Δεν έχω άλλη επιλογή. Είναι σαν να ήμουν τυφλός και ξαφνικά είδα την αλήθεια και το φως, και θέλω τώρα να κάμω να μπορέσουν να δούν αυτό το φως και οι άλλοι. Γι αυτό κι εγώ θα φωνάζω μέχρι να ακουστώ! Διότι φίλοι μου σήμερα, η φωνή ενός απλού ανθρώπου δεν ακούγεται εύκολα. Καλύπτεται από τον καταιγισμό της προπαγάνδας των ΜΜΕ, από τους λαλίστατους σχολιαστές, εκφωνητές, παρουσιαστές, ανταποκριτές κλπ. κλπ.
Θα φωνάξω λοιπόν ότι πίσω από τη φαινομενική ηρεμία υπάρχει απελπισία. Ο κόσμος δυσπιστεί και φοβάται την αβεβαιότητα του αύριο. Κανένας δεν εμπιστεύεται κανέναν, ουδείς εμπιστεύται τους πολιτικούς και με αυτή την έννοια το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης καταρρέει με πάταγο.
Θα φωνάξω ακόμη πως τα αχόρταγα οικονομικά συγκροτήματα κλυδωνίζονται μέσα στις φούσκες που έχουν δημιουργήσει και όλοι μαζί - πολιτικοί και οικονομικά συγκροτήματα -ζητούν από το λαό να πληρώσει τη ζημιά με λιτότητα και φόρους, με ανεργία και με υποβάθμιση της υγείας της παιδείας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η λιτότητα έχει φτάσει στα όρια της εξαθλίωσης. Οι φόροι ξεπερνούν κατά πολύ τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, η ανεργία είναι πρωτοφανής και η υποβάθμιση της υγείας και της παιδείας πλησιάζει τα όρια της κοινωνικής καταστροφής.
Θα φωνάξω πως η ελληνική κοινωνία βιώνει επίσης τη βαρβαρότητα. Ένα τείχος χρήματος υψώθηκε και χωρίζει τους έλληνες στα δυο. Από τη μια πλευρά του τείχους, υπάρχει ένας μικρός αριθμός προνομιούχων. Περνούν καλά, έχουν το στομάχι γεμάτο, και σ’ αυτόν που χάνει το σπίτι του λένε «ας πρόσεχες»! Από την άλλη μεριά του τείχους υπάρχει ένα πλήθος ανέργων, ανασφάλιστων, φτωχοποιημένων που βλέπουν τη ζωή τους να εκμηδενίζεται, τα μαγαζιά τους να κλείνουν, τα παιδιά τους να ξενιτεύονται, το μέλλον να σκοτεινιάζει ακόμη πιο πολύ πίσω απ’ τη βαρβαρότητα των πολυνομοσχεδίων που ψηφίζονται «για το καλό μας».
Θα φωνάξω λοιπόν μέχρι να ακουστώ: Στους πολίτες απομένει τώρα η ψήφος τους, ως μοναδική απάντηση στο μαστίγωμα και στη βαρβαρότητα που έχουν υποστεί. Πρώτες έρχονται οι δημοτικές εκλογές. Τι παρατηρούμε; Ότι προβάλλονται με έμφαση τα έργα που έγιναν, γίνονται ή πρόκειται να γίνουν από την απερχόμενη δημοτική αρχή. Μας προτρέπουν να μπούμε στην ιστοσελίδα της να τα διαβάσομε. Όσο πιο πολλά τα έργα, τόσο πιο πολλούς τους ψήφους μας θα ζητάνε.
Φυσικά σκέφτομαι, κάθε δημοτική αρχή οφείλει να κάνει έργα. Επιτρέψτε μου όμως εμένα να φωνάξω – μέχρι να ακουστώ - εκείνο που πιστεύω και εκείνο ακριβώς που ΔΕΝ μας λένε: Ότι σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές δεν ψηφίζουμε μόνο για τα έργα και για τα τοπικά προβλήματα. Φυσικά, μας πονούν κι αυτά διότι επηρρεάζουν την καθημερινότητα αλλά τώρα, σ’ αυτήν εδώ την πρωτοφανή συγκυρία, ψηφίζουμε πρώτιστα για τη ζωή μας, για τα παιδιά μας και για το μέλλον της χώρας μας. Η ψήφος του Ρεθεμνιώτη σ’ αυτές τις εκλογές - όπως και του δημότη της κάθε άλλης ελληνικής πόλης – πρέπει να περιέχει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα: Το μήνυμα αυτό θα ταξιδέψει πρώτα στην Αθήνα και μετά στην Ευρώπη. Η μετάφρασή του θα είναι η καθημερινή μας, ωμή πραγματικότητα: Δεν αντέχουμε άλλο. Ζητάμε πίσω τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ξαστεριά που μας κλέψανε!
Μανόλης Καλλέργης, γιατρός
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με τον συνδυασμό «ΡΕΘΥΜΝΟ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ».
