Tης Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Εκπαιδεύτριας Α.μ.Ε.Α.
Υποψηφίας Δημοτικής Συμβούλου
«Ρέθυμνο Αξίζεις» του Θοδ. Νίνου
Η Ανάσταση του Κυρίου δημιουργεί μια νέα οντολογία του ανθρώπου με τον Θεό, που λειτουργεί ως κοινωνία αγάπης, απαλλαγμένη από την κυριαρχία της αμαρτίας και του θανάτου. Αποτελεί το θεμέλιο της αισιοδοξίας, της δημιουργικότητας και της ελπίδας στην παρούσα ζωή. Δυστυχώς, όμως, σημείο απαισιόδοξο για την πορεία της συγχρόνου ανθρωπότητας είναι η απουσία του μηνύματος της Αναστάσεως από τις ψυχές των ανθρώπων. Το αναστάσιμο Φως δεν έλαμψε στα σπίτια χιλιάδων συμπατριωτών μας, που κατά το περασμένο έτος έδωσαν τέλος στη ζωή τους, αυξάνοντας ανησυχητικά τον αριθμό των αυτοκτονιών.
Σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα έχει καταστεί στη χώρα μας το θέμα της αυτοχειρίας, σε συνάρτηση με τα κοινωνικά αδιέξοδα που προκαλεί η οικονομική κρίση. Τα στοιχεία του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, που διαχειρίζεται η ΜΚΟ «Κλίμακα» αναφέρουν 231 αυτοκτονίες από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Αύγουστο του 2013 στην Ελλάδα. Αντίστοιχα η Στατιστική Υπηρεσία κατέγραφε 477 θανάτους από αυτοχειρίες το 2011, αριθμός αυξημένος κατά 45% από τις 328 αυτοκτονίες του 2007 και 26,5% από το 2010 (377 αυτοκτονίες). Αυτό που προκαλεί πρόσθετη ανησυχία είναι πως υπάρχουν περιφέρειες με αυξημένο δείκτη αυτοκτονιών, όπως για παράδειγμα η Κρήτη. Επίσης, τα στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν την άμεση σχέση της ανεργίας με την αύξηση του αριθμού των αυτοκτονιών.
Κάποια από αυτά τα απονενοημένα διαβήματα, έγιναν σημαία από τα Μ.Μ.Ε για να αμαυρώσουν την πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και να αποτυπώσουν την αγανάκτηση χιλιάδων Ελλήνων, που νιώθουν αδικημένοι από τις επιλογές των πολιτικών, τους οποίους, βέβαια, οι ίδιοι έφεραν στην εξουσία. Σπασμωδικές αντιδράσεις, που αποδεικνύουν ότι έχει χαθεί κάθε αξία στην ανθρώπινη ζωή. Δεν είναι τόσο το έλλειμμα στο ταμείο μας, αλλά στην ψυχή μας.
Όχι, αδερφοί μου. Δεν είναι «αξιοπρεπές τέλος» η αυτοχειρία ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Είναι έλλειψη πίστης στη μοναδικότητα του Σωτήρα Χριστού να μεταγγίσει την καταλύτρια του θανάτου Ζωή Του στη φθαρτή ζωή μας. Είναι αδυναμία να προσανατολίσουμε στον Κύριό μας την προσδοκία για την υπέρβαση των αδιεξόδων που συνθλίβουν τη ζωή μας. Ίσως η άποψη αυτή να θεωρηθεί μία ωραιοποιημένη απόδοση της πραγματικότητας, από κάποια που γράφει εκ του ασφαλούς αποστασιοποιημένη από την καθημερινότητα των συμπολιτών μας, που ψάχνουν στα σκουπίδια τον επιούσιο άρτο και βρίσκουν στα παγκάκια να ξαποστάσουν το ταλαίπωρο κορμί τους.
Όμως, αδερφοί μου, δεν υπάρχει τίποτα ασφαλές στην επίγεια ζωή μας. Έχω απολέσει κι εγώ κάτι πολύτιμο στη ζωή μου. Κι όμως τότε, μέσα στην απόλυτη απελπισία, είναι που είδα ξεκάθαρα την ευλογημένη παρουσία του Κυρίου στη ζωή μου. Η πίστη μου στο Θεό δεν χάθηκε, αλλά ενισχύθηκε, συνειδητοποιώντας πως όλα είναι προσωρινά και φθαρτά. Το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας, η σωματική μας υγεία. Το μόνο άφθαρτο είναι η ψυχή μας. Ας μην την απολέσουμε κι αυτή. Ας μην την κάνουμε βορρά στον αδηφάγο εωσφόρο. Ο καθένας μας κουβαλάει ένα σταυρό, δηλ. τις θλίψεις και τις δοκιμασίες, που επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας. Ο πάνσοφος Δημιουργός, αφού εξέτασε προσεκτικά, επέτρεψε στον καθένα μας ξεχωριστό και μοναδικό για την περίπτωσή μας, κατάλληλο σταυρό, και θα πρέπει να τον σηκώνουμε αγόγγυστα, όπως ο Χριστός σήκωσε το Σταυρό του μαρτυρίου για χάρη μας, για να μας οδηγήσει στη σωτηρία.
Ο αληθινός χριστιανός δεν απελπίζεται, δεν χάνει την πίστη του στο έλεος, τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Θεού. Γνωρίζει να υπομένει. Υπάρχει πάντα ελπίδα, αρκεί να αφήσουμε ανοιχτή την καρδιά μας να πλημμυρίσει από τη χαρά του φωτός, που ανέτειλε από τον τάφο και διεχύθη σ’ όλο τον κόσμο, αφήνοντας στην άκρη μνησικακίες, μικρότητες και πάθη. Με την Ανάσταση, όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο τούτο παίρνουν άλλη διάσταση. Οι θλίψεις αντιμετωπίζονται ως παροδικές. Το βάρος των καθημερινών δεινών μας ελαφρύνεται με την ελπίδα και την προσδοκία της αιώνιας ζωής. Οι χαρές του κόσμου τούτου καθαγιάζονται και βιώνονται ως πρόγευση της αιώνιας χαράς.
Χριστός Ανέστη!
Ας αφήσουμε, λοιπόν, λουλούδια αυτές τις μέρες στους τάφους των νεκρών μας, που έκλεισε ο κύκλος της ζωής τους, σε άλλους συντομότερα και σ’ άλλους αργότερα, μεταφέροντας τους το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης και της νίκης του θανάτου. Κι ας αφήσουμε τα δάκρυά μας, να ποτίσουν το χώμα των αδερφών μας, που από ολιγοπιστία έδωσαν οι ίδιοι τέλος στη ζωή τους. Ας κάνουμε την Ανάσταση του Κυρίου μας βιωματική εμπειρία, που θα μας οδηγήσει στην προσωπική μας ανάσταση, την ανακαίνιση της ψυχής και την προσδοκία της σωτηρίας. Ας παρακαλέσουμε θερμά το Χριστό να μας δώσει τη δύναμη να αποκυλίσουμε κι εμείς την πέτρα που βαραίνει τη δική μας ψυχή κι ας ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες, για να κερδίσουμε κι εμείς τον Παράδεισο.
Αληθώς Ανέστη!
Υ.Γ. Καλό θα ήταν βέβαια, μαζί με την υπομονή και την προσδοκία της αιώνιας ζωής, που καλούμαστε να έχουμε ως χριστιανοί, να διαθέτουμε και «γρήγορον νουν» και «σώφρονα λογισμόν», για να βελτιώσουμε άμεσα τις συνθήκες της τωρινής ζωής μας. Και να μην νομίζουμε ότι όλα τα βάσανα που μας πλήττουν είναι δοκιμασίες που ο Θεός επιτρέπει. Εκείνος «πάντα εν σοφία εποίησε»…εμείς πάλι πολλά εξ επιπολής.
