζαντζάκης, ο οποίος επέλεξε να αναγράψει πάνω στον τάφο του: «Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος».
