Όσοι από εσάς έχετε σπουδάσει σε Βρετανικά πανεπιστήμια, πιθανότατα θα συμφωνήσετε ότι ο φόρτος είναι μεγάλος, οι μηνιαίες εργασίες μεγάλος βραχνάς, και οι εξετάσεις στο τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς, είναι αιτία απευθείας σύνδεσης με την καφετιέρα. Όπως και σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου άλλωστε.
Πίστευα ότι το τραύμα της εμπειρίας αυτής είχε γιατρευτεί εδώ και καιρό. Τα ξενύχτια κάποτε τελείωσαν, κρέμασα το 2:1 πτυχίο μου στον τοίχο με αγαλλίαση , και το γεγονός θεωρήθηκε λήξαν.
Όλα αυτά, μέχρι την Κυριακή που πέρασε. Αγόρασα τους Sunday Times και αφότου διάβασα το άρθρο της πέμπτης σελίδας, κοίταξα πάλι την ξεχασμένη αυτή πλευρά του τοίχου με αγανάκτηση.
Πρόκειται για το νέο σκάνδαλο, στο οποίο εμπλέκεται εταιρία που αναλαμβάνει να γράψει ακαδημαϊκές εργασίες όλων των επιπέδων, κομμένες και ραμμένες στα μέτρα κάθε φοιτητή. Με το αζημίωτο βέβαια.
Ο 'ακαδημαϊκός σύμβουλος΄ της εταιρίας 'Oxbridge Essays', επιβεβαίωσε τον μυστικό ρεπόρτερ των Sunday Times, ότι με 630 λίρες Αγγλίας θα του έγραφε τελική εργασία, η οποία θα του 'άνοιγε το δρόμο προς το 'Άριστα''.
Λίγο αργά, τα Βρετανικά πανεπιστήμια έχουν αρχίσει και θορυβούνται με εταιρίες τέτοιου τύπου. Μάλιστα, τις ονομάζουν 'μύλους αλέσεως εργασιών'. Η εν λόγω εταιρία, υπόσχεται να βοηθήσει κουρασμένους και αδικημένους φοιτητές με εργασίες, τις οποίες εκείνοι με τη σειρά τους θα πρέπει να χρησιμοποιούν ως 'οδηγό' για να γράψουν την εργασία τους και όχι να τις παραδώσουν ως έχουν. Αυτός είναι και ο λόγος που η 'Oxbridge Essays' θεωρείται ακόμα νόμιμη. Παρ' όλα αυτά, ο 'ακαδημαϊκός σύμβουλος' της εταιρίας βεβαίωσε τον κρυφό ρεπόρτερ των Sunday Times, ότι κάθε αποδεικτικό στοιχείο το οποίο εμπλέκει εταιρία και φοιτητή, διαγράφεται πάντα για να μην γίνει ποτέ κάποιος αντιληπτός.
Η ιστοσελίδα της εταιρίας προσφέρει μελέτες, εργασίες και διατριβές, σε τιμές που φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Ποιος γράφει όμως? Σύμφωνα με άρθρο της φοιτητικής εφημερίδας Varsity, του πανεπιστημίου του Cambridge, πρόκειται για φοιτητές που έχουν ανάγκη τα χρήματα. Το άρθρο έχει γραφεί μόλις το 2007, και αναφέρεται στους τρόπους με τους οποίους οι φοιτητές βγάζουν τα 'προς το ζην', μια και το πανεπιστήμιο του Cambridge δεν επιτρέπει στους φοιτητές του να δουλεύουν. Συγκριτικά, η συγγραφή εργασιών είναι η πιο ανώδυνη ηθικά.
Προφανώς, η δράση εταιριών τύπου 'Oxbridge Essays', δεν είναι ένα σκάνδαλο σε νηπιακή ηλικία. Το φαινόμενο φοιτητής που θέλει να διασκεδάσει αντί να δουλέψει, είναι παγκόσμιο, όπως επίσης και αυτό του φοιτητή που για να επιβιώσει πρέπει να δουλέψει. Αυτό που αλλάζει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τον εκμεταλλεύεται κανείς το φοιτητή.
