Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε ένα στιγμιαίο άλμα προς την ουτοπία και δήλωσε ότι ο Βαρουφάκης θα έπρεπε να παραιτηθεί. «Είναι το καλύτερο που έχει να κάνει για να διευκολύνει τον Τσίπρα» είπε. Τον Τσίπρα; Εννοεί, μήπως, αυτό το καλό παιδί που έχει στο γραφείο του στο Μαξίμου;
Κάπως έτσι θα ήταν η πρώτη σκέψη που θα περνούσε από το μυαλό του «υπουργού» Οικονομικών, αν υποθέσουμε ότι η Ντόρα είχε την ευκαιρία να το πει κατά πρόσωπο στον Βαρουφάκη, δεν περισσεύει χώρος για άλλον εκτός από τον εαυτό σου (μη σας πω κιόλας ότι ακριβώς για να κερδίσει χώρο, αφαίρεσε το ένα Νι από το μικρό του όνομα). Συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα διευκολύνσεως του Τσίπρα από πλευράς Βαρουφάκη μέσω της παραίτησής του. Αφήστε δε, ότι τυχόν παραίτηση του Βαρουφάκη δε θα ήταν πολιτική διευκόλυνση για την κυβέρνηση. Αντιθέτως, θα ήταν ομολογία σοβαρού λάθους, αστοχία υλικού στο πιο καίριο πόστο της κυβέρνησης. Αυτό που φαίνεται να έγινε τώρα όμως, δηλαδή ο παραγκωνισμός του σε δεύτερη μοίρα στην ομάδα της διαπραγμάτευσης, σε ρόλο που τουλάχιστον δε θα επηρεάζει αμέσως την παρέα των διαπραγματεύσεων, διευκολύνει πολύ καλύτερα τον Τσίπρα. Αν μάλιστα σταδιακά εξουδετερωθεί η όποια επιρροή του και οι ξένοι μάθουν να δέχονται τα λεγόμενα του ως εκκεντρικότητες και γενικά το χαρακτήρα του, θα ήταν και προς όφελος του συμφέροντας της χώρας.
Πέραν της πολιτικής διάστασης του θέματος, υπάρχει και η άλλη (που ομολογώ δεν ξέρω πως ακριβώς να την ονομάσω). Εννοώ αυτή που αφορά τον Βαρουφάκη ως προσωπικότητα. Προ δύο εβδομάδων ο Βαρουφάκης προσήλθε στο Euro group διαλαλώντας ότι είμαστε κοντά σε συμφωνία. Έφυγε με τους ομολόγους του να τον χαρακτηρίζουν «τζογαδόρο και άσχετο». Κάθε κανονικός άνθρωπος δε θα το άντεχε. Ο Βαρουφάκης όμως δεν είναι κανονικός άνθρωπος και το αντέχει. Κάτι παραπάνω μάλιστα: Το χαίρεται, το απολαμβάνει, ζει γι’ αυτό. Ζει για να είναι εκείνος ο οποίος ξεχωρίζει και, γι’ αυτό ακριβώς, είναι και τόσο επικίνδυνος.
Ο Βαρουφάκης αυτός ήταν πάντα. Από τη σχολή Μωραΐτη που φοιτούσε τρέφονταν από την έχθρα των άλλων. Τον φτιάχνει το σκορ 18-1 στο Euro group (κει να είναι αυτός το 1 και όλοι οι άλλοι το 18…). Ήταν, λοιπόν, απολύτως φυσικό εκ μέρους του να μνημονεύσει στο Twitter τη φράση του Ρούσβελτ «Τους ενώνει το μίσος τους για μένα». Και βεβαίως ήταν φυσικό να συγκρίνει τον εαυτό του με κάποιον του αυτού διαμετρήματος με τον ίδιο, όπως ο Ρούσβελτ.
Ποιον να βάλει δίπλας τον εαυτό του; Τον Βενιζέλο; Του απευθύνομαι λοιπόν ευθέως για να του πω: Γιάνη (πρώτη φορά με ένα Νι παρακαλώ για να εκτιμηθεί δεόντως), Γιάνη μη δίνεις σημασία. Σε ζηλεύσουν, πάντα σε ζήλευαν γιατί είσαι ο πιο ωραίος και ο πιο έξυπνος. Γιάνη είσαι ο μόνος που ξέρει που πάει αυτή η χώρα, αυτή η ήπειρος, αυτός ο κόσμος. Μείνε εκεί Γιάνη! Ακλόνητος, με το βλέμμα να κοιτάζεις στο βάθος των αιώνων που έρχονται. Πρόσεξε όμως μην κρυώσεις γιατί εκεί ψηλά εκτός από τη μοναξιά, πρέπει να φυσά και πολύ αέρας….
