«Απάντησε μου…»

(Πυξ Λαξ)

(«Απάντησε μου, λέει…»)

«Τόσα χρόνια μαλάκας είσαι, τώρα θ’ αλλάξεις…;»

«Μα τι ρωτάς ρε…;»

«Τι ρωτάς…;»

«Εννοείται αγόρι…»

«Εννοείται πως υπάρχουν…»

«Διότι και χρυσόψαρα έχουμε, και λυθρίνια έχουμε, και μπαρμπούνια έχουμε, και ξιφίες έχουμε, (σ.σ. «ξιφίες να δουν τα μάτια σου»), και σαργούς έχουμε, (λεφτά δεν έχουμε βέβαια για να τους πάρουμε αλλά τέλος πάντων), και ό,τι μα ό,τι γουστάρεις τέλος πάντων έχουμε, (χρυσόψαρα δεν θα ‘χαμε…;)»

«Τι πουν’ τα…;»

«Στη γυάλα τους ρε είναι…»

«Στη γυάλα τους είναι για να φαίνονται…» (Που θες να ‘ναι στο τηγάνι…;)

«Για να φαίνεται ειδικότερα η γραβάτα, το κοστούμι, η καρέκλα, το αμάξι, η κοινωνική θέση, όλα μαζί, στη γυάλα τους τέλος πάντων είναι μια και στο τηγάνι αλλά και σε κάθε είδους «φωτιά» τα χρυσόψαρα εννοείται δεν μπαίνουν ποτέ !!!»

«Ακούς ρε…; Ποτέ!»

«Κι απ’ τη στιγμή που είναι στη γυάλα τους με μοναδικό σκοπό το να φαίνονται, ό,τι μα ό,τι θες τα κάνεις, και ειδικότερα…: Άμα θες τα ταΐζεις, άμα θες δεν τα ταΐζεις, άμα θες τα πας εδώ, άμα θες τα πας εκεί, άμα θες τα ρίχνεις στο νεροχύτη άμα θες στο καζανάκι, άμα θες τα μισά στο νεροχύτη και τ’ άλλα μισά στο καζανάκι, άμα θες τα πουλάς άμα θες τα ξεπουλάς, (προσοχή : με τη γυάλα τους όμως μαζί, γιατί χωρίς γυάλα ψοφάνε αυτά),  ό,τι τέλος πάντων λέμε θες τα κάνεις,  αρκεί βέβαια να μην τους στερήσεις ποτέ τη γυάλα τους…»

«Που ‘ναι το πρόβλημα…;»

«Όταν τα χρυσόψαρα ηγούνται άλλων «ψαριών»…»

«Άλλο πρόβλημα…;»

«Ότι αυτά τα «χρυσόψαρα», τελικά δεν τρώγονται  με τίποτα…»