Τα πάντα είναι στιγμές… Σημαντικές, λιγότερο σημαντικές ή σχεδόν άνευ ουσιαστικής σημασίας… Στιγμές, που περνούν και χάνονται… Στιγμές, που σου μένουν χαραγμένες στο μυαλό κι ας κράτησαν πολύ λίγο… Στιγμές, σαν παροδικές αστραπές… Στιγμές, που ζεις και δεν τις ξεχνάς ποτέ, που απλώς σε σημάδεψαν… Στιγμές, που σε έκαναν να πεταχτείς από τη θέση σου από χαρά ή και να λυγίσεις… Έτσι συμβαίνει -και- στον αθλητισμό…
Στιγμή, που εύκολα μπορεί να περιληφθεί σε μία από τις προαναφερθείσες κατηγορίες ήταν και το εκπληκτικό γκολ του Τσόρι Ντομίνγκεζ για το 2-0 απέναντι στη μαχητική Ξάνθη, στον τελικό του Κυπέλλου. Τι κι αν δεν ήταν γκολ που έκρινε το ματς; Το παιχνίδι ουσιαστικά είχε κριθεί στο 1-0 από τον Χάρα στη λήξη του Α΄ ημιχρόνου, μετά το τραγικό λάθος του εξαιρετικού ως τότε Μπέρτου από πλευράς Ξάνθης. Ωστόσο, η φανταστική ατομική προσπάθεια του Αργεντινού ήταν εκείνη, που θα σημάδευε τον τελικό και θα έμενε χαραγμένη στη μνήμη του φίλαθλου κοινού…
Μπορεί το ματς να μην κέντριζε το ενδιαφέρον γενικότερα, καθώς ο «Γολιάθ» Ολυμπιακός μόνο τέτοιος δεν έμοιαζε για 45 αγωνιστικά λεπτά μέχρι να προηγηθεί. Η Ξάνθη, στο ίδιο διάστημα, πίεζε, κέρδιζε κόρνερ απανωτά, είχε κάποιες καλές ευκαιρίες, όμως δεν κατάφερε να τις αξιοποιήσει. Κι όταν απέναντι σε έναν κατά τεκμήριο ανώτερο αντίπαλο δεν το κάνεις, η «τιμωρία» με κάποιο τρόπο θα έρθει. Κι αν η πρώτη κατραπακιά ήρθε από τον αντικειμενικά «λίγο» ποδοσφαιρικά, Χάρα, η χαριστική βολή σαν… «τουφεκιά ζαχαρωτή», που λέει και το τραγούδι του Θ. Παπακωνσταντίνου, ήρθε από τη μαγική ενέργεια του Τσόρι, γλυκαίνοντας του οπαδούς της ομάδας του, αλλά και τους «υγιείς» Θρακιώτες οπαδούς στην κερκίδα, που απλόχερα χειροκρότησαν…
Αυτή η μαγική στιγμή έμεινε από τον πρόσφατο τελικό. Λίγοι θα θυμούνται σε λίγους μήνες ότι αυτό ήταν το 27ο Κύπελλο Ελλάδας για τον Ολυμπιακό, λίγοι θα θυμούνται το πώς ήταν συνολικά η αναμέτρηση. Κι είναι απολύτως φυσιολογικό, γιατί πέρα από τα στατιστικά και τα αγωνιστικής φύσεως στοιχεία, εκείνο που μένει και κάνει σημαντικό τον αθλητισμό είναι περισσότερο η στιγμή και λιγότερο το επίτευγμα. Αν αυτά συνδυάζονται κιόλας, ακόμη καλύτερα…
Να φύγουμε από αυτό το παράδειγμα; Αρκεί να πάει κανείς πίσω και να θυμηθεί…:
Το γκολ του Βαζέχα στο Άμστερνταμ απέναντι στον Άγιαξ το 1996… Το γκολ του Χαριστέα στο τελικό του Εuro το 2004 απέναντι στην Πορτογαλία, αλλά και το «άδειασμα» του Ζαγοράκη στο Μακελελέ λίγο πριν το 1-0 και πάλι του Χαριστέα στον προημιτελικό με τη Γαλλία. Ή την κεφαλιά του Δέλλα απέναντι στην Τσεχία… Το κάθε γκολ της ΑΕΚ στο 3-3 και το 2-2 απέναντι στη Βασίλισσα Ρεάλ το 2002… Τις βολές του «τίμιου γίγαντα» Αργύρη Καμπούρη στον τελικό του ’87 για το 103-101 απέναντι στην τρομερή αρμάδα της Σ. Ένωσης… Τη στιγμή του σοκαριστικού τραυματισμού του «φαινομένου» Ρονάλντο το 1999, αλλά και την επανεμφάνιση του, που επισφραγίστηκε με την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, τρόπαιο που προήλθε με τα δικά του γκολ... Το πεταχτάρι του Πρίντεζη στην Πόλη, που έδωσε κούπα, αλλά και το πρόσφατό του τρίποντο του απέναντι στη δυνατότερη Μπάρτσα. Κι ας μη σήκωσε το ευρωπαϊκό ο Ολυμπιακός στη συνέχεια… Σταγόνες στον ωκεανό αποτελούν οι αναφορές αυτές, για όποιον μπορεί να νιώσει τη σημασία του αθλητισμού…
Ακόμη μία θα χρειαστεί, ωστόσο, και… τελειώνω. Δεν είναι πολλές μέρες που το Άνφιλντ αποχαιρέτησε τον εμβληματικό αρχηγό του. Δύσκολα ο Στίβεν Τζέραρντ θα ξεχάσει τη στιγμή της αποχώρησης του. Μπορεί να μην πήρε πρωτάθλημα με τη Λίβερπουλ, όμως πριν δέκα χρόνια κατέκτησε την Ευρώπη, στον ιστορικό τελικό της Κωνσταντινούπολης για το Champions League και το 3-3 απέναντι στη Μίλαν, που κρίθηκε μετά στα πέναλτι. Η στιγμή μοναδική… Το επίτευγμα, επίσης, τρομερό… Για να φτάσει όμως σ’ αυτά τα δύο, είχαν προηγηθεί κι άλλες στιγμές, ξεχωριστές... Σημαντική και ίσως καταλυτική στιγμή, θα μπορούσε να πει κάποιος, υπήρξε το ξερό του σουτ στο 88’ για το 3-1 απέναντι στον Ολυμπιακό του Μπάγεβιτς το Δεκέμβρη του 2004, στο τελευταίο ματς των ομίλων του C.L.. Η Λίβερπουλ στους 16 και στα Ουράνια, ο Ολυμπιακός 3ος στον όμιλο και κατηφής στο UEFA…
Τώρα θα μου πείτε, τι σχέση έχει η παραπάνω στιγμή με το γκολ του Τσόρι, που «άνοιξε» αυτό το κείμενο; Μπορεί και να έχουν, μπορεί και όχι… Διότι κάθε στιγμή -και στον αθλητισμό- είναι διαφορετική από άποψη ουσίας και σημασίας. Η ενέργεια του Τσόρι κατάφερε να σηκώσει κάποιους από το κάθισμά τους και να φωνάξουν από θαυμασμό για το «χάρμα ιδέσθαι» γκολ σε ένα σχετικά βαρετό τελικό. Δέκα χρόνια πίσω, η γκολάρα του Τζέραρντ γκρέμιζε τα όνειρα των ίδιων ανθρώπων που πετάχτηκαν χτες από τη θέση τους και ταυτόχρονα γέμιζε προσδοκίες τους φανς των «Ρεντς»...
Έτσι είναι ο αθλητισμός, γι’ αυτό είναι και τόσο γοητευτικός, για όσους μπορούν να τον εισπράξουν ως τέτοιο… Γι’ αυτό έχει τόση ουσία από κοινωνιολογική και ψυχαγωγική άποψη. Γι’ αυτό και είναι σχεδόν αναγκαίος... Όχι σαν «φτηνό» μέσο έκφρασης και εκτόνωσης, αλλά σαν κάτι χρήσιμο, εποικοδομητικό και ουσιώδες, που προσφέρει στιγμές και συγκινήσεις μοναδικές, χαράς και όχι μόνο…
*Δημοσιεύτηκε πρώτα στο www.sportreview.gr, στις 24/5/2015
