ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Η Κόρινθος ήταν μία από τις λίγες πόλεις, που επιθυμούσαν διακαώς να λεηλατήσουν οι Ρωμαίοι. Από πουθενά αλλού οι λεγεώνες τους δεν άρπαξαν περισσότερο χρυσάφι. Την έκαναν πρωτεύουσα της Ελλάδας κι είχε αποκτήσει τόση δύναμη που ακόμα κι ο Απόστολος Παύλος, στην προσπάθειά του να κατηχήσει τους Έλληνες, έγραψε «Προς Κορινθίους» τις επιστολές του. Η Κόρινθος χρωστούσε το μεγαλείο της στη στενή λωρίδα γης που χωρίζει το Ιόνιο από το Αιγαίο Πέλαγος. Ως γνωστόν, η διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου άρχισε το 1882 και τα εγκαίνιά της έγιναν τον Αύγουστο του 1893 από τη Βασίλισσα Όλγα με κάθε επισημότητα και εν μέσω κανονιοβολισμών την ώρα που το πρώτο ελληνικό πλοίο τη διέπλεε επίσημα. Από το 602 π.Χ. που ο Περίανδρος είχε συλλάβει την ιδέα της διάνοιξης του καναλιού μέχρι την ολοκλήρωση του έργου είχαν περάσει 25 αιώνες. Τα καΐκια των αρχαίων περνούσαν τον Ισθμό πάνω από το έδαφος με τη βοήθεια του διολκού. Ήταν ένας ξύλινος διάδρομος αλειμμένος με λίπος, πάνω στον οποίο τα πλεούμενα σπρώχνονταν και γλιστρούσαν από το ένα πέλαγος στο άλλο.
Συνεπώς, όλο το εμπόριο της Ανατολικής και της Δυτικής Μεσογείου ήταν συγκεντρωμένο στο λιμάνι της Κορίνθου. Οι πλοιοκτήτες πλήρωναν όχι μονάχα για το πέρασμα από το δίολκο, αλλά και τελωνειακούς δασμούς για τα εμπορεύματα που μετέφεραν. Η Κόρινθος πλούτιζε χωρίς ιδιαίτερο κόπο και τα νομίσματά της είχαν καταστεί αναγνωρίσιμα και αποδεκτά στα πέρατα του κόσμου. Κάθε χρόνο η πόλη διοργάνωνε δύο μεγάλα εμπορικά πανηγύρια που κρατούσαν ενάμιση μήνα το καθένα. Στα πανηγύρια αυτά ερχόντουσαν να ψωνίσουν ξένοι από όλες τις χώρες του κόσμου. Ακόμα και μετά το 1212, που η Κόρινθος κατακτήθηκε από τους Φράγκους, τα πανηγύρια αυτά εξακολούθησαν να γίνονται. Από όλα τα μέρη της Ελλάδας ξεκινούσαν οι Έλληνες για να πάνε στην Κόρινθο με σκοπό να πουλήσουν και να αγοράσουν. Στη διάρκεια της προετοιμασίας τους για το ταξίδι στην Κόρινθο, κάθε φορά που κάποιος ρωτούσε τους ταξιδιώτες για που ετοιμάζονταν να πάνε, αυτοί απαντούσαν: «είμαστε για τα πανηγύρια».
Η φράση αυτή έμεινε ως σήμερα με παραλλαγμένο νόημα και αναφέρεται σε όποιον δε «στέκεται και τόσο καλά στο μυαλό του». Αυτό το νόημα προσδίδεται αρκετές φορές σε συλλογικές οντότητες, σωματεία, ενώσεις και σε έθνη ακόμα. Δυστυχώς, η σημερινή κατάσταση θυμίζει πολύ Κόρινθο. Επίδοξοι και νυν δήμαρχοι, περιφερειάρχες και σύμβουλοι της αυτοδιοίκησης έχουν βαλθεί να μας λύσουν όλα τα προβλήματα. Χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι και άνεργοι πανηγυρίζουν για το κοινωνικό μέρισμα που θα λάβουν μια βδομάδα πριν τις εκλογές. Οι Νεοέλληνες στοιβάζονται στα «ξένα μπακάλικα» για να αγοράσουν φτηνό οβελία αμφίβολης ποιότητας και προέλευσης. Η κρίση φέρνει σωτήρες και μάγους στο προσκήνιο, που υπόσχονται ότι θα διορθώσουν τα πάντα, θα θίξουν -ακροθιγώς εικάζω- τα κακώς κείμενα, θα μας φέρουν στο βιοτικό επίπεδο προ κρίσης, θα αναδείξουν καινούρια και άφθαρτα συλλογικά υποκείμενα. Το στενό πέρασμα του Μνημονίου υποχρεώνει τους Έλληνες να τραβούν αγόγγυστα το καράβι από τη μια θάλασσα στην άλλη. Η ανεργία αισίως αγγίζει το ένα τρίτο του ενεργού πληθυσμού. Το νόημα της Σταύρωσης δεν είναι πλέον μόνο συμβολικό, αποτελεί καθημερινή βιωματική εμπειρία για πολλούς. Η χώρα μας ετοιμάζεται να εορτάσει την Ανάσταση του Χριστού εν μέσω πανηγυρισμών και κανονιοβολισμών για την δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος και για την δυνατότητά της να δανείζεται ξανά και ξανά, όπως στα παλιά καλά χρόνια. Οι κυβερνητικοί -και όχι μόνο- Μεσσίες ελαύνουν «μετά βαΐων και κλάδων» προς τις κάλπες. Τελικά, ναι δεν υπάρχει αμφιβολία: είμαστε για τα πανηγύρια. Πάσχα Κυρίου Πάσχα.
