Πρόσφατα, σε μια από τις βόλτες μου στο τοπικό βιβλιοπωλείο, βρέθηκα να ξεφυλλίζω το δημοφιλέστατο βιβλίο,'Οι Κανόνες της Ζωής', του Ρίτσαρντ Τέμπλαρ.
'Μπράβο του Ρίτσαρντ!' σκέφτηκα. 'Κάτι γνωρίζει που εμένα μου διαφεύγει. Μήπως είμαι η μόνη που βουτάω στα βαθειά πότε-πότε?'
Αυταρχικός τίτλος. Τους κανόνες της ζωής τους περιμένει κανείς από Εκείνον που τη δίνει τη ζωή.
'Έξυπνος ο Ρίτσαρντ!' σκέφτηκα. 'Κοίτα πως μου τράβηξε την προσοχή!'
Εκατόν-έξι είναι οι κανόνες της ζωής κατά τον Τέμπλαρ, ο οποίος εξομολογείται ότι τα δύσκολα παιδικά του χρόνια τον δημιούργησαν. Τόσο περίεργη ήμουν να δω τι έχει να πει, που γύρισα σπίτι με το βιβλίο παραμάσχαλα, έφτιαξα καφέ και ξεκίνησα να διαβάζω.
Αρχικά, ο λόγος που το βιβλίο εγκατέλειψε το ράφι ήταν οι κανόνες 'έξι' και 'δέκα'. Στον κανόνα έξι, ο Τέμπλαρ ενθαρρύνει τους αναγνώστες να αφιερωθούν σε κάτι καλό, το οποίο θα τους βελτιώσει πνευματικά. Τις πιο πολλές φορές, ο σεβασμός των γύρω μας είναι αρκετός. Όπως λέει χαρακτηριστικά, ο ίδιος ο Τέμπλαρ ακολουθεί τη συμβουλή κάποιου, ο οποίος κάποτε του είπε ότι αν η ψυχή είναι το μόνο πράγμα που θα πάρει μαζί του, τότε θα πρέπει να είναι ότι καλύτερο έχει.
Ο δέκατος κανόνας λέει ότι εμείς οι άνθρωποι, είμαστε σαν τους σολομούς. Επιβιώνουμε κολυμπώντας ενάντια στο ρεύμα του ποταμού. Αυτό και μόνο μας κάνει πιο δυνατούς. Μόνο τα νεκρά ψάρια ακολουθούν το ρεύμα.
Συμπέρασμα. Η ζωή είναι δύσκολη και πάρε το απόφαση Αναστασία.
Ωραίες θεωρίες. Πως ακολουθεί κανείς τόσους κανόνες όμως, όταν πρέπει απλά να 'ανασκουμπωθεί' και να ζήσει? Η εικόνα που έχω στο μυαλό είναι ενός ζογκλέρ εκατόν-έξι φρέσκων αυγών σε δράση, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί.
'Η Ζωή είναι μια πίτσα' λέει ο Τέμπλαρ στον τεσσαρακοστό κανόνα.
Άκρως οικογενειακό έδεσμα και συχνότατη στο Αγγλικό τραπέζι. Το πρόβλημα είναι ότι πότε ο ένας δεν θέλει μανιτάρια, πότε ο άλλος σιχαίνεται τις ελιές, το κρεμμύδι, κτλ., κτλ.
'Πάρτε το απόφαση,' λέει ο Τέμπλαρ. 'Έτσι είναι και η ζωή. Είναι πολύ νόστιμη, όμως έχει που και κανένα μανιτάρι. Είτε κλείνετε μύτη και μάτια και τρώτε, είτε πετάτε ότι δεν σας αρέσει. Αν έχετε επιλογή...
Κοιτάζω μελαγχολικά την μεγάλη, πολιτική πίτσα που μου σερβίρεται.
• Είναι γεμάτη από αηδιαστικά δυσβάστακτη φορολογία και ανεργία.
• Έχει που και κάποιο σιχαμερό πολιτικό που αντί να υπηρετεί το συμφέρον του λαού, υπηρετεί την τσέπη του.
• Έχω συνδαιτυμόνες που δεν αρκούνται στην πίτσα τους, θέλουν και τη δική μου.
Δεν έχω επιλογή...
Κλείνω μύτη και μάτια και τρώω.
